Ευθεία επίθεση κατά του Αλέξη Τσίπρα εξαπέλυσε ο επικεφαλής της ΛΑΕ, Παναγιώτης Λαφαζάνης, που κατηγορεί τον πρωθυπουργό για «εμπαιγμό και μεγάλη υποκρισία» σχετικά τις δηλώσεις του για το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ισπανία.
«Τα αποτελέσματα των ισπανικών εκλογών δεν πρόκειται να βοηθήσουν την Ισπανία να βγει από την κρίση, ούτε θα βοηθήσουν τους ευρωπαϊκούς λαούς να αντιμετωπίσουν τον ολοκληρωτισμό και τον νεοφιλελευθερισμό των Βρυξελλών», τονίζει ο κ. Λαφαζάνης.
Μάλιστα, αναφέρει ότι ο Τσίπρας «μίλησε για “νίκη των προοδευτικών δυνάμεων στην Ισπανία”, αγνοώντας την καθίζηση των Podemos» και αναγόρευσε «ως δήθεν προοδευτική δύναμη το Σοσιαλ-φιλελεύθερο κόμμα του Σάντσεθ».
«Η ανάδειξη ως πρώτου κόμμματος στις ισπανικές εκλογές των Σοσιαλιστών του Σάντσεθ, η σημαντική υποχώρηση των Podemos και η συντριβή της συντηρητικής Δεξιάς, με ενίσχυση, όμως, των ακραία νεοφιλελεύθερων Ciudadanos και των ακροδεξιών του VOX, αντιπροσωπεύουν ένα καταθλιπτικό και αδιέξοδο πολιτικό σκηνικό, το οποίο όχι μόνο δεν μπορεί να προσφέρει διέξοδο στα προβλήματα της Ισπανίας, αλλά προοιωνίζει επιδείνωση της οικονομίας και κυρίως της θέσης των εργαζομένων και των λαών αυτής της χώρας», προσθέτει ο επικεφαλής της ΛΑΕ.
Σύμφωνα με τον Λαφαζάνη, ο Τσίπρας με τις δηλώσεις του εμφανίζεται ως ο πιο ακραίος και από τους πιο δεξιούς και αντιδραστικούς σοσιαλδημοκράτες, καθώς μίλησε για «νίκη των προοδευτικών δυνάμεων στην Ισπανία, αγνοώντας την καθίζηση των Podemos και αναγορεύοντας ως δήθεν προοδευτική δύναμη το Σοσιαλ-φιλελεύθερο κόμμα του Σάντσεθ, το οποίο είναι συνυπεύθυνο, μαζί με το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα, για την κρίση της Ισπανίας και τα δεινά των εργαζομένων και της νεολαίας της».
Ο επικεφαλής της ΛΑΕ στη δήλωσή του υπογραμμίζει: «Ο Αλ.Τσίπρας, αφού με τη μετάλλαξή του διέσυρε την Αριστερά στην Ευρώπη, κατά τρόπο που δεν μπορούσε να το πράξει και ο πιο αδίστακτος εγκάθετος της αντίδρασης στον αριστερό-προοδευτικό χώρο, επιχειρεί τώρα να επιβιώσει με συνεχείς μεταμφιέσεις ανάλογα με τις περιστάσεις και τα ακροατήρια» και «τη μία μέρα εμφανίζεται ως “ριζοσπάστης-αριστερός”, την άλλη ως ακραιφνής σοσιαλδημοκράτης, την παράλλη ως “ρεαλιστής” σοσιαλφιλελεύθερος και τέλος και συχνότερα ως υπάλληλος της Μέρκελ, του Γιούνκερ, των Βρυξελλών και του Τραμπ».
