Η βελόνα του ΠΑΣΟΚ είναι κολλημένη στα ποσοστά που κατέγραφε και πριν από την εμφάνιση του κόμματος Τσίπρα.
Μπορεί στη Χαριλάου Τρικούπη να εμφανίζονται… αισιόδοξοι ως προς την αναμέτρηση με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, εν τούτοις σε επίπεδο ποσοστών καταγράφεται στασιμότητα με τη βελόνα να παραμένει κολλημένη στα ίδια επίπεδα με αυτά που είχε το ΠΑΣΟΚ πριν από την εμφάνιση της ΕΛΑΣ.
Το 13% με 13,5% των δημοσκοπήσεων δεν είναι διαφορετικό εκείνου πριν από έναν χρόνο, όταν για παράδειγμα έπεφτε στον δημόσιο διάλογο η ατάκα του Παύλου Γερουλάνου περί κολλημένης βελόνας. Η διαφορά είναι σήμερα ότι το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα άρχισε, μετά το επικοινωνιακό μπαράζ πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές, να πέφτει από το ταβάνι στο οποίο έφτασε.
Με απλά λόγια, ναι μεν το ΠΑΣΟΚ τσιμπάει κάτι μετά τη ΔΕΘ, επί της ουσίας όμως φτάνει στα ποσοστά που κατέγραφε και στο παρελθόν δείχνοντας ότι η τακτική που ακολουθεί καθιστά αδύνατη την προσέλκυση νέων ψηφοφόρων, ειδικά από τον χώρο του κέντρου. Ακόμη και η αποδοχή σημείων του προγράμματος δεν λειτουργεί ενισχυτικά, αφού στις δημοσκοπήσεις οι πολίτες εμφανίζονται να το θεωρούν μη εφαρμόσιμο.
Στο επιτελείο του Νίκου Ανδρουλάκη επικρατεί, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, σοβαρός προβληματισμός. Περίπου 60 ημέρες πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων δεν καταγράφεται κάποια σοβαρή αντίδραση προκειμένου να λειτουργήσει θετικά για τη δημοσκοπική, έστω, ανάταξη και το μόνο που μπορεί να τεθεί είναι μια ενδεχόμενη μάχη με την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα για τη δεύτερη θέση.
Μια δεύτερη θέση όμως που δείχνει να κινείται σε χαμηλά επίπεδα ανεξάρτητα από το κόμμα που θα την καταλάβει στις επικείμενες εκλογές. Προβληματισμός υπάρχει και για το κατά πόσο –αν δεν εκλεγεί κυβέρνηση την Κυριακή των εκλογών– θα είναι εφικτή μια συσπείρωση δυνάμεων γύρω από το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη σε μια ενδεχόμενη νέα εκλογική μάχη.
Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ παραμένει σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα ποσοστών στα αστικά κέντρα. Το παράδειγμα της Αττικής είναι το πλέον χαρακτηριστικό αφού πληθυσμιακά καλύπτει σχεδόν το μισό της χώρας και εκπροσωπούνται όλες οι τάξεις και οι κοινωνικές ομάδες.
Η αγωνία του Νίκου Ανδρουλάκη είναι εμφανής. Το άγχος κυριαρχεί στις παρουσίες του και αποτυπώνεται στην τακτική του κόμματος που δείχνει να προσπαθεί να ανταγωνιστεί αυτό του Αλέξη Τσίπρα στον χώρο της Αριστεράς. Ακόμη και στα εθνικά θέματα σύρεται σε μια λογική αντίδρασης που παραπέμπει σε κόμματα διαμαρτυρίας βάζοντας στο αντιπολιτευτικό παιχνίδι ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Επιπροσθέτως, οι πληροφορίες για συζητήσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ των Παππά, Πολάκη δημιουργούν εσωκομματικά ζητήματα δεδομένου ότι δεν είναι λίγα τα στελέχη που τάσσονται αρνητικά σε οποιαδήποτε κίνηση ανοίγει διαύλους με τους υβριστές του κόμματος.
