Μετά τον μόνιμα θυμωμένο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, θύμωσε και ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ!
Το βράδυ της Τρίτης ο «Γάτος» μας γύρισε κουρασμένος στη φωλιά του, ύστερα από μια κοπιαστική μέρα στο ρεπορτάζ, και είπε να χαζέψει λίγο στο Facebook. «Ως εδώ», άκουσε μια γνώριμη φωνή όπως σκρόλαρε στο κινητό του. «Φτάνει πια», ήταν μία από τις επόμενες φράσεις, με μία χαρακτηριστική χροιά που του τράβηξε την προσοχή. Τόσο ώστε να κοιτάξει και την οθόνη. Το πρόσωπο απέναντί του κουνούσε χέρια, σήκωνε συχνά το δάχτυλο, έκανε μορφασμούς. Ο λόγος για τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος… αγανάκτησε με το υπονοούμενο που άφησε σε βάρος του ο Κυριάκος Μητσοτάκης, για την αλλαγή του ποινικού κώδικα πριν από τις εκλογές του 2019.
Τον πόνεσε πολύ φαίνεται τον πρόεδρο Αλέξη. Γενικά, είναι αλήθεια πως… η αλήθεια πονάει, ειδικά αν κάποιος έχει χτίσει την καριέρα του στο ψέμα και στις κωλοτούμπες. Προσπάθησε, λοιπόν, να εμφανιστεί θιγμένος και ότι δεν έχει κάτι να κρύψει. Αλλά τόσο αυτά που είπε όσο και η γλώσσα του σώματος αποκάλυπταν τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόταν. Απλώς υιοθέτησε την τακτική πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση και προσπάθησε να περάσει την μπάλα στην περιοχή του αντιπάλου του.
Σόου με μονόλογο
Το ύφος του σε καμία περίπτωση δεν παρέπεμπε σε έναν ψύχραιμο πρώην πρωθυπουργό που διεκδικεί την επιστροφή του στα πολιτικά πράγματα, αλλά έναν πολιτικό που αναζητά τρόπους να αποτινάξει από πάνω του το παρελθόν. Η έκρηξή του, βέβαια, δεν προέκυψε στο κενό. Οι αιχμές περί νομοθετικών εξυπηρετήσεων στις παραμονές μιας εκλογικής αναμέτρησης αποτελούν μία από τις πιο βαριές κατηγορίες που μπορούν να διατυπωθούν στον δημόσιο βίο, αγγίζοντας ευθέως ζητήματα θεσμικής αξιοπιστίας και πολιτικής ηθικής. Ο Τσίπρας το γνωρίζει αυτό και καθώς δεν έχει πειστική απάντηση, είπε να δώσει ένα τηλεοπτικού τύπου σόου μέσα από έναν μονόλογο στα κοινωνικά δίκτυα.
Οταν όμως η οργή μετατρέπεται στο κυρίαρχο νόμισμα της πολιτικής αντιπαράθεσης, η ουσία του διαλόγου συχνά θολώνει. Μέχρι πρότινος, η μόνιμη επίκληση της αγανάκτησης φαινόταν να αποτελεί σχεδόν αποκλειστικό προνόμιο της Χαριλάου Τρικούπη, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να εκφράζει σταθερά μια δυσφορία απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και τη λειτουργία των θεσμών. Με την αιφνίδια αυτή εμφάνιση, η κεντροαριστερή πτέρυγα μοιάζει πλέον να διαθέτει δύο διακριτές εστίες έντονου θυμού. Το ερώτημα που τίθεται αναπόφευκτα είναι κατά πόσο αυτή η τακτική της έντασης λειτουργεί προωθητικά ή αν καταλήγει να λειτουργεί ως επικοινωνιακό μπούμερανγκ.
