Ο Νταβίντ Λινάρ διεκδικεί την προεδρία της Γαλλίας το 2027, με εκρηκτική άνοδο στα κοινωνικά δίκτυα και ενισχυμένη δημοσκοπική παρουσία.
Ένα νέο πρόσωπο επιχειρεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στη γαλλική Δεξιά ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027. Ο Νταβίντ Λινάρ, δήμαρχος των Καννών και πρόεδρος της Ένωσης Γάλλων Δημάρχων, αξιοποιεί τη ραγδαία αύξηση της διαδικτυακής του απήχησης για να εδραιώσει την υποψηφιότητά του, προβάλλοντας ένα φιλελεύθερο πρόγραμμα δραστικής περιστολής των δημόσιων δαπανών.
Στα 57 του χρόνια, ο επικεφαλής του κινήματος Nouvelle Énergie (Νέα Ενέργεια) εμφανίζεται αποφασισμένος να διεκδικήσει το Μέγαρο των Ηλυσίων, έχοντας ήδη αποχωρήσει από τους Ρεπουμπλικανούς (Les Républicains) έπειτα από διαφωνίες με την ηγεσία του Μπρουνό Ρεταγιό για τη διαδικασία ανάδειξης του προεδρικού υποψηφίου.
Την πολιτική του φιλοδοξία συνοδεύει μια ιδιαίτερα οργανωμένη διαδικτυακή εκστρατεία, η οποία περιστρέφεται γύρω από το σύνθημα #ilsepassequelquechose, δηλαδή «κάτι συμβαίνει», με τους υποστηρικτές του να παρουσιάζουν την αύξηση των ακολούθων του ως ένδειξη μιας ευρύτερης πολιτικής κινητοποίησης.
Από το Instagram στο 6% της πρόθεσης ψήφου
Μέχρι πριν από λίγους μήνες, ο Λινάρ παρέμενε σχετικά άγνωστος σε μεγάλο μέρος του γαλλικού εκλογικού σώματος, παρά την πολυετή παρουσία του στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η εικόνα αυτή άρχισε να μεταβάλλεται το φθινόπωρο, όταν η απήχησή του στα κοινωνικά δίκτυα παρουσίασε εντυπωσιακή αύξηση.
Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται η ιστοσελίδα La Loupe politique, η οποία παρακολουθεί τις διαδικτυακές τάσεις, ο δήμαρχος των Καννών απέκτησε 100.000 νέους ακολούθους μέσα σε μία εβδομάδα, κυρίως στο Instagram, φτάνοντας τους 354.000.
Η επίδοσή του ξεπερνούσε εκείνη του Μπρουνό Ρεταγιό, ο οποίος διέθετε περίπου 108.000 ακολούθους, αλλά και του πρώην πρωθυπουργού Εντουάρ Φιλίπ, που συγκέντρωνε 221.000 στην ίδια πλατφόρμα.
Η διαδικτυακή κινητοποίηση συνέπεσε με βελτίωση των δημοσκοπικών του επιδόσεων. Σε έρευνα της Ifop για το LCI, η οποία διενεργήθηκε από τις 12 έως τις 14 Οκτωβρίου, ο Λινάρ συγκέντρωσε 6% στην πρόθεση ψήφου, σε σενάριο που περιλάμβανε την υποψηφιότητα Φιλίπ, έναντι 5% του Ρεταγιό.
Στην προηγούμενη μέτρηση, στα τέλη Σεπτεμβρίου, το ποσοστό του ανερχόταν σε 3,5%, γεγονός που αντιστοιχεί σε αύξηση 2,5 ποσοστιαίων μονάδων μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Ακόμη πιο ενδεικτικό της ενίσχυσης της αναγνωρισιμότητάς του είναι το βαρόμετρο Le Point/Cluster17, που δημοσιεύθηκε στις 9 Νοεμβρίου. Η δημοτικότητά του καταγράφηκε στο 25%, αυξημένη κατά έξι μονάδες σε σχέση με τον Σεπτέμβριο, με αποτέλεσμα να μετακινηθεί από τη 19η στην 5η θέση της σχετικής κατάταξης.
Στην ίδια έρευνα, ο Εντουάρ Φιλίπ συγκέντρωσε 22% και ο Μπρουνό Ρεταγιό 24%, ενώ υψηλότερα ποσοστά κατέγραψαν η Μαρίν Λεπέν με 35%, ο Ζορντάν Μπαρντελά με 32%, καθώς και οι Ντομινίκ ντε Βιλπέν και Ζαν-Λικ Μελανσόν, με 26% ο καθένας. Τα ποσοστά αυτά αφορούν τη δημοτικότητα των πολιτικών προσώπων και όχι την πρόθεση ψήφου.
