Ο πολιτικός «πατέρας» του νόμου Παρασκευόπουλου, Αλέξης Τσίπρας, πιάνεται από υπαρκτά και ανύπαρκτα περιστατικά διαφθοράς προκειμένου να χτίσει αντικυβερνητικό αφήγημα.
Ο ρόλος της… μυθοπλασίας δείχνει να είναι κομβικός για την πολιτική επικοινωνία του Αλέξη Τσίπρα, που τόσο ως πρωθυπουργός όσο και ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, διακρίθηκε για την εξοικείωση και τις γνώσεις του σε αυτή τη μορφή τέχνης.
Και ενώ επί των ημερών του ο νόμος Παρασκευόπουλου έβγαλε από τη φυλακή δεκάδες χιλιάδες εγκληματίες, μεταξύ των οποίων και βαρυποινίτες, σήμερα εξακολουθεί να κουνάει το δάχτυλο σε ζητήματα διαφθοράς και εγκληματικότητας.
Κάπως έτσι –ενδεχομένως ως επικοινωνιακό αντιπερισπασμό στον εβδομαδιαίο απολογισμό του κυβερνητικού έργου από τον Κ. Μητσοτάκη– ο Τσίπρας αποφάσισε να σχολιάζει κάθε Σάββατο την επικαιρότητα και τις ειδήσεις της εβδομάδας που πέρασε, με βάση τον τίτλο κάποιας κινηματογραφικής ταινίας. Ετσι, μετά τη συγγραφή της «Ιθάκης», συμπληρώνει μέσω σινεμά μία ακόμη πινελιά της τέχνης στο πολιτικό του rebranding.
Δημιουργεί κλίμα
Εγκαινίασε ήδη, μάλιστα, την… ευφάνταστη καμπάνια παρέμβασης και επικοινωνίας με τους πολίτεςμε τον «Νονό» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, επιχειρώντας να δημιουργήσει συνειρμούς και… εικόνες των κυβερνητικών πρακτικών με το θρυλικό φιλμ του 1972, που αναδεικνύει τη σχέση πολιτικών με το οργανωμένο έγκλημα.
Αφορμή υποτίθεται ότι ήταν η υπόθεση μεγάλης φοροδιαφυγής σε αλυσίδα εστίασης και οι καταγγελίες για παρεμβάσεις στη διαιτησία, με χρηματισμούς και χειραγώγηση αγώνων στο ελληνικό μπάσκετ. Ο Τσίπρας ασφαλώς επέλεξε να εστιάσει και να βάλει τη ΝΔ στο κάδρο βασιζόμενος σε δημοσιεύματα που αφορούν την επιδότηση που έλαβε από ευρωπαϊκά κονδύλια εταιρεία βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος για δραστηριότητα θαλάσσιου τουρισμού, και ενώ ο βουλευτής δηλώνει ότι ακολούθησε «απολύτως νόμιμα» τις διαδικασίες και προαναγγέλλει προσφυγή στη Δικαιοσύνη.
