Τη σκότωσε στο ξύλο. Στην κυριολεξία.

Μια γυναίκα 61 ετών μαρτύρησε σαν αγία άλλης εποχής στα χέρια του συζύγου της, του ανθρώπου που θα έπρεπε να είναι ο σύντροφός της και έγινε, όπως όλα δείχνουν, ο φερόμενος δολοφόνος της.

Βρέθηκε νεκρή μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, στην Ακρόπολη. Ο 63χρονος σύζυγός της φέρεται να κάλεσε την Αστυνομία και να παραδέχθηκε ότι τη χτύπησε. Συνελήφθη. Η ιατροδικαστική εξέταση αναμένεται να φωτίσει τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου της.

Άλλη μία στη λίστα. Άλλο ένα όνομα που κινδυνεύει να γίνει αριθμός. Άλλη μία γυναίκα που δεν πρόλαβε να φύγει, να σωθεί, να ακουστεί. Άλλος ένας φερόμενος φονιάς. Άλλη μία φορά που η πατριαρχία σκότωσε.

Και τώρα θα ακούσουμε πάλι τις γνώριμες λέξεις: «οικογενειακή τραγωδία», «καβγάς», «έγκλημα πάθους». Λέξεις που μικραίνουν τη βία, τη στρογγυλεύουν, σχεδόν την κάνουν να μοιάζει με κάτι που απλώς συνέβη. Δεν συνέβη απλώς. Μια γυναίκα πέθανε μέσα στο σπίτι της, από τα χέρια του ανθρώπου που είχε δίπλα της. Κι αυτό δεν είναι ιδιωτική υπόθεση. Είναι η πιο ακραία έκφραση μιας κοινωνίας που ακόμη μαθαίνει στις γυναίκες να φοβούνται, να σωπαίνουν και να αντέχουν.

Δεν γράφω όσα δεν έχουν επιβεβαιωθεί. Η έρευνα συνεχίζεται και η αλήθεια οφείλει να στηρίζεται στα γεγονότα. Αλλά τα γεγονότα που γνωρίζουμε είναι ήδη αρκετά για να απαιτούν οργή, όχι άλλη σιωπή. Γιατί κάθε φορά που μια γυναίκα δολοφονείται, δεν έχουμε απλώς άλλη μία είδηση. Έχουμε άλλη μία αποτυχία να την προστατεύσουμε ως κοινωνία.