Η Le Monde επισημαίνει, ωστόσο, ότι η απότομη αύξηση της διαδικτυακής παρουσίας του Λινάρ εγείρει ερωτήματα για τη διάρκειά της. Η εταιρεία ανάλυσης κοινωνικών δικτύων Visibrain εντόπισε λογαριασμούς που προωθούσαν το σύνθημά του με ασυνήθιστα υψηλή δραστηριότητα. Το γεγονός αυτό δεν αποδεικνύει τεχνητή διόγκωση της απήχησής του, καθώς ανάλογα χαρακτηριστικά εμφανίζονται και σε διαδικτυακές εκστρατείες που αποκτούν αυθόρμητη δημοσιότητα.
Από την οικογενειακή επιχείρηση στη δημαρχία των Καννών
Ο Νταβίντ Λινάρ γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1969 στη Λιμόζ, αλλά προέρχεται από οικογένεια με βαθιές ρίζες στις Κάννες. Ο προπάππους του, Λεόν Λινάρ, ήταν ο κατασκευαστής της ιστορικής αγοράς Forville, η οποία εγκαινιάστηκε το 1934. Ο πατέρας του, Ντενί, είχε ξεκινήσει την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής στην AS Cannes, ενώ η μητέρα του υπήρξε χορεύτρια μπαλέτου.
Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Μπορντό και το 1996 ανέλαβε διευθυντής γραφείου και κοινοβουλευτικός συνεργάτης του Ζακ Πελισάρ, τότε δημάρχου της Λον-λε-Σονιέ και βουλευτή.
Το 1999 επέστρεψε στις Κάννες, αναλαμβάνοντας τη διαχείριση της οικογενειακής επιχείρησης, ενώ δραστηριοποιήθηκε και στο τεχνολογικό και επιχειρηματικό περιβάλλον της Sophia Antipolis.
Η αυτοδιοικητική του πορεία ξεκίνησε το 2001, όταν εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και ανέλαβε καθήκοντα αντιδημάρχου με αρμοδιότητες στον τουρισμό και στην οικονομική ανάπτυξη. Το 2008 έγινε πρώτος αντιδήμαρχος και εξελέγη παράλληλα στο συμβούλιο του νομού Alpes-Maritimes.
Το 2014 εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος των Καννών με ποσοστό περίπου 59%, ενώ το 2020 επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο με 88,1%. Στις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου 2026 εξασφάλισε νέα θητεία, συγκεντρώνοντας 81,1%.
Από το 2021 προεδρεύει της Ένωσης Γάλλων Δημάρχων (AMF), θέση που του έχει προσφέρει ευρύ δίκτυο επαφών με αιρετούς σε ολόκληρη τη χώρα.
Πατέρας τριών παιδιών, ασχολείται συστηματικά με το τρέξιμο, τους μαραθωνίους, την πυγμαχία και την κολύμβηση. Έχει επίσης συγγράψει βιβλία για την κοινωνική συνοχή και τον πολιτισμό, ενώ το 2025 κυκλοφόρησε το «Ainsi va la France», στο οποίο αναπτύσσει τις βασικές αρχές του φιλελεύθερου πολιτικού του προγράμματος.
Το παράδειγμα Μακρόν και η διαδικτυακή στρατηγική
Η προσπάθεια του Λινάρ να μετατρέψει τη διαδικτυακή αναγνωρισιμότητα σε πολιτικό κεφάλαιο παραπέμπει, ως προς τη μέθοδο επικοινωνίας, στην ανάδειξη του Εμανουέλ Μακρόν πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2017.
Ο Μακρόν είχε αντιληφθεί ήδη από το 2014, όταν ως υπουργός Οικονομίας επισκέφθηκε την Καλιφόρνια μαζί με τον επιχειρηματία Ξαβιέ Νιέλ, τις δυνατότητες των ψηφιακών πλατφορμών για την άμεση προσέγγιση ψηφοφόρων χωρίς τη διαμεσολάβηση των παραδοσιακών κομματικών μηχανισμών.
Δύο χρόνια αργότερα, το κίνημα En Marche! αξιοποίησε συστηματικά τα κοινωνικά δίκτυα, προωθώντας μια φιλελεύθερη πολιτική πρόταση που επιδίωκε να υπερβεί τον παραδοσιακό διαχωρισμό μεταξύ Σοσιαλιστών και Γκωλικών.
Ο Λινάρ επιχειρεί σήμερα να αξιοποιήσει ανάλογες επικοινωνιακές μεθόδους, προβάλλοντας όμως διαφορετική ιδεολογική ταυτότητα, περισσότερο συνδεδεμένη με την οικονομική φιλελευθεροποίηση και τη μείωση της κρατικής παρέμβασης.
