Με αφορμή το Πολυτεχνείο, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επενδύει στην πόλωση, διαστρεβλώνει το περιεχόμενο των δηλώσεων του υπουργού Υγείας και επιστρατεύει την κινδυνολογία για την ακροδεξιά.

Σε μια προσπάθεια να μετατρέψει τις δηλώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη για το Πολυτεχνείο σε μείζον πολιτικό ζήτημα, ο Νίκος Ανδρουλάκης εξαπέλυσε προσωπική επίθεση στον υπουργό Υγείας, ζητώντας ακόμη και τη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία. Με αριστερόστροφη ρητορική, καταγγελίες περί ακροδεξιάς και αυθαίρετες προβλέψεις για τις μετεκλογικές συνεργασίες, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως θεματοφύλακας της δημοκρατίας, αναζητώντας ταυτόχρονα πολιτικά και εκλογικά οφέλη στο κεντρώο ακροατήριο.

Η προσπάθεια του Νίκου Ανδρουλάκη να αναδείξει τη συγκεκριμένη υπόθεση σε μείζον πολιτικό ζήτημα δεν σταματά στην αντιπαράθεση με τον υπουργό Υγείας. Αντιθέτως, αξιοποιώντας τη συζήτηση για το Πολυτεχνείο, επιχειρεί να οικοδομήσει ένα ευρύτερο αφήγημα περί δήθεν ακροδεξιάς στροφής της Νέας Δημοκρατίας, εμπλέκοντας ακόμη και την ιδιωτική συγκέντρωση του Ηλία Κασιδιάρη και φτάνοντας μέχρι την κινδυνολογική πρόβλεψη για μετεκλογική συνεργασία της ΝΔ με την ακροδεξιά. Ένα αφήγημα που αποκαλύπτει την εκλογική στόχευση πίσω από την ένταση των επιθέσεών του.

Από μια ιστορική αναφορά σε προσωπική πολιτική σταυροφορία

Ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται πως ανακάλυψε ακόμη μία ευκαιρία για να εξαπολύσει επίθεση στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, επιλέγοντας αυτή τη φορά ως βασικό στόχο τον υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη. Η αφορμή ήταν η αναφορά του τελευταίου στο πόρισμα Τσεβά για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να επιχειρεί να παρουσιάσει τη συγκεκριμένη τοποθέτηση ως αμφισβήτηση της ύπαρξης νεκρών κατά την εξέγερση.

Μόνο που υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα σε αυτό που πραγματικά είπε ο υπουργός και σε εκείνο που του αποδίδει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης παρέπεμψε στο πόρισμα Τσεβά, το οποίο καταγράφει 34 νεκρούς κατά τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973, χωρίς να καταγράφει νεκρούς εντός του χώρου του Πολυτεχνείου. Δεν δήλωσε ότι δεν υπήρξαν νεκροί κατά την εξέγερση. Μάλιστα, όταν επανήλθε στο ζήτημα, ξεκαθάρισε ότι δεν είπε ούτε πως υπήρχαν ούτε πως δεν υπήρχαν νεκροί, αλλά ότι τον καλύπτει το συγκεκριμένο πόρισμα.

Αυτή είναι η πραγματική αφετηρία της αντιπαράθεσης. Και ακριβώς εδώ αρχίζει το πολιτικό πρόβλημα της επιχειρηματολογίας Ανδρουλάκη: αντί να αντιπαρατεθεί με το πραγματικό περιεχόμενο της δήλωσης, επιλέγει να της αποδώσει ένα διαφορετικό νόημα, ώστε να οικοδομήσει πάνω σε αυτό ένα ολόκληρο αφήγημα περί ακροδεξιάς απειλής.

Η εμμονή με τον Άδωνι και η απαίτηση για διαγραφή

Η ένταση της επίθεσης αποκαλύπτει και κάτι ακόμη. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν περιορίστηκε στην άσκηση πολιτικής κριτικής. Έφτασε στο σημείο να υποδείξει στον πρωθυπουργό ποιον πρέπει να διαγράψει από το κόμμα του, δηλώνοντας ότι ο ίδιος θα είχε ήδη διαγράψει τον Άδωνι Γεωργιάδη.

Πρόκειται για μια εντυπωσιακή πολιτική απαίτηση, με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να εμφανίζεται περίπου ως κριτής των εσωτερικών αποφάσεων της Νέας Δημοκρατίας. Η διαφωνία με μια δημόσια τοποθέτηση είναι απολύτως θεμιτή. Η προσπάθεια, όμως, να μετατραπεί σε απαίτηση κομματικής τιμωρίας, με παράλληλη κατασκευή ενός ευρύτερου αφηγήματος περί ανοχής στον εξτρεμισμό, αποτελεί διαφορετική πολιτική επιλογή.

Ο Ανδρουλάκης, μάλιστα, επιχείρησε να συνδέσει τις δηλώσεις του υπουργού με την ιστορική πολιτική του διαδρομή και την προέλευσή του από τον χώρο του ΛΑΟΣ, επιστρατεύοντας ακόμη και αναφορές στον Ηλία Κασιδιάρη. Με αυτόν τον τρόπο, η συζήτηση απομακρύνεται από το πραγματικό περιεχόμενο της δήλωσης και μετατρέπεται σε μια προσωπική πολιτική αντιπαράθεση, στην οποία ο Γεωργιάδης αποτελεί τον κεντρικό πρωταγωνιστή.

