Είθισται τα κόμματα παραμονές εκλογών, όταν ανακοινώνουν τους συνδυασμούς να μιλούν για ανανέωση και προοπτική νίκης. Είναι άλλωστε πάγιο αίτημα της κοινωνίας, να ανακατεύεται η τράπουλα της κομματικής ανθρωπογεωγραφίας, με ευθύνη του εκάστοτε Προέδρου…. Γιατί αν μιλήσουμε για την ευθύνη των πολιτών, ελάχιστα με την ψήφο τους ανανεώνουν το πολιτικό κατεστημένο, επαναλαμβάνοντας επιλογές για τις οποίες γκρινιάζουν εις το διηνεκές…
ΤΗΣ ΛΙΝΑΣ ΚΛΕΙΤΟΥ
Η ανακοίνωση των γαλάζιων ψηφοδελτίων, έχει αυτή την φορά κάποιες αξιοπρόσεκτες ιδιαιτερότητες, πέραν του 75% της ανανέωσης των προσώπων με προσθήκες και αναφορές στις τοπικές κοινωνίες, όχι κατ ανάγκην κομματικές. Κυρίως επιλογές, που ελάχιστα συνάδουν, με τον λαϊκισμό και την μιζέρια που επεβλήθη στα μνημονιακά χρόνια ως κρατούσα πολιτική αντίληψη και των κοινωνιών και των ηγεσιών.
Για να είμαστε δίκαιοι, αυτή η διαπίστωση αφορά και τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης, από το ΚΙΝΑΛ μέχρι το ΚΚΕ που καταβάλλουν σημαντικές προσπάθειες ανανέωσης προσώπων και νοοτροπιών.
Μετά από δέκα χρόνια κρίσης, είναι σαφές, πως ότι δεν ανανεωθεί κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτική ανάμνηση, ή πολιτικό απολίθωμα.
Ας τραβήξουμε την κομματική κουρτίνα και ας επιχειρήσουμε να δούμε τι ακριβώς επιδιώκεται αυτήν την ώρα με κάποιες επιλογές που ενδεχομένως θα κόψουν το νήμα της εκλογής.
Επιδιώκεται μια επιστροφή στην πολιτική κανονικότητα, της ευπρεπούς πολιτικής παρουσίας, της δομημένης πολιτικής σκέψης και λόγου, της αίσθησης κανόνων λειτουργίας της οικονομίας, της διοίκησης του κράτους, της αγοράς.
Η χώρα έγινε επί μακρόν ένα πεδίο όπου ο κάθε τυχάρπαστος λαϊκιστής φωνασκώντας για τα δίκαια του κοσμάκη έδινε την χαριστική βολή στις προοπτικές του τόπου και της κοινωνίας.
Παρακολουθώντας την πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια, διαπιστώναμε, ότι η κάθε επόμενη Κοινοβουλευτική θητεία, υποβίβαζε τον ποιοτικό πήχη. Είδαμε να εισβάλλουν στο Κοινοβούλιο, διαμετρήματα με οικονομική ισχύ, αντιστρόφως ανάλογη του νοητικού τους επιπέδου. Θεωρήθηκε … «δημοκρατική κατάκτηση», η είσοδος του κάθε αστοιχείωτου που σε μια τριετία κοινοβουλευτικής παρουσίας, ήταν αδύνατον να κατανοήσει την διαφορά ανάμεσα στην ερώτηση , την επερώτηση και το αίτημα κατάθεσης εγγράφων κατά την κοινοβουλευτική διαδικασία. Διαπιστώσαμε ότι χειρίστηκαν τα μνημόνια, άτομα τα οποία στοιχειωδώς μιλούσαν την ελληνική γλώσσα. Συνειδητοποιήσαμε ότι αυτή η κουτοπόνηρη αντίληψη: «θα επιλέξω έναν ίδιο με εμένα για να τον έχω από κοντά», έστειλε τον τόπο στα τάρταρα για μια δεκαετία.
Ταυτόχρονα η ίδια η λαϊκή ετυμηγορία, έκαιγε τις όποιες προοπτικές ανανέωσης, καθιστώντας αναγκαία την παρουσία αυτού που συνηθίσαμε να ονομάζεται πολιτικό κατεστημένο, ώστε να υφίσταται η εύρυθμη λειτουργία των κοινοβουλευτικών θεσμών.
Μελετώντας τις λίστες με τα ψηφοδέλτια της Ν.Δ πάντως είναι σαφές, ότι απαρτίζονται από πρόσωπα που έχουν αντίστιξη στις κοινωνίες και μέλλον. Που μπορούν να αποκωδικοποιήσουν τις δυσκολίες και να τρέξουν μια ομάδα εργασίας για το κοινό καλό.
Προσωπικότητες με διαφορετικό και κυρίως αποενοχοποιημένο λόγο, που μέχρι σήμερα εργάστηκαν , μόχθησαν, έζησαν την κρίση από μέσα και όχι από τον γνωστό και δεδομένο ιδανικό κομματικό σωλήνα.
Η Ελλάδα της επόμενης μέρας θα έχει δυο επιλογές: Να τρέξει γρήγορα και να δουλέψει πολύ. Οσο και αν ακούγεται κλισέ, ούτε άλλος δρόμος υπάρχει, ούτε άλλος χρόνος.
Ωρίμασε η κοινωνία; συνειδητοποίησε τα αδιέξοδα; Διδάχθηκε από τα λάθη της;
Ενδεχομένως το πρώτο βήμα για την εξάλειψη μιας παθογένειας, είναι η συνειδητοποίησή της.
Στην Ελλάδα έχουμε δεκαετίες γνώση του προβλήματος, αλλά μέχρι πρότινος θεωρούσαμε ότι έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου να το αγνοούμε.
Βρισκόμαστε μπροστά λοιπόν σε μια κρίσιμη επιλογή. Όχι μόνο να επιλέξουμε τον κατάλληλο να τεθεί επικεφαλής της προσπάθειας να ανακάμψει ο τόπος , αλλά να επιλέξουμε και την ομάδα των ανθρώπων που θα τον πλαισιώσει. Γκρίνια την επόμενη μέρα δεν δικαιολογείται. Ότι επιλέξουμε, αυτό θα έχουμε…