«Η δύναμή μου βρίσκεται στο γεγονός ότι είμαι εκτός συστήματος και ότι παραμένω σταθερός στην ίδια γραμμή», δήλωσε στην Ouest-France, προσθέτοντας ότι η ομάδα του ενισχύεται και ότι το κόμμα του επεκτείνει τις εγκαταστάσεις του στο Παρίσι.
«Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να παρασυρθεί, αλλά αντικειμενικά η δυναμική ενισχύεται. Κάτι συμβαίνει», ανέφερε.
Το κίνημα Nouvelle Énergie, το οποίο είχε ιδρυθεί πριν από την αποχώρησή του από τους Ρεπουμπλικανούς τον Μάρτιο του 2026, αποτελεί πλέον τον βασικό οργανωτικό φορέα της προεδρικής του εκστρατείας.
Ο «Γάλλος Μιλέι» και οι περικοπές 200 δισ. ευρώ
Η πολιτική φυσιογνωμία του Λινάρ έχει οδηγήσει ορισμένα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης, μεταξύ των οποίων η ιταλική Il Foglio, να τον χαρακτηρίσουν «Γάλλο Μιλέι», παραπέμποντας στον πρόεδρο της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι.
Ο χαρακτηρισμός συνδέεται με την έντονα φιλελεύθερη οικονομική του προσέγγιση, την αντίθεσή του στον κρατικό παρεμβατισμό και την επιδίωξη περιορισμού της γραφειοκρατίας.
Στον πυρήνα του οικονομικού του προγράμματος βρίσκεται η πρόταση για μείωση των δημόσιων δαπανών κατά 200 δισ. ευρώ έως το 2032, με στόχο τη δημοσιονομική εξυγίανση, την ελάφρυνση της φορολογίας και την ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι ένα σημαντικό μέρος των εξοικονομήσεων θα μπορούσε να επιστρέψει στους εργαζομένους μέσω υψηλότερων καθαρών αποδοχών, ενώ προβλέπει μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση, στην αγορά εργασίας και στο σύστημα κοινωνικής προστασίας.
Στο πεδίο της ασφάλειας και της κοινωνικής πολιτικής, τάσσεται υπέρ της αυστηρότερης μεταναστευτικής πολιτικής και της αντιμετώπισης του πολιτικού ισλαμισμού, τον οποίο θεωρεί απειλή για τις αξίες της γαλλικής δημοκρατίας. Παράλληλα, έχει εκφράσει ισχυρή υποστήριξη προς το Ισραήλ.
Το στοίχημα της ενωμένης Δεξιάς
Η αποχώρησή του από τους Ρεπουμπλικανούς συνδέθηκε με την αντίθεσή του στη στρατηγική του Μπρουνό Ρεταγιό και, κυρίως, με τη διεκδίκηση μιας ανοιχτής προκριματικής διαδικασίας για την επιλογή κοινού υποψηφίου της Δεξιάς και του Κέντρου.
Ο Λινάρ επιδιώκει να απευθυνθεί σε ψηφοφόρους με διαφορετικές πολιτικές καταβολές, από παραδοσιακούς Γκωλικούς και οικονομικά φιλελεύθερους έως πολίτες που έχουν στραφεί στην Εθνική Συσπείρωση (Rassemblement National).
Παρότι επιδιώκει να προσελκύσει μέρος της εκλογικής βάσης της τελευταίας, έχει αποκλείσει την προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας μαζί της. Σε δημόσια τοποθέτησή του την 1η Νοεμβρίου, δήλωσε ότι δεν θα κυβερνούσε ούτε με τους υποστηρικτές του Μακρόν ούτε με την Εθνική Συσπείρωση, επαναλαμβάνοντας την προτίμησή του για μια αυτοτελή πολιτική πρόταση.
Η προσπάθειά του αφορά επίσης ψηφοφόρους που δεν εκπροσωπούνται από τις υποψηφιότητες του Ρεταγιό και του Εντουάρ Φιλίπ, με τον δεύτερο να διεκδικεί επίσης την προεδρία από τον χώρο του Κέντρου.
Η ενίσχυση της αναγνωρισιμότητας του δημάρχου των Καννών έχει ήδη μεταβάλει την παρουσία του στον δημόσιο διάλογο. Η απήχηση των κοινωνικών δικτύων, ωστόσο, αποτελεί διαφορετικό μέγεθος από τη συγκρότηση μιας σταθερής εκλογικής βάσης, ενώ οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν τη στάση των ψηφοφόρων σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Η προεκλογική προσπάθεια του Νταβίντ Λινάρ θα δοκιμαστεί τόσο στην οργανωτική συγκρότηση του κινήματός του όσο και στην αποδοχή των οικονομικών και πολιτικών του προτάσεων από ένα ευρύτερο εκλογικό ακροατήριο, καθώς η Γαλλία εισέρχεται στην τελική περίοδο πριν από την προεδρική αναμέτρηση του 2027.
