Οι εικόνες βίας επαναλήφθηκαν στη Γαλλία: συγκρούσεις με την Αστυνομία, καταστροφές, συλλήψεις.
Εδώ δεν έγινε της Γαλλίας, αλλά κάποια «παιδιά» στην Ελλάδα εύχονται «και στα δικά μας». Τελικά, τι συμβαίνει; Ο Φρόιντ θα μιλούσε για ενόρμηση θανάτου, για επιθετικότητα που ο πολιτισμός καταστέλλει, αλλά ποτέ δεν καταφέρνει να εξαλείψει.
Αλλά τα «παιδιά» δεν επιθυμούν πραγματικά να καταστρέψουν την κοινωνία στην οποία ζουν. Δεν απορρίπτουν την καταναλωτική κοινωνία. Αντίθετα, την έχουν εσωτερικεύσει τόσο βαθιά που η αδυναμία ικανοποίησης των επιδιώξεών τους τη μετατρέπει σε οργή. Επιθυμούν τα αντικείμενα που περιέχει το κατάστημα, αλλά βιώνουν εχθρότητα προς το κοινωνικό όριο που αντιπροσωπεύουν. Το εμπόρευμα είναι ταυτόχρονα αντικείμενο επιθυμίας και σύμβολο αποκλεισμού, και η λεηλασία το καρναβάλι της κατανάλωσης: οι κανόνες της αγοράς αναστέλλονται, αλλά οι αξίες της επιβεβαιώνονται.
Αψηφούν την Αστυνομία επειδή γνωρίζουν ότι οι αστυνομικοί υπόκεινται σε νομικούς περιορισμούς και δεν θα χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους· καταστρέφουν περιουσίες γιατί κάποιοι άλλοι θα πληρώσουν τις ζημιές· διαταράσσουν την κανονικότητα επειδή γνωρίζουν ότι θα αποκατασταθεί. Εχουν την πολυτέλεια να παραβιάζουν τους κανόνες επειδή η συντριπτική πλειονότητα θα συνεχίσει να τους τηρεί, έτσι ώστε ο πολιτισμός να καθίσταται η αόρατη υποδομή της παράβασης.
Κατά μια έννοια, πρόκειται για προστατευμένη βαρβαρότητα που ευδοκιμεί στην ασφάλεια που φαινομενικά αψηφά.
