Την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2027 στη Γαλλία ανακοίνωσε ο πρώην πρωθυπουργός Ντομινίκ ντε Βιλπέν, επικρίνοντας το πολιτικό σύστημα.
Ο 73χρονος πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος είχε υπηρετήσει επί προεδρίας Ζακ Σιράκ, επισημοποίησε την απόφασή του την Παρασκευή (20/11), κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Παρίσι, επιβεβαιώνοντας τις προθέσεις που είχε εκφράσει με σειρά δημόσιων παρεμβάσεών του τους προηγούμενους μήνες.
Αιτιολογώντας την απόφασή του, υποστήριξε ότι η φωνή της Γαλλίας δεν ακούγεται πλέον στη διεθνή σκηνή, ενώ κατήγγειλε τη δυσλειτουργία των δημοκρατικών θεσμών της χώρας.
Επίθεση σε Μακρόν, Λεπέν και Μελανσόν
Ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν άσκησε σφοδρή κριτική στις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, κάνοντας λόγο για ένα επικίνδυνο για τη γαλλική κοινωνία «σύμφωνο ανάμεσα στον λεπενισμό, τον μελανσονισμό και τον μακρονισμό».
Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να διαμορφώσει έναν εναλλακτικό πολιτικό πόλο απέναντι στην ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν, τη ριζοσπαστική Αριστερά του Ζαν-Λικ Μελανσόν και τον πολιτικό χώρο του Εμανουέλ Μακρόν, ενόψει της εκλογικής αναμέτρησης της ερχόμενης άνοιξης.
Πρόκειται για τη δεύτερη προσπάθειά του να διεκδικήσει τη γαλλική προεδρία. Το 2012 είχε εκφράσει ανάλογη πρόθεση, χωρίς ωστόσο να κατορθώσει να συγκεντρώσει τις 500 υπογραφές αιρετών αξιωματούχων που απαιτεί η γαλλική νομοθεσία για την επικύρωση μιας προεδρικής υποψηφιότητας.
Το 2025 ίδρυσε το κόμμα «Ουμανιστική Γαλλία» (La France humaniste), επιδιώκοντας να αποκτήσει πολιτική παρουσία στον κεντρώο χώρο και να δημιουργήσει την οργανωτική βάση για την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Η ιστορική ομιλία κατά του πολέμου στο Ιράκ
Ο Ντε Βιλπέν απέκτησε διεθνή αναγνωρισιμότητα τον Φεβρουάριο του 2003, όταν, ως υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, εκφώνησε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μια ομιλία κατά της σχεδιαζόμενης αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στο Ιράκ.
Με μια ιδιαίτερα δομημένη παρέμβαση, τάχθηκε κατά της προσφυγής στον πόλεμο, υπερασπιζόμενος τη διπλωματική οδό και προκαλώντας την αντίδραση του τότε Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ.
Η συγκεκριμένη ομιλία αποτέλεσε μία από τις πλέον χαρακτηριστικές στιγμές της διπλωματικής του σταδιοδρομίας, καθιερώνοντάς τον ως υπέρμαχο μιας αυτόνομης γαλλικής εξωτερικής πολιτικής, θέση την οποία επαναφέρει στο επίκεντρο της νέας προεδρικής του υποψηφιότητας.