Δεν είναι μόνο η μάχη για τη δεύτερη θέση μεταξύ Ανδρουλάκη και Τσίπρα αλλά και αυτή για τις μεταγραφές βουλευτών.
Οι βουλευτές που εξελέγησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ και ανεξαρτητοποιήθηκαν στην πορεία έχουν την τιμητική τους αφού βρίσκονται στο επίκεντρο μιας μεταγραφολογίας που στο τέλος της ημέρας αφορά μόνο τα κόμματα που θέλουν να τους εντάξουν στο δυναμικό τους.
Την αρχή έχει κάνει ο Νίκος Ανδρουλάκης βέβαια που είδε στα πρόσωπα πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ το φως το… αληθινό για το αριστερό βήμα του, αν και μέχρι σήμερα δύσκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι έχουν προσφέρει στο κόμμα, εκτός και αν η γκρίνια των υπολοίπων βουλευτών και στελεχών της Χαριλάου Τρικούπη μπορεί να θεωρηθεί ένα είδος… προσφοράς.
Στο παιχνίδι όμως έχει μπει και ο Αλέξης Τσίπρας, που τελικά στρέφεται προς τον εξώστη για να καλύψει τα κενά που διαπιστώνονται στο κόμμα του από την αδυναμία των νέων στελεχών να αντεπεξέλθουν σε μια δύσκολη προεκλογική περίοδο αφού δεν διαθέτουν και το ανάλογο ιδεολογικό στίγμα.
Η διαφορά είναι πως αυτός θέλει να έχουν παραδώσει την έδρα τους προτού μπουν στο κόμμα του για να μπορέσει να συντηρήσει τον μύθο της νέας αρχής και της μη εμπλοκής με την παρούσα Βουλή, αν και ο ίδιος ήταν βουλευτής μέχρι τον περασμένο Οκτώβριο.
Έτσι, το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη παίρνει βουλευτές εν ενεργεία και δεν λέει όχι στην έδρα που κουβαλάνε μεταφέροντάς τη από το ένα κόμμα στο άλλο και ο Αλέξης Τσίπρας εντάσσει στην ΕΛΑΣ αυτούς που παραδίδουν την έδρα τους και φεύγουν από τη Βουλή.
Επί της ουσίας δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Επιβεβαιώνεται μόνο ότι και οι δύο πλευρές στοχεύουν στα ίδια κοινά, που όμως όσο πάει μειώνονται και αριθμητικά όπως φαίνεται και από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις.
Πάντως, αυτή η μεταγραφολογία δεν δείχνει να κάνει καλό σε κανέναν. Ούτε στα κόμματα που εντάσσουν βουλευτές και πρώην βουλευτές άλλων κομμάτων ούτε και στους ίδιους που ευελπιστούν να είναι εκ νέου υποψήφιοι έχοντας όμως αφήσει το κόμμα με το οποίο εξελέγησαν, δεχόμενοι πυρά και από τους πρώην συντρόφους τους.
