Κάποιοι είχαν αρχίσει να βλέπουν το Παρίσι στην Αθήνα.
Άλλοι περίμεναν τη νεολαία να κατέβει στο Σύνταγμα, να ξεσηκώσει τη χώρα και να ανοίξει τον δρόμο για την ανατροπή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η Ακροδεξιά, η Αριστερά και η συστημική κεντροαριστερά είχαν βρει, έστω για λίγες ώρες, έναν κοινό στόχο. Να γίνει χαμός. Μόνο που ο χαμός έμεινε στα πρωτοσέλιδα και στις προσδοκίες τους.
Το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες όσων επένδυσαν πολιτικά πάνω του. Οι χιλιάδες που θα πλημμύριζαν τους δρόμους δεν εμφανίστηκαν. Αντί για τις εικόνες μιας εξέγερσης που θα παρέσυρε την κυβέρνηση, είδαμε μια περιορισμένη συγκέντρωση, με τη συμμετοχή να απέχει αισθητά από τις διαστάσεις που είχαν προαναγγείλει οι επίδοξοι οργανωτές της πολιτικής ανατροπής.
Κι όμως, πριν ακόμη μετρηθούν οι διαδηλωτές, ορισμένα μέσα ενημέρωσης είχαν φροντίσει να μοιράσουν τον ενθουσιασμό τους. Πηχυαίοι τίτλοι για «μεγαλειώδη συλλαλητήρια» σε όλη την Ελλάδα, εικόνες και περιγραφές που έδιναν την εντύπωση γενικευμένου ξεσηκωμού. Μόνο που η πραγματικότητα δεν υποχρεούται να ακολουθεί τη δημοσιογραφική σκηνοθεσία. Οι εικόνες από τους δρόμους ήταν αδιάψευστος μάρτυρας. Στην Αθήνα, όπου κάποιοι περίμεναν να στηθεί το ελληνικό Παρίσι, η συμμετοχή κινήθηκε σε μερικές χιλιάδες, περίπου τέσσερις με πέντε χιλιάδες ανθρώπους. Ένας αριθμός που απέχει πολύ από την εικόνα μιας κοινωνίας που βρίσκεται στα πρόθυρα της εξέγερσης.
Το έργο, βέβαια, το έχουμε ξαναδεί. Εδώ και επτάμισι χρόνια, ένα ετερόκλητο πολιτικό μέτωπο αναζητεί τον τρόπο να «ρίξει» τον Μητσοτάκη. Άλλοτε με διαδηλώσεις, άλλοτε με κραυγές περί θεσμικής εκτροπής, άλλοτε με την προσδοκία ότι ένα κοινωνικό ζήτημα θα μετατραπεί σε γενικευμένη αμφισβήτηση της κυβέρνησης. Κάθε φορά εμφανίζεται κάποιος που προεξοφλεί την αρχή του τέλους. Κάθε φορά η πραγματικότητα αποδεικνύεται λιγότερο βολική για τους σχεδιασμούς του.
Ας διαδηλώνουν οι πολίτες. Είναι δικαίωμά τους και στοιχείο της δημοκρατίας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η διαμαρτυρία βαφτίζεται εκ των προτέρων εξέγερση και όταν η πολιτική επιθυμία παρουσιάζεται ως κοινωνικό γεγονός. Δεν είναι κάθε συγκέντρωση λαϊκός ξεσηκωμός. Ούτε κάθε διαφωνία με την κυβέρνηση σημαίνει ότι η κοινωνία ζητά την ανατροπή της.
Γι’ αυτό, σύντροφοι, μην κουράζεστε να αναγγέλλετε την πτώση. Επτάμισι χρόνια την περιμένετε, επτάμισι χρόνια την προαναγγέλλετε και ακόμη δεν σας έχει βγει. Μπορείτε να αλλάζετε συνθήματα, αφορμές και πρωτοσέλιδα. Ένα πράγμα, όμως, δεν αλλάζει με ευχές και μεγάλους τίτλους: ο Μητσοτάκης δεν πέφτει επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να πέσει.
