Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι στον πυρήνα κάθε δημοκρατίας είναι η ελευθερία των πολιτών και το αναφαίρετο δικαίωμά τους να συγκεντρώνονται και να διαμαρτύρονται.
Ολο και πιο συχνά, όμως, τα τελευταία χρόνια βλέπουμε στο περιθώριο αυτών των εκδηλώσεων φλεγόμενα κτήρια. Από τη Marfin το 2010 στην Ελλάδα, μέχρι τη Λιμόζ και το Παρίσι το 2026, μικρές ομάδες κουκουλοφόρων στοχοποιούν όχι τις κυβερνήσεις, αλλά τη δημοκρατία και τα επιτεύγματά της.
Είναι προφανές πως η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν περνά τις καλύτερες μέρες της. Σε κοινοτικό και εθνικό επίπεδο, η Ευρώπη –όχι μόνο ως θεσμικό οικοδόμημα, αλλά και ως σύστημα αρχών και αξιών– είναι ίσως αντιμέτωπη με τα όριά της. Ή (και) τις ανεπάρκειες και τις ολιγωρίες των ηγετών της. Αλλά, επίσης, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι η ίδια Ευρώπη που προσέφερε πρωτοφανή επίπεδα ευημερίας και προόδου στους κατοίκους της και φιλοξένησε (και φιλοξενεί) εκατομμύρια μεταναστών. Πολλοί από τους οποίους πλέον ανησυχούν το ίδιο ή και περισσότερο από όσους γεννηθήκαμε στους κόλπους της για το μέλλον της.
Ο τρόπος ζωής
Η εισβολή στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ το 2021, το φλεγόμενο δημαρχείο της Λιμόζ το 2026 και πολύ νωρίτερα το έγκλημα της Marfin το 2010 αποτελούν φαινόμενα που απαιτούν 112 για την Ευρώπη και τη δημοκρατία. Δεν είναι μόνο το περιβάλλον που πρέπει να προστατέψουμε. Δεν είναι μόνο η ανθρώπινη ζωή που απειλείται από την κλιματική αλλαγή και τις σύγχρονες προκλήσεις.
Είναι και ο τρόπος ζωής για τον οποίο χρειάστηκαν αιώνες για να συγκροτηθεί και να θεωρείται σήμερα δεδομένος. Δεν είναι, όμως. Κάποιοι στο όνομα δίκαιων ίσως αιτημάτων στοχεύουν, κρυπτόμενοι πίσω από κουκούλες, στις αξίες και τις αρχές του δυτικού πολιτισμού, οι οποίες έχουν γίνει πρότυπο ελευθερίας, προόδου, ευημερίας και αλληλεγγύης για ολόκληρο τον κόσμο. Κάτι σαν την καλύτερη δυνατή πρακτική. Ως τέτοια την προβάλλουμε, όχι ανταγωνιστικά προς άλλες παραδόσεις. Σε καμία περίπτωση. Μακριά από τον «Κόκκινο Γάτο» αυτή η λογική. Αλλά, όπως η Ευρώπη σέβεται ξένες παραδόσεις, έτσι οφείλει να προστατεύσει τις δικές της.
Οι κυβερνήσεις της δεν μπορούν να κρύβονται πλέον πίσω από «πρέπει» και δικαιολογίες. Το μόνο «πρέπει» είναι ότι πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους. Οχι μόνο ως τεχνοκράτες, αλλά ως ηγέτες. Ως οι άνθρωποι που προπορεύονται και προστατεύουν. Οτιδήποτε άλλο απλά δίνει την ευκαιρία σε κάποιους άλλους να γκρεμίσουν ό,τι έχουμε χτίσει. Αυτή είναι μία λογική που κατά τη γνώμη της στήλης οφείλουν να έχουν στο μυαλό τους και οι πολίτες. Δεν είναι κανένας άμοιρος ευθυνών. Προφανώς και είναι δημοκρατία να γεμίζουν οι πλατείες. Ομως, είναι άλλο πράγμα η δίκαιη αγανάκτηση και άλλο οι… αγανακτισμένοι (κάποιοι από τους οποίους έστω), που στην πραγματικότητα είναι οργισμένοι και στόχο έχουν να περικυκλώσουν το Κοινοβούλιο. Δεν είναι διαδηλωτές όσοι πετούν μολότοφ που αφαιρούν ζωές και καίνε ιστορικά κτήρια, καταστρέφοντας οικογένειες, δημόσια περιουσία και ιστορία.
