Στη Χαριλάου Τρικούπη οι πολιτικές ισορροπίες αλλάζουν συχνότερα και από τις εποχές του χρόνου. Κάθε δύο μήνες κάποιοι επιστρέφουν, άλλοι μεταγράφονται, άλλοι αποχωρούν και ορισμένοι ετοιμάζουν ήδη το επόμενο πολιτικό τους βήμα.

Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη θυμίζει πλέον περισσότερο σταθμό διερχομένων παρά ένα κόμμα με σταθερή πολιτική ταυτότητα, ενιαία στρατηγική και σαφή προσανατολισμό.

Η παραίτηση του Απόστολου Πάνα από τη βουλευτική του έδρα έρχεται να επιβεβαιώσει αυτή την εικόνα. Δεν πρόκειται για ένα τυχαίο στέλεχος. Ο πρώην βουλευτής Χαλκιδικής είχε υποστηρίξει με ιδιαίτερη θέρμη την υποψηφιότητα του Χάρη Δούκα στην εσωκομματική αναμέτρηση, ενώ είχε ταχθεί υπέρ της συμπόρευσης των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων. Σήμερα, η αποχώρησή του και οι πληροφορίες για πιθανή ένταξή του στο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα εκθέτουν όσους παρουσίαζαν τη συγκεκριμένη πολιτική γραμμή ως συνταγή ενίσχυσης του ΠΑΣΟΚ.

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη πολιτική ειρωνεία για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Υπό την πίεση της πλευράς Δούκα, σύρθηκε στην υιοθέτηση συνεδριακής απόφασης που αποκλείει κάθε ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. Μια επιλογή που παρουσιάστηκε ως απόδειξη πολιτικής αυτονομίας, αλλά στην πραγματικότητα περιόρισε τις δυνατότητες κινήσεων της ηγεσίας και εγκλώβισε το κόμμα σε μια εκ των προτέρων άρνηση.

Ο Ανδρουλάκης δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως την πολιτική τρικλοποδιά. Εκείνοι που πίεζαν για μια σκληρότερη γραμμή απέναντι στην κεντροδεξιά, εμφανίζονται τώρα να εγκαταλείπουν το κόμμα, αναζητώντας πολιτική στέγη στον Αλέξη Τσίπρα. Και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ καλείται να διαχειριστεί τις συνέπειες επιλογών που έγιναν, υποτίθεται, για να εξασφαλίσουν την ενότητα.

Την ίδια ώρα, η διεύρυνση εξελίσσεται σε ακόμη ένα πεδίο εσωκομματικής σύγκρουσης. Η επιστροφή της Νίνας Κασιμάτη προκαλεί αντιδράσεις, ενώ η προοπτική ένταξης της Θεοδώρας Τζάκρη συναντά ενστάσεις για την τήρηση του καταστατικού. Στελέχη που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκουν ανοιχτές πόρτες, την ώρα που παλαιότερα στελέχη αποχωρούν ή κρατούν αποστάσεις.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πόσους ακόμη θα υποδεχθεί ο Ανδρουλάκης ούτε πόσους θα χάσει. Είναι αν υπάρχει πλέον ένα ΠΑΣΟΚ που ξέρει πού πηγαίνει και με ποιους θέλει να πορευτεί. Γιατί ένα κόμμα δεν γίνεται ισχυρό με διαρκείς μεταγραφές, ούτε αποκτά πολιτική ταυτότητα λειτουργώντας ως προσωρινό κατάλυμα στελεχών. Και όσο η Χαριλάου Τρικούπη παραμένει σταθμός διερχομένων, ο Ανδρουλάκης θα διαπιστώνει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημά του δεν είναι οι αντίπαλοί του, αλλά εκείνοι που μέχρι χθες εμφανίζονταν ως σύμμαχοί του.