Εάν ζητούσαν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να κρίνουν την κυβέρνηση για την εξωτερική της πολιτική, θα αναγνώριζαν τη συνέχεια της εθνικής τους παρακαταθήκης.
Με δεδομένο ότι αποτελούν τους μοναδικούς πολιτικούς που φέρουν τον τίτλο του «εθνάρχη», καθώς καθόρισαν τη γεωπολιτική μοίρα και τα σύνορα της χώρας, οι δύο αυτοί ηγέτες θα συνυπέγραφαν μια στρατηγική που θωρακίζει την Ελλάδα απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις.
Στα Ελληνοτουρκικά, ο Βενιζέλος θα επικροτούσε τη σταθερή προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο σε συνδυασμό με την ισχυρή αποτροπή. Αυτή η ισχύς υπηρετείται υποδειγματικά από το εκτενές εξοπλιστικό πρόγραμμα (Rafale, Belharra, F-35), μια επιλογή που θα έβρισκε σύμφωνο τον Καραμανλή, ο οποίος πίστευε ότι η διπλωματία απαιτεί ισχυρά αμυντικά ερείσματα.
Παράλληλα, η στρατηγική αναβάθμιση των σχέσεων με τις ΗΠΑ αποτελεί τη σύγχρονη μετεξέλιξη του καραμανλικού «Ανήκομεν εις την Δύσιν». Ταυτόχρονα, η στενή συμμαχία με το Ισραήλ, σε διπλωματικό και αμυντικό επίπεδο, αντανακλά τη βενιζελική διορατικότητα για τη δημιουργία ισχυρών περιφερειακών αξόνων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Στο σημερινό ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εφαρμόζει μια πολιτική που συνδυάζει τη δυτική ταυτότητα με την αποτρεπτική ετοιμότητα. Είναι η πολιτική που οι δύο εθνάρχες θα στήριζαν ως τη μόνη ρεαλιστική οδό για την εθνική ασφάλεια.
