τασούλας (ο) 1. αυτός που κάνει γκάφες, γκαφατζής «το ξέρω ότι είναι πολύ καλό παιδί, αλλά ταυτοχρόνως είναι και πολύ τασούλας»
- αυτός που συχνά παρασύρεται από την αγάπη του για πομπώδεις λέξεις και φράσεις «συμφωνώ ότι θα μπορούσε να μιλάει πιο απλά, αλλά τότε δεν θα ήταν ο τασούλας που αγαπήσαμε»
Ξέρει πώς να μην είναι βαρετός
Ο Πρόεδρος Τασούλας μού είναι πολύ συμπαθής. Πράγμα που με κάνει να νιώθω κάπως άσχημα όταν με αγωνία περιμένω τα μηνύματά του στις εθνικές επετείους όντας βέβαιος ότι, χωρίς να είναι αυτή η πρόθεσή του, θα ξεστομίσει κάτι ιδιαιτέρως διασκεδαστικό. Θυμίζω ότι τον Οκτώβριο του 2025 είχε μιλήσει για «το χαμόγελο στα στήθη» προσφέροντας μια πολύ σκληρή εικόνα του πολέμου και τον Μάρτιο του 2026 είχε ξεκινήσει μιλώντας για τον αγώνα για ελευθερία του 1981 (πολύ πριν το ΠΑΣΟΚ οργανώσει σχετικές φιέστες) και κατέληξε ζητώντας να «ξαναπάνε» τις δηλώσεις που έκανε σε ζωντανή πανεθνική μετάδοση.
Φέτος, πιστός στην παράδοση που ο ίδιος δημιούργησε, αποφάσισε να διασκευάσει Παλαμά παίρνοντας «της καρδιάς το πύρωμα» και κάνοντάς το «της ψυχής το σίδερο». Μπορεί να το κάνει κατά λάθος, αλλά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει καταφέρει μόνος του να κάνει ενδιαφέρουσα την απελπιστικά βαρετή διαδικασία των «μηνυμάτων της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας».
Απαράδεκτοι!
Προφανώς και είναι απαράδεκτο που δεν επετράπη στη Μαρία την Καρυστινού να καταθέσει στεφάνι με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς προχτές στη Θεσσαλονίκη. Ισως οι υπεύθυνοι να ξεχνούν ότι η κβαντική ιατρός εκπροσωπεί τον θεσμό του προτεινόμενου για την Προεδρία της Δημοκρατίας από τον Λάκη Λαζόπουλο.
Πατριωτισμός και σβάστικα δεν πάνε μαζί
Οι αντισυγκεντρώσεις και το ξύλο είναι βούτυρο στο ψωμί των φασιστών και των ναζί. Πολύ πιο χρήσιμη είναι η υπενθύμιση ότι ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου οργάνωσε συγκέντρωση ένας τύπος με τατουάζ σβάστικα στο μπράτσο. Πράγμα που σημαίνει ότι οι μερικές εκατοντάδες που πήγαν να τον χειροκροτήσουν μπορεί να είναι πολλά, αλλά πατριώτες δεν είναι.
Η ανεπάρκεια ξαναχτύπησε
Με το νέο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία αποδεικνύεται ξανά ότι κανένα σύστημα που περιλαμβάνει ανθρώπους δεν είναι απολύτως προφυλαγμένο από την ανθρώπινη ανεπάρκεια και ότι κάτι για το οποίο θα πρέπει να απολογούνται διαρκώς οι φορείς της πολιτείας είναι η κακή αξιολόγηση του ανθρώπινου δυναμικού.
