Η αναφορά του Παύλου Μαρινάκη στους νοσταλγούς του Στάλιν φαίνεται πως ενόχλησε ιδιαίτερα τον Περισσό, με το ΚΚΕ να επιλέγει να απαντήσει με βαρείς χαρακτηρισμούς, βάζοντας στο στόχαστρο τόσο τον κυβερνητικό εκπρόσωπο όσο και τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη.
Μόνο που η επίθεση αυτή δεν έμεινε αναπάντητη, καθώς ο γραμματέας της ΠΕ της ΝΔ επανήλθε, υπογραμμίζοντας με νόημα ότι «η Αριστερά υποκινεί τα επεισόδια, το ΚΚΕ πάει στα σχολεία και κάνει στράτευση μαθητών».
Ολα ξεκίνησαν όταν ο Παύλος Μαρινάκης, κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, επικαλέστηκε την ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης για τα θύματα του ναζισμού και του σταλινισμού, υπογραμμίζοντας ότι «δεν έχει καμία διαφορά, για να δώσουμε μια καθαρή απάντηση, ένας νοσταλγός ή υμνητής του Χίτλερ, με έναν νοσταλγό ή υμνητή του Στάλιν».
Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι κανένα κόμμα δεν μπορεί να διεκδικεί την αποκλειστική εκπροσώπηση της Εθνικής Αντίστασης, υπενθυμίζοντας ότι όσοι αντιστάθηκαν στους ναζί ήταν Ελληνες πατριώτες, ανεξάρτητα από την ιδεολογική τους τοποθέτηση.
Η απάντηση του Περισσού
Το ΚΚΕ, που το τσίμπησε... μύγα τσε τσε, έσπευσε να κάνει λόγο για «αντικομμουνιστικό παραλήρημα», κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι υιοθετεί τη «θεωρία των δύο άκρων» και υποστήριξε ότι ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης επιχειρεί να «ξεπλύνει» τον καταδικασμένο Ηλία Κασιδιάρη. Μάλιστα, απέδωσε τις τοποθετήσεις των κυβερνητικών στελεχών σε «πραγματικούς φόβους της κυβέρνησης και του συστήματος», επιχειρώντας να συνδέσει την αντιπαράθεση με την κοινωνική δυσαρέσκεια.
Η συνέχεια δόθηκε από τον ίδιο τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη, ο οποίος, μιλώντας στο Action 24, κατηγόρησε ευθέως το ΚΚΕ ότι επιχειρεί να στρατολογήσει ανήλικους μαθητές, παρακάμπτοντας γονείς και εκπαιδευτικούς. Εκανε, μάλιστα, λόγο για «πλύση εγκεφάλου» με «νοσηρές ιδέες», ενώ απάντησε καταφατικά στο ερώτημα εάν θεωρεί ότι η Αριστερά υποκινεί επεισόδια και βιαιοπραγίες σε διαδηλώσεις.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι τι ακριβώς λανθασμένο είπαν ο Παύλος Μαρινάκης και ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης. Τα εγκλήματα του σταλινισμού αποτελούν ιστορική πραγματικότητα, όπως πραγματικότητα είναι και η προσπάθεια κομματικής επιρροής στους μαθητές. Και προφανώς, όσο κι αν κάποιοι αρνούνται να τα δουν ή ενοχλούνται όταν τίθενται δημόσια, αυτό δεν σημαίνει ότι τα συγκεκριμένα ζητήματα παύουν να υπάρχουν.
