Αυτές τις μέρες γνώρισα μια κοπέλα η οποία βρίσκεται σε αναπηρικό αμαξίδιο από τη μέρα που γεννήθηκε.
Τη ρώτησα πόσο εύκολα μπορεί να κινηθεί γενικότερα μέσα στο πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης. Έχοντας ζήσει κι εγώ μια αντίστοιχη εμπειρία, ήξερα πολύ καλά την απάντηση. Ήθελα όμως, να μάθω αν έχει αλλάξει κάτι.
Δυστυχώς, αυτό που μου είπε ήταν αποκαλυπτικό: «Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν πλέον ράμπες. Σε πολλούς δήμους όμως, οι ράμπες, δεν είναι προσβάσιμες για εμάς».
«Τι εννοείς;» τη ρώτησα. «Δεν μπορεί να κατασκευάζεται μια ράμπα και να απέχει από τον δρόμο τρία ή τέσσερα εκατοστά. Για ένα χειροκίνητο αμαξίδιο, αυτά αρκούν για να γίνει απροσπέλαστη». Τότε κατάλαβα: όποιος έφτιαξε τη ράμπα δεν φρόντισε να εξασφαλίσει ομαλή μετάβαση από το οδόστρωμα στο πεζοδρόμιο. Έκανε τη δουλειά πρόχειρα, είτε από αδιαφορία είτε από έλλειψη τεχνικής γνώσης.
Και τα δύο είναι απαράδεκτα. Μια ράμπα που δεν εξυπηρετεί τον σκοπό της δεν είναι έργο προσβασιμότητας· είναι κοροϊδία σε βάρος των ανθρώπων που τη χρειάζονται. Η Πολιτεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση οφείλουν να θεσπίσουν σαφείς προδιαγραφές και να κάνουν ουσιαστικούς ελέγχους. Δεν αρκεί να κατασκευάζονται ράμπες· πρέπει να λειτουργούν.
Οι συμπολίτες μας με αναπηρία, οι ηλικιωμένοι και οι γονείς με καρότσι δικαιούνται να κινούνται ελεύθερα και με ασφάλεια. Κανείς δεν είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Γιατί, λοιπόν, εξακολουθούμε να τους στερούμε μια τόσο αυτονόητη δίοδο;
