Στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν αρχίσει να μπερδεύουν την πολιτική διεύρυνση με την επιστροφή των παλιών ενοίκων.
Η Νίνα Κασιμάτη επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης την υποδέχθηκε με χαμόγελα και η βουλευτική δύναμη του κόμματος αυξήθηκε κατά μία έδρα. Μόνο που η συγκεκριμένη επιστροφή συνοδεύεται από ένα πολιτικό παρελθόν που δύσκολα χωράει κάτω από το χαλί της κομματικής επανένωσης.
Η κυρία Κασιμάτη έφυγε από το ΠΑΣΟΚ το 2010, διαφωνώντας με την πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου και την υπογραφή του πρώτου μνημονίου. Στη συνέχεια βρήκε πολιτική στέγη στον ΣΥΡΙΖΑ, εξελέγη με τα ψηφοδέλτιά του και ακολούθησε τη δική του πολιτική διαδρομή. Τώρα, δεκαέξι χρόνια αργότερα, επιστρέφει στις ρίζες της. Προφανώς, στην πολιτική οι διαδρομές δεν είναι ευθείες. Αλλά όταν κάποιος επιστρέφει στο κόμμα που εγκατέλειψε, δεν μπορεί να περιμένει ότι όλοι θα έχουν ξεχάσει όσα μεσολάβησαν.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικά ενδιαφέρον. Δεν πρόκειται μόνο για την αποχώρηση και την επιστροφή. Πρόκειται για όσα ειπώθηκαν στο μεταξύ. Το 2013, με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, η Νίνα Κασιμάτη είχε δημοσιεύσει μια ανάρτηση με ένα βαρύτατο υπονοούμενο για τον Γιώργο Παπανδρέου, που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. Σήμερα αναγνωρίζει ότι έκανε λάθος και δηλώνει πως το κουβαλά ως βάρος στην ψυχή της. Είναι μια παραδοχή που πρέπει να καταγράφεται. Δεν εξαφανίζει, όμως, το πολιτικό ερώτημα.
Γιατί υπάρχουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ζητούν περισσότερη αυτοκριτική, ενώ ορισμένοι από τους ανθρώπους που υπερασπίστηκαν το κόμμα στα δύσκολα χρόνια βλέπουν τώρα την επιστροφή με εμφανή αμηχανία. Ο Ανδρουλάκης, ωστόσο, προχώρησε στην υποδοχή της, υπολογίζοντας προφανώς και την εκλογική της δύναμη στη Β΄ Πειραιά.
Αυτό είναι το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Ένα κόμμα που μιλά για πολιτική αλλαγή, αλλά προσπαθεί να συγκροτήσει τη δυναμική του μέσα από διαδοχικές μετακινήσεις στελεχών. Ένα κόμμα που καταγγέλλει τη Νέα Δημοκρατία για πολιτικές επιλογές, αλλά δυσκολεύεται να εξηγήσει με ποια ακριβώς κριτήρια υποδέχεται όσους επιστρέφουν.
Η διεύρυνση δεν είναι αριθμητική πρόσθεση βουλευτών ούτε πολιτικό καταφύγιο για κάθε διαθέσιμο στέλεχος. Χρειάζεται κοινή αντίληψη, συνέπεια και αξιοπιστία. Διαφορετικά, η Χαριλάου Τρικούπη κινδυνεύει να μετατραπεί σε σταθμό πολιτικής διέλευσης, όπου οι πόρτες ανοίγουν για όλους, αρκεί να υπάρχει μια έδρα διαθέσιμη στο κοινοβουλευτικό ταμείο.