Ποιος δεν λυγίζει μπροστά στην εικόνα ενός παιδιού που έχει χάσει τα μαλλιά του από τις χημειοθεραπείες;
Κι όμως, όπως διαβάζουμε στην υπόθεση της Θεσσαλονίκης, υπήρχαν άνθρωποι που δεν λύγισαν. Εκμεταλλεύτηκαν τον πόνο των παιδιών και τα συναισθήματα του κόσμου για να βάλουν χέρι στα χρήματα των εράνων. Σύμφωνα πάντα με τις καταγγελίες, τα ξόδευαν σε μπουζούκια και πολυτέλειες.
Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτή η υπόθεση. Το θέμα είναι η εμπιστοσύνη του κόσμου, που κλονίστηκε και κλονίζεται με τέτοιου είδους υποθέσεις. Είναι τα ερωτήματα που θα γεννιούνται στο μυαλό του καθενός μας κάθε φορά που θα του ζητείται βοήθεια, καθώς θα αναλογίζεται αυτή τη φερόμενη, όπως διαβάζουμε, απάτη.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, όταν δεν δίνουν, νιώθουν μισοί. Η προσφορά δεν είναι για αυτούς υποχρέωση, είναι ανάγκη της καρδιάς. Και τους καταλαβαίνω. Θα σταματήσουν να δίνουν και θα χάσουν ένα κομμάτι του εαυτού τους; Ή θα συνεχίσουν, ρισκάροντας να ξεγελαστούν ξανά;
Η αλληλεγγύη είναι βαθιά μέσα στα συναισθήματά μας. Λειτουργούμε ως κοινωνία όταν κάποιος έχει ανάγκη και πρέπει να τον βοηθήσουμε, πρωτίστως σε θέματα υγείας.
Γι' αυτό απαιτούμε από το κράτος έναν πιο ισχυρό μηχανισμό ελέγχου για κάθε τέτοια δράση. Η υπόθεση της Θεσσαλονίκης δείχνει τον δρόμο.
Γιατί αν αφήσουμε την προδοσία να σβήσει την καλοσύνη μας, οι απατεώνες θα έχουν κερδίσει για δεύτερη φορά. Η εμπιστοσύνη ξαναχτίζεται με έλεγχο και διαφάνεια. Και η συλλογική αλληλεγγύη, αυτή η κινητήριος δύναμη κάθε κοινωνίας, δεν πρέπει να σβήσει ποτέ.
