Χθες το βράδυ, παρακολουθώντας μια πολιτική συζήτηση στην τηλεόραση, έπεσα πάνω σε μια δήλωση που αρχικά νόμιζα ότι ήταν χιουμοριστική.
Η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛ.ΑΣ., Άννα Παπαδοπούλου, υποστήριξε με απόλυτη σοβαρότητα ότι ο Ντόναλντ Τραμπ απέκλεισε την Τουρκία από το πρόγραμμα των F-35 ύστερα από παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα!
Μάλιστα. Ο Τσίπρας παρενέβη και ο Τραμπ υπάκουσε. Δεν χρειάστηκαν ούτε διπλωματικές διαβουλεύσεις ούτε αμερικανικές αποφάσεις ούτε η προμήθεια των ρωσικών S-400 από τον Ερντογάν. Αρκούσε ένα τηλεφώνημα από τον Αλέξη.
Για να σοβαρευτούμε, βέβαια, η Τουρκία αποκλείστηκε από το πρόγραμμα τον Ιούλιο του 2019, επειδή επέλεξε να αγοράσει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400. Αυτή ήταν η αιτία που επικαλέστηκε η αμερικανική κυβέρνηση. Ούτε ο Τσίπρας ούτε κάποια δική του διπλωματική παρέμβαση αναφέρονται στην απόφαση της Ουάσιγκτον.
Η συγκεκριμένη δήλωση, ωστόσο, δεν είναι απλώς μια γραφική τηλεοπτική στιγμή. Είναι ενδεικτική μιας ευρύτερης νοοτροπίας που φαίνεται να κυριαρχεί στον κύκλο των ανθρώπων που έχουν αναλάβει να προετοιμάσουν την πολιτική επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα. Μιας νοοτροπίας σύμφωνα με την οποία ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορεί παρά να βρίσκεται πίσω από κάθε θετική εξέλιξη. Ακόμη και όταν η πραγματικότητα τον διαψεύδει κατά κράτος.
Κάπως έτσι, οι πολιτικοί «εθελοντές» μετατρέπονται σε πρόθυμους διαφημιστές ενός ηγέτη που πρέπει να εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που δικαιώθηκε για τα πάντα. Αν συνεχίσουν με τον ίδιο ρυθμό, σε λίγο θα μας εξηγήσουν ότι ο Τσίπρας έβαλε την Ελλάδα στο ευρώ, αποπλήρωσε το δημόσιο χρέος, εξασφάλισε την ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης και έπεισε τον Τραμπ να γίνει φίλος του Ερντογάν. Γιατί όχι; Όταν έχεις αποφασίσει ότι ο αρχηγός σου είναι ο πρωταγωνιστής της Ιστορίας, οι λεπτομέρειες δεν έχουν καμία απολύτως σημασία.
Το ερώτημα είναι αν η ίδια προθυμία υπάρχει και όταν η συζήτηση φεύγει από τα μεγάλα λόγια και περνά στα πεζά, αλλά απολύτως απαραίτητα, οικονομικά δεδομένα.
Γιατί η πολιτική επιστροφή του Τσίπρα δεν γίνεται με τηλεοπτικές δηλώσεις και αναρτήσεις. Απαιτεί γραφεία, οργανωτικό μηχανισμό, στελέχη, μετακινήσεις, εκδηλώσεις και καθημερινή λειτουργία. Όλα αυτά κοστίζουν. Και κοστίζουν ακριβά.
Ποιος καλύπτει αυτόν τον λογαριασμό; Ποιοι χρηματοδοτούν την πολυδάπανη προετοιμασία ενός νέου κόμματος; Πώς συντηρείται ένας μηχανισμός με εκατοντάδες στελέχη και διαρκή παρουσία σε ολόκληρη τη χώρα; Και γιατί δεν έχει παρουσιαστεί μέχρι σήμερα μια πλήρης, αναλυτική εικόνα εσόδων και εξόδων;
Ένας ψηφιακός μετρητής εισφορών δεν υποκαθιστά έναν αναλυτικό οικονομικό απολογισμό. Οι εισφορές φίλων και υποστηρικτών είναι θεμιτές. Η διαφάνεια, όμως, είναι υποχρέωση κάθε πολιτικού εγχειρήματος που διεκδικεί δημόσια εμπιστοσύνη.
Οι «εθελοντές» του Τσίπρα έχουν αναλάβει εργολαβικά να του αποδίδουν ακόμη και τις αποφάσεις του Λευκού Οίκου. Θα ήταν προτιμότερο να επιδείξουν τον ίδιο ζήλο και για τις αποδείξεις των εξόδων του δικού τους πολιτικού αρχηγού.
Γιατί τα F-35 μπορεί να τα έβγαλε από το πρόγραμμα ο Τραμπ. Τα ερωτήματα, όμως, για το ποιος πληρώνει το λογαριασμό στο καινούργιο μαγαζί του Τσίπρα δεν πρόκειται να τα βγάλει κανείς από το τραπέζι.