«Έλλην! Έλλην!» Η ιαχή αντήχησε στο Παναθηναϊκό Στάδιο όταν ο Σπύρος Λούης τερμάτισε πρώτος στον μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896.
Ποιος ήταν, όμως, ο άνθρωπος που μέσα σε μια στιγμή έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από νικητής;
Ήταν ένας φτωχός νερουλάς από το Μαρούσι, όταν στις 10 Απριλίου 1896, δεκαεπτά δρομείς ξεκίνησαν από τον Μαραθώνα για μια διαδρομή περίπου 40 χιλιομέτρων έως το Στάδιο: δεκατρείς Έλληνες και τέσσερις ξένοι. Ο Γάλλος Αλμπέν Λερμιζιό ξεκίνησε γρήγορα και ο Αυστραλός Έντουιν Φλακ προηγήθηκε για μεγάλο διάστημα.
Ο Λούης, όμως, κράτησε τον ρυθμό του και έφτασε πρώτος, σε 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα, αφού όσοι προπορευόταν εγκατέλειψαν. Πίσω του τερμάτισαν οι Έλληνες Χαρίλαος Βασιλάκος και Σπύρος Μπελόκας.
Ο αγώνας είχε εμπνευστεί από τον θρύλο της νίκης των Αθηναίων κατά των Περσών, στον Μαραθώνα, το 490 π.Χ., και του αγγελιαφόρου που έφερε στην Αθήνα το μήνυμα. Όταν ο Λούης μπήκε στο Στάδιο, η νίκη του δεν ήταν μόνο δική του. Έγινε η στιγμή που ένα έθνος είδε την ιστορία του να ζωντανεύει μέσα από έναν άνθρωπο.
Ο Λούης επέστρεψε στη λιτή ζωή του νερουλά και πέθανε στο Μαρούσι το 1940. Η ζωή του τελείωσε ταπεινά· ο θρύλος του όχι. Ο Σπύρος Λούης έμεινε σύμβολο και μύθος, ένας άνθρωπος που πέρασε πρώτος τη γραμμή του τερματισμού και μπήκε για πάντα στη συλλογική μνήμη.
