Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής δεν πρέπει να εντάσσονται στην όποια εσωτερική αντιπαλότητα και να αποτελούν πεδίο αντιπαράθεσης με το βλέμμα στις εκλογές.
Οποιος παρακολουθεί τη συζήτηση και την κριτική που ασκεί η αντιπολίτευση –εντός και εκτός Βουλής– στο θέμα του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αναρωτιέται γιατί τίθεται μετ’ επιτάσεως το ζήτημα της ενημέρωσης της Άγκυρας από τη γαλλική πλευρά.
Δηλαδή, για ποιο λόγο τίθεται θέμα με τη ρηματική διακοίνωση, με την οποία ενημερώθηκε η τουρκική πλευρά για τις εργασίες του –γαλλικών συμφερόντων– πλοίου που πραγματοποιεί τις έρευνες για την πόντιση του καλωδίου και τι εξυπηρετεί αυτή η τακτική. Ούτε κάποια νομική ισχύ έχει αυτή η ενημέρωση (που απ’ ό,τι μαθαίνουμε έγινε και προς την πλευρά της Αιγύπτου), ούτε τετελεσμένα δημιουργεί, ούτε φυσικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί οπουδήποτε από την πλευρά της Αγκυρας, όπως κάποιοι υποστηρίζουν και μάλιστα μετ’ επιτάσεως.
Αυτή η διαδικασία και η κριτική θυμίζουν τα περί διπλωματικής, εθνικής ή οποιαδήποτε άλλης μορφής ήττας στο παράνομο και άκυρο τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο ουδείς αναγνωρίζει και έχει καταγγελθεί απ’ όλους, αφού δεν μπορεί να πατήσει πάνω σε κανένα νομικό πλαίσιο που να αφορά διμερείς ή άλλες σχέσεις. Αυτό που είναι σαφές από την υπόθεση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης είναι ότι άδεια ζητήθηκε –και δόθηκε– από τις ελληνικές και κυπριακές Αρχές. Αυτό που επίσης είναι σαφές είναι ότι πρόκειται για έργο ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, χρηματοδοτείται από την ΕΕ και προχωρά.
Η λογική της αντιπολίτευσης
Το γαλλικό πλοίο απέπλευσε, κάνει τη δουλειά που του ανατέθηκε με βάση τις άδειες που έχει λάβει από Αθήνα και Λευκωσία και, αν όλα κυλήσουν με βάση τον σχεδιασμό, η ηλεκτρική διασύνδεση θα λάβει σάρκα και οστά. Οπότε, προς τι όλη αυτή η «αντιπολιτευτική» λογική; Πού εδράζεται το σκεπτικό της δήθεν υποχωρητικότητας και ενδοτικότητας; Πώς άραγε μπορεί να «αξιοποιηθεί» η ενημέρωση παράκτιων χωρών σε ενδεχόμενη διαμάχη ως προς τα κυριαρχικά δικαιώματα σε κάποιο αρμόδιο όργανο; Ετσι κι αλλιώς, η Τουρκία υποστηρίζει αυτά που υποστηρίζει σε όλα τα φόρα διαμορφώνοντας το δικό της σκεπτικό με το οποίο υπάρχει ριζική και κάθετη διαφωνία από την ελληνική πλευρά που επίσης καταθέτει τις θέσεις της με βάση πάντα το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο τη θάλασσας.
Το ίδιο συμβαίνει και με το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθετήθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο από τον ΟΗΕ, παραθέτοντας χάρτες και δεδομένα, αναδεικνύοντας τη θέση της Ελλάδας. Αυτό έκανε και στη Σύνοδο Κορυφής την Παρασκευή για το θέμα του καλωδίου ενημερώνοντας τους ηγέτες των χωρών-μελών της ΕΕ.
Η θέση της Ελλάδας
Ταυτόχρονα έχουν διαμορφωθεί συγκεκριμένα δεδομένα τόσο σε ό,τι αφορά τη διπλωματία όσο και την αμυντική θωράκιση της χώρας. Η ισχυροποίηση της αποτρεπτικής ισχύος και οι διμερείς σχέσεις και συμφωνίες καθιστούν την Ελλάδα έναν ισχυρό πόλο στην Ανατολική Μεσόγειο.
Με απλά λόγια, όλος αυτός ο θόρυβος πιο πολύ δίνει στην Αγκυρα την αίσθηση ότι –εν όψει εκλογών– μπορεί να επηρεάζει τα εσωτερικά της χώρας μας, παρότι μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα αναφορικά με ζητήματα διεθνούς δικαίου και όχι μόνο. Σε κάθε περίπτωση, τα θέματα εξωτερικής πολιτικής δεν πρέπει να εντάσσονται στην όποια εσωτερική αντιπαλότητα και να αποτελούν πεδίο αντιπαράθεσης με το βλέμμα στις εκλογές.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»