Νέες υποσχέσεις, παλιές συνταγές και επιστροφή στην πόλωση. Το πολιτικό rebranding του Αλέξη Τσίπρα συναντά ξανά τον γνώριμο λαϊκισμό.
Η νέα πολιτική εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα μέσω της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ) φέρνει μαζί της γνώριμες υποσχέσεις, φορολογικές εξαγγελίες και τη ρητορική της σύγκρουσης με τους «ισχυρούς». Το rebranding αλλάζει την ταμπέλα, όχι όμως και το πολιτικό αφήγημα.
Πίσω, λοιπόν, από τις διακηρύξεις περί πολιτικής αλλαγής και κοινωνικής δικαιοσύνης, αναδύεται ένα γνώριμο πολιτικό μοτίβο. Ο Αλέξης Τσίπρας επιλέγει να επενδύσει ξανά στην αντιπαράθεση, να μοιράσει υποσχέσεις και να αναζητήσει πολιτικούς αντιπάλους στους «ισχυρούς». Μόνο που η αλλαγή πολιτικής ταυτότητας δεν αρκεί για να διαγράψει το παρελθόν. Και οι πρώτες δημόσιες τοποθετήσεις του δείχνουν ότι το rebranding έχει ακόμη δρόμο μέχρι να γίνει πραγματική πολιτική ανανέωση.
Άλλαξε κομματική ταμπέλα, αλλά όχι πολιτική συνταγή ο Αλέξης Τσίπρας
Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, αλλά η συνέντευξή του στον «Νεολόγο των Πατρών» δείχνει ότι το πολιτικό rebranding δεν συνοδεύεται απαραίτητα και από αλλαγή πολιτικής νοοτροπίας. Οι παλιές συνταγές είναι και πάλι εδώ: μεγάλες υποσχέσεις, εύκολες απαντήσεις, διαχωρισμός της κοινωνίας σε «πολλούς» και «ισχυρούς» και μια γνώριμη προσπάθεια επένδυσης στην κοινωνική δυσαρέσκεια.
Κατώτατος μισθός 1.000 ευρώ, μέσος μισθός 1.800 ευρώ, νέες φορολογικές ελαφρύνσεις και «πατριωτική εισφορά» στο πλουσιότερο 1%. Ο κατάλογος των εξαγγελιών είναι πλούσιος, όπως άλλωστε συνηθίζεται όταν το πολιτικό ζητούμενο είναι να κερδηθούν εντυπώσεις. Εκείνο που απουσιάζει από τη συνέντευξη είναι η αντίστοιχη ανάλυση για το κόστος, τις δημοσιονομικές αντοχές και τις προϋποθέσεις υλοποίησης. Γιατί οι αριθμοί στις πολιτικές εξαγγελίες δεν είναι απλώς ευχάριστες υποσχέσεις. Κάποιος πρέπει να εξηγήσει και πώς θα πληρωθεί ο λογαριασμός.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η επιστροφή στη γνώριμη ρητορική των κοινωνικών διαχωρισμών. Οι «ισχυροί», ο «μεγάλος πλούτος», οι «ασυλίες» και οι «θυσίες των πολλών» επιστρατεύονται ξανά ως βασικά συστατικά ενός πολιτικού λόγου που επενδύει στην αντιπαράθεση. Ακόμη και η «πατριωτική εισφορά» επιστρατεύεται ως επικοινωνιακό περιτύλιγμα μιας φορολογικής πρότασης. Ο Τσίπρας φαίνεται να αναζητά ξανά πολιτικό χώρο μέσα από το γνώριμο οπλοστάσιο της πόλωσης, αντί να παρουσιάσει μια διαφορετική αντίληψη για την οικονομία και τη διακυβέρνηση.
Και ενώ μιλά για ένωση της προοδευτικής παράταξης και για μια νέα πολιτική αρχή, η ρητορική του παραπέμπει σε εποχές που η πολιτική αντιπαράθεση μετατρεπόταν συχνά σε σύγκρουση χωρίς όρια. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να ιδρύσει ένα νέο πολιτικό σχήμα. Είναι αν μπορεί να εμφανιστεί με πραγματικά νέο πολιτικό λόγο. Μέχρι στιγμής, η εικόνα που εκπέμπει από την Αχαΐα θυμίζει περισσότερο επιστροφή στον παλιό, γνώριμο και τοξικό Τσίπρα παρά μια ουσιαστική πολιτική επανεκκίνηση. Νέο όνομα, παλιές συνταγές.