Είναι συχνό φαινόμενο στην επικοινωνία, ο αυτoσαρκασμός και η απόπειρα αντιστροφής της ψυχολογίας, ως μέσο προσέγγισης του κοινού. Το damage control, αποτελεί ξεχωριστό και σημαντικό κεφάλαιο στην στρατηγική της επικοινωνίας.
ΤΗΣ ΛΙΝΑΣ ΚΛΕΙΤΟΥ
Για την εγχώρια αριστερά, με το χαρακτηριστικό ότι αποτελεί ένα μοναδικό σε διαχρονικότητα παγκόσμιο απολίθωμα, σε όλες της τις εκφάνσεις, αυτή η επικοινωνιακή τακτική, αποτελεί την ασφαλέστερη οδό προς την πολιτική συρρίκνωση.
Το είδαμε στις δεύτερες εκλογές του 2015, όταν ο Π. Λαφαζάνης επέλεξε εκείνο το αλήστου μνήμης τηλεοπτικό σποτ, με τον ταξιτζή που τον ρωτούσε: «που πάμε κύριε;» και ο ηγέτης των ανυπότακτων αποσχισθέντων της ΠΦΑ κυβέρνησης απαντούσε: «Νομισματοκοπείο»! Εκτοτε το κόμμα του αναζητά βάση και λόγο ύπαρξης
Το είδαμε στην προεκλογική καμπάνια της Ρ. Δούρου στις Αυτοδιοικητικές εκλογές. Με εκατό καμένους στο Μάτι και 21 πνιγμένους στην Μάνδρα, επέλεξε το σύνθημα«ΔΥΝΑΜΗ ΖΩΉΣ»!!!ξεπερνώντας όλα τα όρια ανοχής της κοινωνίας όσον αφορά στο πολιτικό της αποτύπωμα και απλά, καταποντίστηκε
Το βλέπουμε τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Μετά από πέντε χρόνια, πειραματισμών, κυβιστήσεων, αλλοπρόσαλλων και αλληλοαναιρούμενων πολιτικών αποφάσισε να υιοθετήσει το σύνθημα, «ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ»!
Από όποια πλευρά και αν το αναλύσει κανείς , είναι μια αυτοκαταστροφική επιλογή.
Εάν αναφέρεται στο εκλογικό αποτέλεσμα της 26ης Μαϊου, όζει καθεστωτικής αντίληψης. Υποτιμά τις επιλογές της κοινωνίας, που αποφάσισε να δώσει μήνυμα με τις 9,3 μονάδες της διαφοράς υπέρ της Ν.Δ.
Θεωρεί ότι οι πολίτες διαθέτουν μειωμένο καταλογισμό και τους προειδοποιεί, τώρα δεν παίζουμε, συνέλθετε πριν είναι αργά, αγνοώντας εσκεμμένα, ότι βασική αρχή στις αστικές δημοκρατίες, είναι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία.
Εάν αναφέρεται στα κυβερνητικά πεπραγμένα, τότε ξεπερνά τα όρια της κριτικής και του αυτομαστιγώματος αγγίζοντας τα όρια της αυτογελοιοποίησης
Κατ ουσίαν αποδέχεται ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έμαθε «στου κασίδη το κεφάλι» τι σημαίνει διακυβέρνηση, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ζημία που προξένησε στον τόπο και ζητά μια δεύτερη ευκαιρία επανόρθωσης.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που αποπνέει όλη η προεκλογική καμπάνια του κυβερνώντος κόμματος, είναι αγωνία και θυμό.
Αγωνία για τα μελλοντικά και επερχόμενα, την επομένη μιας προεξοφλημένης ήττας και θυμό, εναντίον της κοινωνίας που τολμά να αμφισβητεί με θρασύτητα την αριστερή κυριαρχία.
Αρκετοί είναι εκείνοι που επιμένουν να θεωρούν ότι η ήττα των ευρωεκλογών , ζάλισε την επικοινωνιακή ομάδα του Μεγάρου Μαξίμου.
Υπάρχει μια μειοψηφία που εκτιμά στον αντίποδα, ότι την θύμωσε. Ως γνωστόν, ο θυμός είναι κακός σύμβουλος. Οδηγεί σε λάθη.
Ένα λάθος επίσης είναι να αποκαλύπτεις ότι δεν έχεις άλλο χαρτί να ρίξεις…
Εν προκειμένω:
-είτε θεωρούνται πια πεπερασμένες οι δυνατότητες του άλλοτε χαρισματικού Αλέξη, να σηκώσει με επιτυχία το βάρος μιας ήττας, δημιουργώντας προϋποθέσεις για αλλαγές την επόμενη μέρα.
-είτε είναι μειωμένες οι ικανότητες του επικοινωνιακού οργάνου του ΣΥΡΙΖΑ με αποτέλεσμα να υιοθετείται η ίδια μανιέρα, που ηττάται σε όλα τα μέτωπα, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι αρνητικό.
Η επικοινωνία, μέχρι ενός σημείου μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική.
Φαίνεται ότι η αριστερά συνειδητοποιεί για πρώτη φορά τι σημαίνει να βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με την πραγματικότητα της εφαρμοσμένης πολιτικής και δείχνει να διακατέχεται από διαχειριστική αδυναμία .
Ο Αλέξης Τσίπρας σε ένα κρεσέντο αλαζονείας πριν από τις ευρωεκλογές είχε χρησιμοποιήσει μια φράση κατά του Κ.Μητσοτάκη, που αποδείχτηκε τελικά προφητική για τις πολιτικές εξελίξεις, τον ίδιο των πρωθυπουργό και την αριστερά :«Τόσος ήταν»!
Ισως το μετανοιώνει , αλλά είναι αργά.
Στην πραγματικότητα αποδείχτηκε ότι «Τόσοι ήταν » όλοι μαζί στην κυβέρνηση…
