Η πολιτική καθημερινότητα απέδειξε για άλλη μια φορά πως η απόσταση ανάμεσα στην υψηλή διπλωματία και το καλιαρντό πεζοδρόμιο είναι μόλις μερικά τηλεοπτικά δευτερόλεπτα.
Η αφοπλιστική ατάκα του βουλευτή της ΝΔ, Δημήτρη Καλογερόπουλου, ο οποίος για την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της ανατολικής Λιβύης αποφάνθηκε με πάσα σοβαρότητα το ιστορικό «Τον ήπιαμε», προσέφερε ένα ακόμα μνημείο αβάσταχτης ελαφρότητας.
Φυσικά, το χειρότερο με τέτοιες γραφικές «παραδοχές» δεν είναι η ίδια η φτήνια του λόγου, αλλά το γεγονός ότι προσφέρουν μια πρώτης τάξεως πάσα στην υποκρισία ολόκληρης της αντιπολίτευσης. Το πολιτικό σύστημα έστησε αμέσως έναν χορό από «βαρυσήμαντες», αλλά στην πραγματικότητα φθηνιάρικες ανακοινώσεις, για να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά το ολίσθημα. ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ έσπευσαν να βγάλουν σοβαροφανείς αναλύσεις και δήθεν σοκαρισμένες κραυγές, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη να απαντά στον Νίκο Ανδρουλάκη πως «όταν μιλάς για ήττα, νομιμοποιείς την άλλη πλευρά».
Την ίδια ώρα, η υπόλοιπη αντιπολίτευση δεν έχασε ευκαιρία να μπει στο παιχνίδι των εντυπώσεων: Μια πανστρατιά υποκρισίας, με μοναδικό σκοπό να κρύψουν τη δική τους πολιτική γύμνια πίσω από μια καφενειακή ατάκα.
Όλη αυτή η αντιπαράθεση, βέβαια, ξυπνάει μνήμες από το παρελθόν. Αντί για το «τον ήπιαμε» του κυβερνητικού βουλευτή, η φράση που ταιριάζει απόλυτα στην ιστορική πορεία των ηγεσιών της αντιπολίτευσης είναι το «τη βάψαμε». Ως γνωστόν, η φράση αυτή προέρχεται από το Ευριπίδειο «ἡ ναῦς ἔβαψεν», δηλαδή το πλοίο μπάζει νερά και βουλιάζει.
Αν κοιτάξει κανείς την πορεία του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη, της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ στην προκειμένη περίπτωση, αντιλαμβάνεται πως αν η τύχη δεν μας είχε χαμογελάσει ως χώρα, με τις δικές τους στρατηγικές και τις αυταπάτες του παρελθόντος, το εθνικό καράβι θα είχε «βάψει» προ πολλού.
Easy Writer