Εχει δει πολλές διαδηλώσεις και πολλά επεισόδια ο «Γάτος» μας. Και πιστεύει πως όσοι πορεύονται με τη φωτιά το κάνουν γιατί στόχος τους είναι το μέλλον. Να το ανακόψουν. Να το περιορίσουν στις δικές τους σκοπιμότητες. Ποιες είναι αυτές; Αυτό είναι δουλειά του δημόσιου διαλόγου να το αναδείξει. Να υποχρεωθούν όλοι να πουν τι θέλουν και να κριθούν για αυτό. Να μην κρύβονται πλέον πίσω από το τι δεν θέλουν. Από τα λάθη των άλλων. Να πουν ανοιχτά τη δική τους πρόταση. Χωρίς κουκούλες. Αυτός είναι ο σωστός και δύσκολος συνάμα δρόμος. Της προσπάθειας να χτίσεις και όχι να διαλύσεις. Να προστατεύσεις και όχι να υπονομεύσεις. Αυτός είναι ο δρόμος της δημοκρατίας και των ελεύθερων ανθρώπων.
One way ticket
Δεν φαίνεται να υπάρχει φως στο τούνελ του ΣΥΡΙΖΑ. Και όσοι το βλέπουν μάλλον δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι τα φώτα του τρένου που τους πλησιάζει και όχι η έξοδος. Ο Παύλος Πολάκης προειδοποίησε για μια ακόμη φορά, έθεσε θέμα ηγεσίας και κατεύθυνσης, αλλά φαίνεται πως το κόμμα που κυβέρνησε την Ελλάδα από το 2015 έως το 2019 και αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση στις εκλογές του 2019 και του 2023 έχει βγάλει εισιτήριο χωρίς επιστροφή για την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. One way ticket (σ.σ.: απλό εισιτήριο προς μία κατεύθυνση, χωρίς κανονισμένη επιστροφή), όπως θα έλεγε και ο Αλέξης Τσίπρας στον Μπιλ Κλίντον, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
Ο Ευρωπαίος Στέφανος
Με όλες του τις αισθήσεις, όπως δείχνουν οι σχετικές αναρτήσεις, απολαμβάνει ο Στέφανος Κασσελάκης την ευρωπαϊκή του περιπέτεια. Την προηγούμενη εβδομάδα ήταν στις Βρυξέλλες, στη συνεδρίαση της Renew Europe, την ερχόμενη φιλοξενεί στην Αθήνα το Συνέδριο του EDP (Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος), στο οποίο ήταν αντιπρόεδρος η πρώην αντιπρόεδρος του κόμματός του, Θεοδώρα Τζάκρη. Μπορεί η τελευταία να έχει αποχωρήσει, αλλά η κληρονομιά της έχει μείνει στους Δημοκράτες του Στέφανου. Προκύπτει, βέβαια, ένα ερώτημα: αν η Αθήνα επιλέχθηκε ως έδρα του συνεδρίου προχθές, πώς θα προλάβει να προετοιμάσει συνέδριο για τις… 23 και 24 Οκτωβρίου;
Μελαγχολικά γενέθλια
Επέτειος χθες της εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ το 1981. Περασμένα μεγαλεία να τα θυμάσαι και να κλαις. Παρά τη σχετικά καλή συγκυρία, καθώς η ψαλίδα με την ΕΛΑΣ του προέδρου Αλέξη κλείνει, η πραγματικότητα είναι πως το πάλαι ποτέ κραταιό Κίνημα είναι πιο κοντά στο 10% παρά στο 15%. Και αυτό δεν αλλάζει με εθιμοτυπικές ομιλίες του θυμωμένου Νίκου.
