Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ βρίσκεται στα ΗΝΩΜΕΝΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ΕΜΙΡΑΤΑ όπου συμμετέχει στη 13η ετήσια διάσκεψη Abu Dhabi Strategic Debate 2026 στις 9 και 10 Νοεμβρίου.
Η φετινή διάσκεψη, με κεντρικό θέμα «Μετά την καταιγίδα: Οι επιπτώσεις του ΠΟΛΕΜΟΣ στο ΙΡΑΝ και οι νέοι κανόνες ισχύος», συγκεντρώνει πολιτικές προσωπικότητες, διπλωμάτες, ακαδημαϊκούς και ειδικούς σε θέματα διεθνούς ασφάλειας, με στόχο την αποτίμηση των γεωπολιτικών εξελίξεων και των νέων ισορροπιών ισχύος στη Μέση Ανατολή και στο διεθνές σύστημα.
Στο πλαίσιο της διάσκεψης, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος συμμετείχε σε πάνελ με τίτλο «Η Δύση αντιμέτωπη με τον εαυτό της: Ισχύς χωρίς συναίνεση σε μια εποχή κατακερματισμού» (The West Confronts Itself: Power Without Consensus in an Age of Fracture).
Στην παρέμβασή του, επικεντρώθηκε στην κρίση συνοχής του δυτικού κόσμου, στις μεταβαλλόμενες διατλαντικές σχέσεις, στις επιπτώσεις του πολέμου στην Ουκρανία και στην ανάγκη ενίσχυσης της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας.
Μεταξύ άλλων, υπογράμμισε:
Για τη συνοχή της Δύσης
«Η Δύση εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια οικονομική, στρατιωτική, τεχνολογική και πολιτική ισχύ. Εκείνο όμως που σήμερα δοκιμάζεται δεν είναι τόσο η ισχύς της όσο η ικανότητά της να διαμορφώνει κοινή στρατηγική και να ενεργεί με ενότητα και συνέπεια.»
«Η μεγαλύτερη πρόκληση για τη Δύση δεν προέρχεται αποκλειστικά από εξωτερικούς ανταγωνιστές, αλλά και από τις εσωτερικές της διαιρέσεις, την υποχώρηση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και την άνοδο του εθνικισμού και του λαϊκισμού».
Για τις σχέσεις Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών
«Η διατλαντική σχέση παραμένει θεμελιώδης πυλώνας της ευρωπαϊκής και διεθνούς ασφάλειας. Ωστόσο, δεν μπορεί πλέον να στηρίζεται αποκλειστικά στις βεβαιότητες του παρελθόντος.»
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες επαναπροσδιορίζουν τις διεθνείς τους προτεραιότητες, ενώ η Ευρώπη οφείλει να αναλάβει μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τη δική της ασφάλεια.»
«Η στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως απομάκρυνση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά ως προϋπόθεση μιας περισσότερο ισότιμης και αποτελεσματικής διατλαντικής συνεργασίας».
Για τον πόλεμο στην Ουκρανία και την ευρωπαϊκή ασφάλεια
«Ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξε με δραματικό τρόπο την επιστροφή της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης στην ευρωπαϊκή ήπειρο και αποκάλυψε σοβαρές αδυναμίες της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας.»
«Η υποστήριξη της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας πρέπει να συνδυάζεται με μια συνεκτική ευρωπαϊκή στρατηγική για τη διαμόρφωση μιας βιώσιμης ειρήνης.»
«Η Ευρώπη δεν μπορεί να περιορίζεται στον ρόλο του χρηματοδότη ή του παρατηρητή αποφάσεων που επηρεάζουν άμεσα το μέλλον της. Πρέπει να έχει ουσιαστική θέση στη διαμόρφωσή τους».
Για την ευρωπαϊκή άμυνα
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρεί σε σημαντικές πρωτοβουλίες ενίσχυσης των αμυντικών της δυνατοτήτων. Όμως η αύξηση των αμυντικών δαπανών, όσο αναγκαία και αν είναι, δεν αρκεί από μόνη της.
Χωρίς κοινή στρατηγική αντίληψη, αποτελεσματικό συντονισμό και πραγματική πολιτική βούληση, οι πρόσθετοι πόροι κινδυνεύουν να οδηγήσουν σε κατακερματισμό και αλληλοεπικαλύψεις.
Παράλληλα, η ενίσχυση της άμυνας δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί εις βάρος της κοινωνικής συνοχής. Η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν εξαρτάται μόνο από τη στρατιωτική ισχύ, αλλά και από την ανθεκτικότητα των δημοκρατικών κοινωνιών της».
Για τον διεθνή ρόλο της Ευρώπης
«Η Ευρώπη χρειάζεται κοινή εξωτερική πολιτική, στρατηγική διορατικότητα και ικανότητα να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες πέρα από τα γεωγραφικά της σύνορα.»
«Η Μεσόγειος, η Μέση Ανατολή και ο Κόλπος αποτελούν περιοχές άμεσου στρατηγικού ενδιαφέροντος για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η συνεργασία με τις χώρες της περιοχής πρέπει να στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό, στον πολιτικό διάλογο και στην κοινή ευθύνη για τη σταθερότητα.»
«Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα περισσότερο πολυπολικός, η Ευρώπη δεν μπορεί να διεκδικεί διεθνή ρόλο χωρίς να διαθέτει την πολιτική ενότητα και τα μέσα που απαιτούνται για να τον ασκήσει».
Κλείνοντας την παρέμβασή του, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος επισήμανε:
«Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι εάν η Δύση διαθέτει ακόμη ισχύ. Είναι εάν διαθέτει τη βούληση, την ενότητα και τη στρατηγική διορατικότητα να τη χρησιμοποιήσει υπεύθυνα.»
«Η εποχή μας δεν χρειάζεται περισσότερη αντιπαράθεση, αλλά περισσότερη πολιτική ηγεσία, συνεργασία και εμπιστοσύνη.»
«Η Ευρώπη οφείλει να συμβάλει ενεργά στη διαμόρφωση μιας νέας διεθνούς ισορροπίας, με γνώμονα την ειρήνη, τη σταθερότητα και τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου».