Η επιλογή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ως πρωταρχικού πεδίου εκδήλωσης αυτής της έκρηξης επιβεβαιώνει επίσης μια ευρύτερη αλλαγή στον τρόπο άσκησης της πολιτικής. Τα παραδοσιακά θεσμικά όργανα, όπως η Βουλή, αλλά και οι επίσημες γραπτές ανακοινώσεις, παραχωρούν συχνά τη θέση τους σε οπτικοακουστικά μηνύματα άμεσης κατανάλωσης. Στο πλαίσιο αυτό, η γλώσσα του σώματος, το υψωμένο δάχτυλο και οι κοφτές φράσεις αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα από τη λεπτομερή παράθεση των νομικών ή πολιτικών επιχειρημάτων. Το ζητούμενο γίνεται η δημιουργία μιας στιγμής υψηλής έντασης που θα διαμοιραστεί ταχύτατα και θα διεγείρει το θυμικό των χρηστών.
Πίσω όμως από τα σηκωμένα δάχτυλα και τους θεατρικούς μορφασμούς, η ιστορία των αλλαγών του ποινικού κώδικα του 2019 παραμένει ένα εξαιρετικά σύνθετο ζήτημα, με σοβαρές προεκτάσεις που δεν λύνονται σε ολιγόλεπτα κλιπ. Οσο ο πολιτικός αρχηγός που έβαλε την υπογραφή του επιλέγει να απαντά με όρους προσωπικής προσβολής και επιδεικτικής αγανάκτησης, τόσο ο πολίτης μένει απλός θεατής ενός θεάματος έντασης. Ο θυμός μπορεί να αποτελεί χρήσιμο καύσιμο για τη συσπείρωση των σκληροπυρηνικών οπαδών, αλλά σπάνια οικοδομεί την πειστική εναλλακτική πρόταση που αναζητά η πλειονότητα της κοινωνίας. Οταν όλοι εμφανίζονται οργισμένοι, στο τέλος ο μόνος πραγματικά κουρασμένος μένει ο ψηφοφόρος.
Και τι δεν είπε...
Στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του «Κόκκινου Γάτου» ήρθε δήλωση του Δημήτρη Μάντζου, υπεύθυνου για την εξωτερική πολιτική από το ΠΑΣΟΚ, για τα αποτελέσματα των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών. Μόνο που δεν βγήκε στους δρόμους να πανηγυρίσει ο άνθρωπος! Μίλησε για σαρωτική νίκη των Δημοκρατικών, για ηχηρή αρνητική αξιολόγηση της διοίκησης Τραμπ, για απάντηση σε ολιγάρχες και ψευτοδιλήμματα, και σπουδαίες ανατροπές! Αλήθεια τώρα; Μπορεί να φανταστεί ο Δημήτρης συνάντησή του με μέλος της… διοίκησης Τραμπ;
Αντιγράφει τον αρχηγό
Θα μου πείτε, ο στενός συνεργάτης του Νίκου Ανδρουλάκη ακολουθεί την τακτική του προέδρου του. Ο οποίος ήταν ο μόνος πολιτικός αρχηγός που δήλωσε σχεδόν… δικαιωμένος μετά την αλλαγή σκυτάλης στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα. Απλώς και μόνο επειδή δεν είχε φωτογραφηθεί με την πρέσβη, όπως βεβαίως βεβαίως είχε κάνει ο Αλέξης Τσίπρας. Αλλά δεν γίνεται έτσι εξωτερική πολιτική και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια μεγάλη χώρα με θεσμική μνήμη που δεν ξεχνά υπερβολές και ανφέρ. Ειδικά ο θυμωμένος Νίκος, ο οποίος έχει κάνει και δύο θητείες ευρωβουλευτή στις Βρυξέλλες, κάτι θα έπρεπε να γνωρίζει για αυτά τα θέματα.
Θα το κάψουμε, κυρ Στέφανε!
Στα 10.480 ευρώ έχουν διαμορφωθεί οι εισφορές στο κόμμα Κασσελάκη. Μια απορία λοιπόν: πώς χρηματοδοτούνται οι περιοδείες, τα συνέδρια, τα ταξίδια στο εξωτερικό, οι παραγωγές για τα σόσιαλ; Ρωτάμε, καθώς δεν είναι μόνο ο Αλέξης Τσίπρας που πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα για το ποιος πληρώνει και πώς πληρώνονται τα έξοδα του κόμματός του.
