Η εξωτερική πολιτική, η διπλωματία, οι διεθνείς και διμερείς σχέσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με τη λογική της αντιπολίτευσης για εσωτερική κατανάλωση.
Τον Σεπτέμβριο του 2025 – κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, αλλά και μετά την ολοκλήρωσή της – αντιπολίτευση και μέσα ενημέρωσης εντός Ελλάδας μιλούσαν για «νίκη Ερντογάν» συμπληρώνοντας πως «τα πήρε όλα και έφυγε», κάνοντας λόγο για συμφωνίες για προμήθεια F-35 από την Τουρκία και άλλα σχετικά.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο – και παρά το γεγονός ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν συναντήθηκε με τον Ντόναλντ Τράμπ στον Λευκό Οίκο – επαναλήφθηκε το σκηνικό, σε χαμηλότερους τόνους μεν, αλλά και πάλι επιχειρήθηκε να φανεί πως η Ελλάδα – διά του πρωθυπουργού – έφυγε άπραγη, λες και στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ γίνεται κάποια διαδικασία που ανακηρύσσει νικητές και ηττημένους σε μια μάχη που κανείς δεν γνωρίζει.
Στη συνέχεια, είχαμε και την «έγκριση» του παράνομου, άκυρου και εκτός διεθνούς δικαίου τουρκολιβυκού συμφώνου – που αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία και τις δύο προσωρινές αρχές της Λιβύης και καταδικάζεται από όλους τους άλλους – για να αρχίσει ξανά το γαϊτανάκι της δήθεν διπλωματικής, και ακόμη χειρότερα, της δήθεν «εθνικής» ήττας.
Ολο αυτό το διάστημα κυρίαρχο θέμα, φυσικά, το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, όπου και πάλι αντιπολίτευση και ορισμένα μέσα ενημέρωσης μιλούσαν για «διπλωματική» και φυσικά «εθνική» ήττα με μια ρητορική που επί της ουσίας έδειχνε και δείχνει την Ελλάδα ως τον χαμένο στις «μάχες» με την Τουρκία, ενώ αναγορεύει τον Τούρκο παίκτη κυρίαρχο του… παιγνιδιού.
Για να δούμε, όμως, τι έχουμε σήμερα. Ο «τα πήρε όλα και έφυγε» πρόεδρος της Τουρκίας, εκτός από τα καλά – πολύ καλά, είναι η αλήθεια – λόγια και τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, δεν έχει λάβει κάτι επί του πρακτέου, που λένε. Τα F-35 παραμένουν στον αέρα, δεν έχει αλλάξει τίποτα επί της ουσίας, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ και οι νέοι συσχετισμοί δυνάμεων στα κέντρα αποφάσεων δείχνουν να καθιστούν ακόμη πιο αδύναμη τη θέση της Τουρκίας στο θέμα αυτό.
Ακόμη και το ζήτημα της προμήθειας κινητήρων για τα τουρκικά αεροσκάφη, που ήταν σχεδόν δεδομένο ότι θα γίνει, παραμένει στον αέρα. Οπως και σειρά ζητημάτων που αφορούν τα εξοπλιστικά – και όχι μόνο – προγράμματα της Τουρκίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν κλείσει τα ζητήματα με αρνητικό πρόσημο, όμως με τα σημερινά δεδομένα δεν φαίνεται κάποιο φως στο άμεσο μέλλον.
Για το τουρκολιβυκό οι αντιδράσεις από τα κράτη-μέλη της ΕΕ, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ισραήλ, ακόμη και η παρέμβαση των ΗΠΑ, που μάλιστα ήρθε πιο ξεκάθαρη σε δεύτερη φάση δηλώσεων από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δείχνουν ότι η ακυρότητα του μνημονίου και η μη παραγωγή αποτελεσμάτων και τετελεσμένων είναι δεδομένη.
Και σε ό,τι αφορά τώρα το καλώδιο, οι θιασώτες των διπλωματικών και εθνικών ηττών μάλλον έχουν θέμα, αν υπολογίσει κανείς και τη λογική τού «τι μας κρύβουν» που έχει αρχίσει να… παίζει ως αφήγημα, την ώρα που οι έρευνες ξεκινούν με άδεια από την ελληνική και την κυπριακή πλευρά.
Κριτική ναι, εθνική ήττα όχι
Επί της ουσίας, τώρα. Η εξωτερική πολιτική, η διπλωματία, οι διεθνείς και διμερείς σχέσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με τη λογική της αντιπολίτευσης για εσωτερική κατανάλωση. Ουδείς υποστηρίζει πως δεν πρέπει να ασκείται κριτική. Ούτε αντιτίθεται στην άσκηση πίεσης προς την κυβέρνηση, κάθε κυβέρνηση, με γνώμονα το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Αλλο αυτό όμως και άλλο να δίνεται η εντύπωση πως η Ελλάδα υφίσταται ήττες και ότι οι γείτονες «τα παίρνουν όλα και φεύγουν».
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
