Ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας για «πολιτική αλλαγή» επαναφέρουν τη ρητορική του δομικού μετασχηματισμού, θέτοντας το δίλημμα «αλλαγή ή στασιμότητα» για να συσπειρώσουν το αριστερό ακροατήριο.
Στον αντίποδα, η Νέα Δημοκρατία επενδύει στο φιλελεύθερο ιδεολογικό αφήγημα: τη «σταθερότητα» και τη θεσμική συνέχεια, ταυτίζοντας την «αλλαγή» με τους πειραματισμούς και την αβεβαιότητα.
Εδώ εντοπίζεται η βαθιά διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον «μετασχηματισμό» και τη «μεταρρύθμιση». Ενώ η ΝΔ αντιλαμβάνεται τη διακυβέρνηση ως μια σταδιακή μεταρρύθμιση των δομών, ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ χρησιμοποιούν τον όρο υποκρύπτοντας μια βαθύτερη παρέμβαση πέραν των δομών και στους ίδιους τους θεσμούς. Ωστόσο, αυτή η αναβίωση ενός επιθετικού ριζοσπαστισμού έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις αρχές της σύγχρονης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, η οποία πρεσβεύει τον ρεαλισμό και τις συναινέσεις.
Πρωτίστως, όμως, αυτή η τροχιά επιβεβαιώνει τις αποστάσεις από τον κρίσιμο χώρο του πολιτικού Κέντρου, τον ιστορικό ρυθμιστή που καθορίζει το εκλογικό αποτέλεσμα. Οι μετριοπαθείς κεντρώοι αναζητούν θεσμική ομαλότητα και όχι ιδεολογική περιχαράκωση. Κατά συνέπεια, η αριστερόστροφη ρητορική –πρωτίστως του Ανδρουλάκη– επηρεάζει την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ. Αντί να προσελκύει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους, τους απωθεί εγκλωβίζοντας τον ίδιο και το κόμμα του σε μια μάχη εντυπώσεων, χωρίς εκλογικό βάθος με «αντάλλαγμα» τη διεκδίκηση της δεύτερης θέσης.
