Από τα gay pride περνάμε στα συμπόσια κρεατοφαγίας ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής. Άδικη η σύγκριση αλλά αναγκαία για να αναδειχθεί το παράλογο του πράγματος.
Ένας φορέας, καθόλα νόμιμος, με το καταστατικό του και την διοίκησή του, έρχεται να διοργανώσει Δείπνο κρεατοφαγίας για να διαμαρτυρηθεί. Για ποιον λόγο; Ούτε και οι ίδιοι πραγματικά γνωρίζουν.
Στην ανακοίνωσή τους κάνουν λόγο για «μια όμορφη παράδοση της χώρας μας που μάλιστα δεν απαιτεί κρατικές σπατάλες και υποβάθμιση του κύρους της πολιτείας και της νοημοσύνης των πολιτών». Η πρώτη απορία που προκύπτει είναι πώς από τη νηστεία προκύπτουν κρατικές σπατάλες. Η δεύτερη, είναι η νηστεία υποχρεωτική; Με κάποιο νόμο; Και η Τρίτη: από πότε είναι παράδοση στη χώρα ο… φανερός Δείπνος;
Ούτε οι ίδιοι αν ερωτηθούν δεν θα μπορούν να απαντήσουν. Στην χώρα της τραβεστί δημοκρατίας έχουμε μπερδέψει τα όρια. Εκείνο που κυρίως λείπει είναι ο σεβασμός στο διαφορετικό, ειδικά όταν αυτό έχει να κάνει με τα ήθη και τα έθιμα της Ελλάδας. Αν αφορούσαν κάποια «μειονότητα» ο δικαιωματικός αυτοματισμός θα λειτουργούσε διαφορετικά.
Ακόμα και το παρωχημένο πια gay pride έχει μια δικαιολογία. Επί δεκαετίες τα μέλη της κοινότητας ήταν καταπιεσμένα, πολλές φορές διώκονταν – επίσημα ή ανεπίσημα. Οπότε η εκδήλωση αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει την αποκατάσταση μιας κοινωνικής στρέβλωσης.
Με τους άθεους τι ακριβώς συμβαίνει; Πότε βρέθηκαν υπό διωγμό; Πότε τους απαγορεύθηκε να τρώνε ότι θέλουν και όποτε θέλουν; Και εν τέλει, πέρα από το όποιο θρησκευτικό έθιμο, μήπως θα πρέπει να αναζητήσουν τις παραδοσιακές καταβολές των Πασχαλινών εθίμων;
Θ.Π.
