Κάποτε είχα διαβάσει τη μαρτυρία μιας γυναίκας από το πρώην ανατολικό μπλοκ: «Αν θες να δεις πόσο καλός είναι ο κομμουνισμός, αρκεί να δεις, την ώρα που πέφτει το Τείχος του Βερολίνου, τους ανθρώπους από την Ανατολική Γερμανία να τρέχουν προς τη Δυτική Γερμανία».
Χθες συμπληρώθηκαν 37 χρόνια από την πτώση του Τείχους, ενός γεγονότος που αποτέλεσε καταλύτη και επιτάχυνε τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές στην Ευρώπη, καθώς ακολούθησε η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων και η ανατροπή όλων των μέχρι τότε ισορροπιών.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία χωρίστηκε σε ανατολικό και δυτικό τμήμα. Το Βερολίνο, αν και βρισκόταν μέσα στην Ανατολική Γερμανία, διαιρέθηκε επίσης σε δύο τομείς. Στις 13 Αυγούστου 1961, η ανατολικογερμανική ηγεσία άρχισε να χτίζει το Τείχος, επιχειρώντας να σταματήσει τη μαζική φυγή των πολιτών προς τη Δύση.
Το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου 1989, ο αξιωματούχος Günter Schabowski ανακοίνωσε πρόωρα τους νέους κανόνες για τα ταξίδια προς τη Δύση.
Όταν ρωτήθηκε πότε θα ίσχυαν, απάντησε λανθασμένα «αμέσως». Η είδηση μεταδόθηκε και χιλιάδες άνθρωποι κατευθύνθηκαν στα συνοριακά περάσματα. Οι συνοριοφύλακες δεν είχαν σαφείς οδηγίες και, καθώς το πλήθος μεγάλωνε, οι μπάρες άνοιξαν πρώτα στην Bornholmer Straße. Οι πολίτες πέρασαν ελεύθερα, ενώ πολλοί σκαρφάλωσαν στο Τείχος για να γιορτάσουν τη στιγμή.
Η Γερμανία επανενώθηκε επίσημα στις 3 Οκτωβρίου 1990. Εκείνη τη νύχτα, όμως, άνοιξε κάτι περισσότερο από ένα σύνορο: μια νέα σελίδα για την Ευρώπη.