Για να επιστρέψουμε όμως στον… κινηματογράφο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δράττεται της ευκαιρίας και συστήνει με τη σειρά του στον Αλέξη Τσίπρα να παρακολουθήσει την εμβληματική πολιτική σάτιρα των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου «Υπάρχει και φιλότιμο». Στο φιλμ του 1965, ο υπουργός Εθνικής Ανασυγκροτήσεως και Περιθάλψεως, Ανδρέας Μαυρογιαλούρος, κάποια στιγμή συνειδητοποιεί τον ψεύτικο κόσμο που είχε φροντίσει να διαμορφώσει το διεφθαρμένο περιβάλλον του για το σπουδαίο έργο που παρήγαγε. Ερχεται αντιμέτωπος με την αλήθεια από τους ίδιους τους πολίτες που τον θεωρούν απατεώνα, συνώνυμο του ρουσφετιού και της διαφθοράς. Τότε ο Μαυρογιαλούρος καθοδηγείται από το φιλότιμό του. Απολύει όλη τη στρατιά διεφθαρμένων και παραιτείται. Μπορεί, τελικά, ο Τσίπρας να πάει μέχρι τέλους τον ρόλο του Μαυρογιαλούρου; Υπάρχει φιλότιμο; Ή μήπως η πολιτική συνύπαρξη με τον «Ρασπούτιν» και τις αρχές του Γκέμπελς είναι μακριά από την εντιμότητα του υπουργού της ελληνικής ταινίας;
Πεισματάρα αλήθεια
Με την αναφορά στον «Μαυρογιαλούρο» ο Παύλος Μαρινάκης θέλησε να υπενθυμίσει στον Τσίπρα τα δικά του πολιτικά πεπραγμένα και τις υποσχέσεις της περιόδου που κυβερνούσε. Ανάμεσα στα… πολλά και θαυμαστά και ο νόμος Παρασκευόπουλου (Ν. 4322/2015), που αν και υποτίθεται ότι θα έφερνε αποσυμφόρηση των φυλακών, στην πράξη επέτρεψε την πρόωρη αποφυλάκιση ή τη μείωση των ορίων έκτισης ποινής για βαρυποινίτες και δράστες σοβαρών αδικημάτων.
Από το 2015 έως την κατάργησή του, τον Αύγουστο του 2019 από την κυβέρνηση της ΝΔ, επωφελήθηκαν και αποφυλακίστηκαν περισσότεροι από 17.000 κρατούμενοι. Πάνω από 4.000 έγκλειστοι, σύμφωνα με πηγές των φυλακών, μεταξύ των οποίων 150 σκληροί κακοποιοί, απελευθερώθηκαν. Οι αποφυλακίσεις γίνονταν σχεδόν αυτόματα με βάση τα λογιστικά χρόνια έκτισης, χωρίς ουσιαστική κρίση των δικαστικών συμβουλίων για την επικινδυνότητα του κρατουμένου.
Επικίνδυνα απομεινάρια
Ο νόμος καταργήθηκε οριστικά, ωστόσο η συζήτηση αναζωπυρώνεται κάθε φορά που αποφυλακισθείς εκείνης της περιόδου εμπλέκεται σε νέο στυγερό έγκλημα. Οπως ο «δράκος του Αμαρουσίου», ο οποίος αν και είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη άνω των 50 ετών για σειρά βιασμών και αποπειρών βιασμού γυναικών στα βόρεια προάστια, αποφυλακίστηκε κάνοντας χρήση των ευεργετικών διατάξεων του νόμου Παρασκευόπουλου. Ομως, το 2020 συνελήφθη εκ νέου για τον βιασμό και την κακοποίηση 34χρονης γυναίκας στο Σούνιο.
Ενδεικτική και η περίπτωση δολοφονίας του δικηγόρου Μιχάλη Ζαφειρόπουλου, το 2017, από δύο κακοποιούς μέσα στο γραφείο του, στο κέντρο της Αθήνας. Οι φυσικοί αυτουργοί και οι συνεργοί τους είχαν αποφυλακιστεί νωρίτερα κάνοντας χρήση του συγκεκριμένου νόμου.
Αντίστοιχες είναι οι περιπτώσεις της εγκληματικής ομάδας από τη Γεωργία, που το 2017 βασάνισε με ηλεκτρικό σίδερο μία 85χρονη στην Κυψέλη για να της αποσπάσει χρήματα και τιμαλφή, και της ένοπλης ληστείας σε διαμέρισμα στο Παλαιό Φάληρο, όπου οι τρεις δράστες, με βαρύ ποινικό μητρώο, έδεσαν και φίμωσαν μητέρα και παιδιά.
Αλήθεια, γι’ αυτά τα περιστατικά ποια κινηματογραφική πρόταση θα είχε ο Αλέξης Τσίπρας;
