Υπάρχουν άνθρωποι που την ώρα που όλοι προσπαθούν να απομακρυνθούν από τη φωτιά, αυτοί κάνουν το αντίθετο: μπαίνουν μέσα για να σώσουν κάποιον που μπορεί να μην έχουν συναντήσει ποτέ. Αυτό κάνουν οι πυροσβέστες. Και στο Ζεφύρι, δύο από αυτούς δεν βγήκαν ποτέ.
Ο ένας ήταν μόλις 23 ετών, ο άλλος 44. Έχασαν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος, επιχειρώντας σε φωτιά σε εγκαταλελειμμένο κτήριο. Πίσω τους έμειναν δύο σπίτια βυθισμένα στο πένθος, συνάδελφοι που προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν την απώλεια και μια κοινωνία που καλά θα κάνει να αρχίσει να αναρωτιέται πόσο βαριά μπορεί να είναι τελικά η λέξη «καθήκον».
Για τα αίτια της φωτιάς και τις συνθήκες που οδήγησαν στον θάνατό τους, τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη. Οι έρευνες πρέπει να φωτίσουν κάθε λεπτομέρεια και να αποδώσουν ευθύνες, όπου αυτές αναλογούν.
Υπάρχουν επαγγέλματα στα οποία ο κίνδυνος είναι μέρος της κάθε βάρδιας. Ο διασώστης του ΕΚΑΒ κρατά το τιμόνι με τη σειρήνα αναμμένη, προσπαθώντας να κερδίσει λεπτά για μια ανθρώπινη ζωή, με την αδρεναλίνη στα ύψη. Ο αστυνομικός της ΔΙΑΣ τρέχει με τη μηχανή προς το περιστατικό, χωρίς να ξέρει τι θα συναντήσει. Ο πυροσβέστης μπαίνει στις φλόγες για να απεγκλωβίσει.
Βέβαια, εργατικά ατυχήματα θα μου πείτε συμβαίνουν σε κάθε κλάδο. Όμως σε αυτά τα επαγγέλματα ο κίνδυνος συναντά καθημερινά την αποστολή: να σώσεις τον συνάνθρωπο, ακόμη κι όταν η δική σου ζωή κινδυνεύει. Αυτή είναι η αυτοθυσία. Και η απώλεια στο Ζεφύρι μάς υποχρεώνει να τη θυμόμαστε με σεβασμό, αλλά και να απαιτούμε απαντήσεις.