Αν και ο Αλέξης Τσίπρας είναι ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης, ο «Κόκκινος Γάτος» έκανε χθες μια βόλτα από τα μικρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Από τα γραφεία, στις περιπτώσεις που μπορούσε, και από τα κοινωνικά δίκτυα, όπου η πρώτη επιλογή δεν ήταν εφικτή. Και, στη συνέχεια, διασταύρωσε πληροφορίες και υποψίες για να ολοκληρώσει το παζλ της στρατηγικής τους μέχρι τις εκλογές. Να ξεκινήσουμε από το τελευταίο: όλοι, μα όλοι θεωρούν ότι οι εκλογές θα γίνουν τον Μάιο, μετά το Πάσχα, και τον Ιούνιο, αν χρειαστούν δεύτερες, μετά τις πανελλήνιες. Με αυτό το δεδομένο όλοι οι βασικοί πρωταγωνιστές αισθάνονται ότι έχουν χρόνο. Δεν βιάζονται για συνεργασίες και δεσμεύσεις, δίνουν έμφαση στην προβολή των δικών τους θέσεων, οπότε, αν χρειαστεί να συζητήσουν, να το κάνουν με καλύτερους όρους.
Ας ξεκινήσουμε από τη δεξιά πολυκατοικία. Ο Κυριάκος Βελόπουλος παρακολουθεί από πολύ κοντά το εγχείρημα επιστροφής στην πολιτική του Ηλία Κασιδιάρη, αλλά –αν πιστέψουμε τους συνεργάτες του– δεν ανησυχεί. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης θεωρεί ότι το κόμμα του έχει πλέον γερά θεμέλια, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα, όπου βρίσκονται και οι πιο ισχυρές οργανώσεις του. Στο πλαίσιο αυτό, εμφανίζεται αρνητικός σε κάθε συζήτηση για συνεργασία. Πιστεύει ότι θα είναι τέταρτο κόμμα και για να το πετύχει αυτό θα αξιοποιήσει το όπλο των περιοδειών. Είναι προφανές ότι δεν επενδύει τόσο στα κοινωνικά δίκτυα, καθώς και το κοινό στο οποίο απευθύνεται δεν μπορεί να θεωρηθεί και φανατικό των νέων τεχνολογιών.
Στον ίδιο περίπου χώρο κινείται και η Νίκη, με τον Δημήτρη Νατσιό να δηλώνει σε όλους τους τόνους πως θα κατέβει αυτόνομος στις εκλογές. Σε επίπεδο βάσης, όμως, υπάρχουν στελέχη του που σε τοπικό επίπεδο «δεν έχουν κακές σχέσεις» με αντίστοιχους παράγοντες της Ελληνικής Λύσης. Βουλευτής του κόμματος, μάλιστα, εξηγούσε σε πηγαδάκι πολιτών που είχε καλέσει για ξενάγηση στη Βουλή ότι «το 2027 δεν είναι 2023 και θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ για τις κινήσεις με τις οποίες θα διασφαλίσουμε την είσοδό μας στη Βουλή».
Κάτι που θα διεκδικήσει και η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου, που βρίσκεται ήδη στην Ευρωβουλή. Η νεαρή πολιτικός έχει το πλεονέκτημα ότι έχει ξεκάθαρη ατζέντα εστιάζοντας στα θέματα της μετανάστευσης. Η επιλογή αυτή μπορεί να την εξαιρεί από τη γενική πολιτική, αλλά της δίνει συγκριτικό πλεονέκτημα σε ένα θέμα που βρίσκεται ψηλά στα ενδιαφέροντα των ψηφοφόρων στους οποίους απευθύνεται.
Αφήνοντας πίσω τη δεξιά πολυκατοικία, ο «Κόκκινος Γάτος» πήδηξε στις απέναντι ταράτσες. Εκεί, στο κατακερματισμένο οικοδόμημα της ευρύτερης αριστερής και κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, το τοπίο είναι εξίσου ρευστό, αλλά με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ο ανταγωνισμός στον συγκεκριμένο χώρο δεν αφορά μόνο την εκλογική επιβίωση, αλλά την ίδια την πολιτική ταυτότητα, την κληρονομιά του και την ηγεμονία. Για τους πρωταγωνιστές ο ορίζοντας της κάλπης την άνοιξη δίνει τον απαραίτητο χρόνο για ανασύνταξη, αλλά ταυτόχρονα παρατείνει την αγωνία.
