Ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποκλείεται να ακολουθήσει τον δρόμο του Ντόναλντ Τραμπ και να στήσει δικό του κοινωνικό δίκτυο.
Υπάρχει μια παλιά πολιτική αλήθεια: όταν δεν σου αρέσει το παιχνίδι, φτιάχνεις δικό σου γήπεδο. Το πρόβλημα είναι ότι κάνοντας αυτή την επιλογή παίζεις συνήθως μόνος με τους φίλους σου και κανέναν στην εξέδρα. Ετσι, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας προτιμά να φτιάχνει τη δική του αλήθεια και να τη μοιράζεται με τους ακολούθους του. Ολο και πιο συχνά, πλέον, ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ πρωταγωνιστεί στα δικά του βίντεο, κρατά μάλιστα και το μικρόφωνο για να φαίνεται απλός άνθρωπος, και «διαβάζει» την επικαιρότητα όπως τον συμφέρει. Αν δεν υπάρχει κάποια υπόθεση στον αέρα, μιλά για ατιμωρησία, αν βγει κάποιο σκάνδαλο, περιγράφει τη χώρα λες και είναι η Κολομβία (και συγγνώμη από τη χώρα της Νοτίου Αμερικής για το παράδειγμα).
Είναι τέτοια η επιμέλεια με την οποία ακολουθεί αυτή την τακτική, που ορισμένοι πιστεύουν πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποκλείεται να ακολουθήσει τον δρόμο του Ντόναλντ Τραμπ και να στήσει δικό του κοινωνικό δίκτυο. Γιατί, ένα δικό σου δίκτυο υπόσχεται το απόλυτο όνειρο κάθε αρχηγού: ακροατήριο χωρίς διακοπές, χωρίς αντιρρήσεις, χωρίς σχόλια που χαλάνε την εικόνα.
Οι δυσκολίες
Εδώ, όμως, αρχίζουν οι δυσκολίες. Ο Τραμπ έφτιαξε το Truth Social αφού τον είχαν αποκλείσει οι μεγάλες πλατφόρμες. Ηταν ανάγκη, όχι στρατηγική. Και το αποτέλεσμα δεν είναι ακριβώς παράδειγμα προς μίμηση: η επισκεψιμότητα του ΙΧ κοινωνικού δικτύου, κάτι σαν το κόμμα του δηλαδή, έπεσε πάνω από 30% σε έναν χρόνο, παρότι ο χρήστης «Νο 1» είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Αν δεν αρέσει στο κοινό η πλατφόρμα με τον πιο ισχυρό άνθρωπο του πλανήτη στην πρώτη γραμμή, είναι δύσκολο να σωθεί με έναν πρώην πρωθυπουργό σε μια αγορά δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων.
Υπάρχει και το κόστος, που οι πολιτικοί συνήθως υποτιμούν. Ενα κοινωνικό δίκτυο θέλει υποδομές, ασφάλεια, συντονιστές περιεχομένου, τεχνική ομάδα, και κυρίως λόγο για να μπεις. Ο κόσμος δεν πηγαίνει εκεί όπου υπάρχει ένας πολιτικός, πηγαίνει εκεί όπου υπάρχουν οι άλλοι. Αυτό ονομάζεται φαινόμενο δικτύου και είναι ο λόγος που τόσα «εναλλακτικά Twitter» κατέληξαν ψηφιακά καφενεία με πέντε θαμώνες και έναν ιδιοκτήτη.
Και μετά έρχεται το πιο ύπουλο ερώτημα: τι ακριβώς θα γράφεται εκεί. Στα κλειστά περιβάλλοντα η συμφωνία είναι εύκολη και η αυτοπεποίθηση φουσκώνει, όμως η πολιτική δεν κερδίζεται από όσους συμφωνούν ήδη. Κερδίζεται από τον διστακτικό ψηφοφόρο που σκρολάρει στο Instagram και πέφτει τυχαία πάνω σου. Αν φύγεις από τον χώρο όπου βρίσκεται αυτός, κερδίζεις έλεγχο και χάνεις εμβέλεια. Καλή συμφωνία, αλλά για όποιον προτιμά την ησυχία από τις ψήφους.