Η ιδιωτική συγκέντρωση Κασιδιάρη και η απόπειρα πολιτικής εκμετάλλευσης

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η προσπάθεια του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να συνδέσει τις δηλώσεις Γεωργιάδη με την παρουσία του Ηλία Κασιδιάρη σε συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη.

Εδώ, ωστόσο, παραλείπεται μια κρίσιμη παράμετρος: η συγκεκριμένη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε κλειστή αίθουσα ξενοδοχείου και είχε χαρακτήρα ιδιωτικής συγκέντρωσης. Όπως εξήγησε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, η αστυνομία δεν είχε τη νομική δυνατότητα να απαγορεύσει μια τέτοια συνάθροιση σε κλειστό χώρο, θέση που επιβεβαιώθηκε και από τη δικαστική αρχή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με ανοχή το φαινόμενο Κασιδιάρη. Αντιθέτως, το θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε με τις νομοθετικές παρεμβάσεις του 2023 προβλέπει αυστηρό έλεγχο της πραγματικής ηγεσίας των κομμάτων και αποσκοπεί στο να αποτρέψει την εκλογική συμμετοχή σχηματισμών που λειτουργούν υπό την καθοδήγηση καταδικασμένων προσώπων για εγκληματική οργάνωση.

Είναι, επομένως, άλλο πράγμα η αδυναμία απαγόρευσης μιας ιδιωτικής συγκέντρωσης που πραγματοποιείται σε ξενοδοχειακή αίθουσα και άλλο η δυνατότητα συμμετοχής ενός πολιτικού σχηματισμού στις εκλογές. Η σκόπιμη σύγχυση των δύο ζητημάτων εξυπηρετεί περισσότερο την πολιτική αντιπαράθεση παρά την ουσιαστική ενημέρωση των πολιτών.

Η κινδυνολογία για την ακροδεξιά και το εκλογικό ακροατήριο του Κέντρου

Το αποκορύφωμα της επιχειρηματολογίας Ανδρουλάκη έρχεται με την πρόβλεψη ότι, εάν η Νέα Δημοκρατία αναδειχθεί πρώτο κόμμα χωρίς να εξασφαλίσει 151 έδρες, θα σχηματίσει κυβέρνηση με την ακροδεξιά.

Πρόκειται για έναν αυθαίρετο πολιτικό συλλογισμό, ο οποίος παρουσιάζεται σχεδόν ως βεβαιότητα, χωρίς να συνοδεύεται από συγκεκριμένα δεδομένα ή κάποια πραγματική ένδειξη προγραμματικής σύγκλισης. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να δημιουργήσει εκ των προτέρων ένα κλίμα φόβου γύρω από το ενδεχόμενο μιας μετεκλογικής συνεργασίας, επενδύοντας στην ιδέα ότι η ψήφος στη Νέα Δημοκρατία χωρίς αυτοδυναμία οδηγεί αναγκαστικά σε κυβερνητικό συνασπισμό με την ακροδεξιά.

Η στόχευση είναι προφανής: να εμφανιστεί το ΠΑΣΟΚ ως η μοναδική ασφαλής επιλογή για τους κεντρώους ψηφοφόρους που φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη. Με άλλα λόγια, ο Ανδρουλάκης επιχειρεί να μετατρέψει μια υποθετική μετεκλογική συνθήκη σε εργαλείο εκλογικής συσπείρωσης.

Από το Πολυτεχνείο στην προσωπική πολιτική στρατηγική

Η συνέντευξη του Νίκου Ανδρουλάκη δεν περιορίστηκε στην αντιπαράθεση για το Πολυτεχνείο. Περιλάμβανε την επιδίωξη της πρώτης θέσης, την προβολή του ΠΑΣΟΚ ως κυβερνητικής εναλλακτικής και την προσπάθεια αποδόμησης της στρατηγικής Μητσοτάκη για τις μετεκλογικές συνεργασίες.

Ωστόσο, η ένταση με την οποία επέλεξε να προσωποποιήσει την αντιπαράθεση με τον Άδωνι Γεωργιάδη δείχνει πόσο κεντρική θέση καταλαμβάνει πλέον ο υπουργός Υγείας στην πολιτική του ρητορική. Η απαίτηση διαγραφής του, οι επαναλαμβανόμενες αναφορές στην ακροδεξιά και η προσπάθεια σύνδεσης διαφορετικών γεγονότων σε ένα ενιαίο αφήγημα συνθέτουν μια εικόνα πολιτικής υπερβολής.

Το Πολυτεχνείο δεν προσφέρεται για μικροκομματικές εργαλειοποιήσεις. Ούτε, όμως, η επίκληση της ιστορικής μνήμης μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την απόδοση δηλώσεων που δεν έγιναν και για την κατασκευή πολιτικών σεναρίων χωρίς τεκμηρίωση. Ο θυμωμένος Ανδρουλάκης μπορεί να αναζητά τον δρόμο προς το Κέντρο, αλλά η διαρκής επένδυση στην πόλωση και στην κινδυνολογία δεν συνιστά από μόνη της κυβερνητική πρόταση.