«Βουνό» το 3%
Στον ΣΥΡΙΖΑ, το βασικό στοίχημα είναι η επανασυσπείρωση και η αντιμετώπιση των φυγόκεντρων τάσεων. Η Ρένα Δούρου το παλεύει, ο Νίκος Παππάς τη βοηθά, αλλά ο Παύλος Πολάκης καιροφυλακτεί. Υστερα από μια μακρά περίοδο εσωτερικών αναταράξεων, η ηγεσία του κόμματος επιχειρεί να προτάξει ένα προφίλ θεσμικής, αλλά ταυτόχρονα μαχητικής αντιπολίτευσης. Η στρατηγική της Κουμουνδούρου στηρίζεται στην προσδοκία ότι, καθώς ο χρόνος θα πλησιάζει προς τις εκλογές, το δίλημμα της «ρεαλιστικής εναλλακτικής διακυβέρνησης» θα αναγκάσει τους ψηφοφόρους που έχουν απομακρυνθεί να επιστρέψουν. Ή, έστω, τα κόμματα και οι αρχηγοί που σήμερα αρνούνται την ανάγκη συνεργασίας να αλλάξουν στάση.
Ακριβώς δίπλα, η Νέα Αριστερά παλεύει να εδραιώσει το δικό της αυτόνομο αφήγημα, γνωρίζοντας πως η μάχη της κάλπης θα είναι εξαιρετικά σκληρή. Το επιτελείο της επενδύει σε μια προγραμματική αντιπολίτευση, επιχειρώντας να προσελκύσει τον παραδοσιακό, ιδεολογικά συγκροτημένο αριστερό ψηφοφόρο που απογοητεύτηκε από τον μετασχηματισμό και την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και την ίδρυση της ΕΛΑΣ. Το όριο του 3% μοιάζει σαν βουνό για τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη και όλους όσους έχουν απομείνει στο εγχείρημα.
Οι «καρδούλες» της Ζωής…
Εντελώς διαφορετικό είναι το μοντέλο της Πλεύσης Ελευθερίας. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου συνεχίζει να παίζει το χαρτί της έντονης, προσωποκεντρικής και αντισυστημικής ρητορικής, η οποία εκφράζεται με βασικό εργαλείο τον ίδιο τον κανονισμό της Βουλής. Η στρατηγική της δεν απευθύνεται αμιγώς σε αριστερούς ψηφοφόρους, αλλά σε ένα πιο οριζόντιο, ετερόκλητο κοινό που αισθάνεται οργή απέναντι στο σύστημα. Η έμφαση δίνεται στην προσωπική της παρουσία, στον ακτιβισμό εντός Κοινοβουλίου και σε στοχευμένες παρεμβάσεις στα κοινωνικά δίκτυα, διατηρώντας απόλυτες αποστάσεις από κάθε έννοια προεκλογικής συνεργασίας.
… και οι ασκήσεις γοητείας του Γιάνη
Εκτός Βουλής, το ΜέΡΑ25 οργανώνει την αντεπίθεσή του με μοναδικό στόχο την επιστροφή στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Εχοντας αναλύσει τα αίτια της ήττας του 2023, το κόμμα επιχειρεί να ανακτήσει τα ερείσματα που είχε στη νεολαία, στα κινήματα και στους απογοητευμένους της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η συνθηματολογία και η επιχειρηματολογία του παραμένουν αιχμηρές, με επίκεντρο την οικονομία, τη στέγαση, την ακρίβεια και την κριτική στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η στρατηγική του περιλαμβάνει ένα διαρκές κάλεσμα για τη δημιουργία ενός μεγάλου, κινηματικού μετώπου, αν και προσκρούει στην απροθυμία των υπόλοιπων σχηματισμών για κοινή κάθοδο.
Το «καλό παιδί»
Τέλος, σε μια άλλη πτέρυγα της ίδιας γειτονιάς, κινούνται οι Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο. Ο στόχος δεν είναι η ριζοσπαστική Αριστερά, αλλά ο μετριοπαθής ψηφοφόρος του προοδευτικού Κέντρου που ενδεχομένως αισθάνεται πολιτικά άστεγος ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ, στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Δημοκρατία. Ο Στέφανος Κασσελάκης δουλεύει κυρίως πάνω στη δική του εικόνα, ώστε αν χρειαστεί να είναι ένας χρήσιμος εταίρος που δεν θα προκαλεί αντισυσπειρώσεις.
