Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για την απόφαση του συνεδρίου της Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για επικοινωνιακές ακροβασίες.
Οι 111 ψήφοι που συγκέντρωσε η πρόταση του Χάρη Δούκα απέναντι στις 213 της διοίκησης του Λάζαρου Κυρίζογλου αποτελούν ένα ηχηρό πολιτικό μήνυμα. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι πολύ μεγαλύτερο από την έκβαση μιας ψηφοφορίας για ένα συνέδριο της Αυτοδιοίκησης: πόση πραγματική επιρροή διαθέτει τελικά το ΠΑΣΟΚ στους δικούς του δημάρχους;
Εάν, όπως υπολογίζεται από την πλευρά της Χαριλάου Τρικούπη, υπήρχε μια δυνητική δεξαμενή άνω των 130 αυτοδιοικητικών που θα μπορούσαν να στηρίξουν τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, οι 111 ψήφοι δημιουργούν ένα σοβαρό πολιτικό ερώτημα.
Απείθαρχη αυτοδιοίκηση
Ταυτόχρονα γίνεται φανερό ότι η κομματική αναφορά δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε πολιτική πειθαρχία. Και η Αυτοδιοίκηση, όπως φαίνεται, δεν λειτουργεί με τους όρους και τους μηχανισμούς της κομματικής έδρας.
Για τον Νίκο Ανδρουλάκη, η εξέλιξη αυτή ανοίγει ένα δύσκολο κεφάλαιο. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την υπόθεση ως αποκλειστικά προσωπική περιπέτεια του Χάρη Δούκα. Η πολιτική αντιπαράθεση στην ΚΕΔΕ είχε σαφές κομματικό αποτύπωμα και η αποτίμηση του αποτελέσματος αναπόφευκτα αγγίζει και την ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη.
Ο Ανδρουλάκης βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα που δεν λύνεται με δηλώσεις περί ενότητας και ανανέωσης. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διεκδικεί τον ρόλο της εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης, όμως χρειάζεται να αποδεικνύει ότι διαθέτει και πραγματική πολιτική επιρροή στα πεδία όπου επιχειρεί να παρέμβει. Το συνέδριο της ΚΕΔΕ ήταν μια τέτοια δοκιμασία. Και το αποτέλεσμα έφερε στην επιφάνεια ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα της κομματικής του παρέμβασης.
Από την άλλη πλευρά, ο Χάρης Δούκας έχει τη δική του πολιτική ευθύνη. Η προσπάθειά του να εμφανιστεί ως πρωταγωνιστής μιας ευρύτερης αυτοδιοικητικής αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβερνητική πολιτική προσέκρουσε στην ίδια την πραγματικότητα. Η πρόταση που υποστήριξε δεν συγκέντρωσε την πλειοψηφία ούτε καν όσων ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ, ενώ η αντιπαράθεση για τη διαδικασία της ψηφοφορίας μετέφερε το ενδιαφέρον από τα προβλήματα των δήμων στη σύγκρουση για την καταμέτρηση και την εγκυρότητα του αποτελέσματος.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία: η Αυτοδιοίκηση δεν είναι ούτε εσωκομματικό ακροατήριο ούτε πεδίο προσωπικής πολιτικής επιβεβαίωσης. Οι δήμαρχοι και οι αιρετοί έχουν τις δικές τους προτεραιότητες, τις δικές τους διεκδικήσεις και τις δικές τους πολιτικές διαδρομές. Δεν είναι δεδομένο ότι θα ακολουθήσουν τις επιλογές μιας κομματικής ηγεσίας ή τις προσωπικές στρατηγικές οποιουδήποτε πολιτικού στελέχους.
Το αποτέλεσμα της ΚΕΔΕ, επομένως, δεν αφορά μόνο τον Δούκα. Αφορά και τη σχέση του Ανδρουλάκη με ένα σημαντικό τμήμα του αυτοδιοικητικού κόσμου. Και αυτό είναι που κάνει την υπόθεση πολιτικά πιο σύνθετη.
Και στο βάθος θύελλα
Το επόμενο διάστημα θα δείξει εάν οι 111 ψήφοι θα παραμείνουν ένα μεμονωμένο επεισόδιο ή εάν θα αποτελέσουν αφορμή για ευρύτερη εσωκομματική συζήτηση. Γιατί όταν μια πολιτική πρωτοβουλία δεν συγκεντρώνει την υποστήριξη που προσδοκούσαν οι εμπνευστές της, η συζήτηση για τις ευθύνες, τις επιλογές και τους συσχετισμούς είναι αναπόφευκτη.
Στην ΚΕΔΕ, ο λογαριασμός γράφτηκε με αριθμούς. Στη Χαριλάου Τρικούπη, όμως, μόλις αρχίζει η πολιτική αποτίμηση. Και το πραγματικό ερώτημα για Ανδρουλάκη και Δούκα είναι εάν μπορούν να εξηγήσουν γιατί η πολιτική επιρροή που προσδοκούσαν δεν αποτυπώθηκε στην κάλπη. Θα το κάνουν;
Το Βατερλό της ΚΕΔΕ μπορεί να τελείωσε με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Οι πολιτικές του συνέπειες, όμως, ανοίγουν έναν κύκλο συζητήσεων που τώρα αρχίζει.