Για να είμαστε δίκαιοι, υπάρχουν και επιχειρήματα υπέρ. Οι υποστηρικτές μιας τέτοιας κίνησης θα έλεγαν ότι τα δεδομένα και η επικοινωνία με τους οπαδούς δεν πρέπει να εξαρτώνται από ξένες εταιρείες, ότι ένα κόμμα με δική του πλατφόρμα χτίζει σχέση και βάση μελών που δεν μπορεί να του κόψει κανένας αλγόριθμος, και ότι ο έλεγχος των καναλιών είναι ζήτημα πολιτικής αυτονομίας. Εχουν και ένα βάσιμο σημείο: οι αλλαγές στους αλγόριθμους μπορούν να εξαφανίσουν την εμβέλεια μέσα σε μια νύχτα.
Το πιθανότερο, πάντως, είναι ότι το σενάριο θα έδινε μια εφαρμογή με καλό όνομα, ωραίο λογότυπο και έναν πρώτο μήνα ενθουσιασμού. Μετά θα ερχόταν η πραγματικότητα των αριθμών. Και τότε ο πρώην πρωθυπουργός θα είχε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο αμήχανες επιλογές: να επιστρέψει στα μεγάλα δίκτυα που άφησε ή να συνεχίσει να μιλά σε ένα δωμάτιο που αντηχεί. Βλέπετε, η δύναμη στα μέσα δεν βρίσκεται στην ιδιοκτησία της πλατφόρμας, αλλά στο κοινό που σε ακολουθεί. Αυτό δεν χτίζεται με εφαρμογή. Χτίζεται με λόγο και επιχειρήματα, όχι με… προτάσεις ταινιών.
Και ευρωπαϊκό συνέδριο
Στις 23 και 24 Οκτωβρίου, η Αθήνα φιλοξένησε το Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, με τίτλο «The Final Countdown» και οικοδεσπότη τον Στέφανο Κασσελάκη. Παρόντες ήταν ο επικεφαλής Φρανσουά Μπαϊρού με τον γενικό γραμματέα Σάντρο Γκότσι, που εμφανίστηκαν να στηρίζουν τον Ελληνα εταίρο τους. Προφανώς η φωτογραφία με Ευρωπαίους παράγοντες είναι πολύτιμη, αλλά οι φωτογραφίες δεν μετρούν ως ψήφοι. Η αντίστροφη μέτρηση για τους Δημοκράτες του Στέφανου έχει ξεκινήσει. Σύντομα θα πρέπει να ανοίξει τα χαρτιά του για το με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.
Και κομματική μάζωξη
Ακολούθησε το κομματικό Συνέδριο. Το ετήσιο Συνέδριο των Δημοκρατών – Προοδευτικό Κέντρο έγινε στο Conrad Athens στις 24 και 25 Οκτωβρίου, με τέσσερα θεματικά debates, παρουσιάσεις και ζωντανές ψηφοφορίες. Χαϊλίκια δηλαδή. Κεντρικός άξονας ήταν η «Metagora», μια πρωτοβουλία για άμεση πολιτική συμμετοχή. Στα χαρτιά, βέβαια, γιατί στην πράξη το αληθινό τεστ δεν γίνεται σε αίθουσα ξενοδοχείου, αλλά στην καθημερινή ζωή. Και, φυσικά, στην κάλπη, όπου το κόμμα του Στέφανου δυσκολεύεται να γράψει αξιόλογες επιδόσεις. Για την ώρα, στις δημοσκοπήσεις, η ώρα της αλήθειας, όμως, πλησιάζει.
Ετοιμάζεται η Ζωή
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ετοιμάζει, όπως είπε στον «Κόκκινο Γάτο» στέλεχος του κόμματός της, νέα παρέμβαση για τα σκάνδαλα που τρέχουν. Αναζητεί νέα καύσιμη ύλη τώρα που ξέμεινε από θεωρίες συνωμοσίας στα Τέμπη. Οι επικριτές της σχολιάζουν ότι ποινικοποιεί διαρκώς την πολιτική ζωή, αλλά αυτό ελάχιστα ενδιαφέρει την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας. Σε κάθε περίπτωση, αναμένεται και κοινοβουλευτική πρωτοβουλία.
