Με (δήθεν) χιούμορ ο Τσίπρας και ωμή βαρβαρότητα ο Πολάκης στοχοποίησαν την κόρη του Τσαβδαρίδη, ενώ ο ίδιος είχε ήδη αποπεμφθεί.

Οταν ο πολιτικός αντίπαλος έχει υποπέσει σε ένα ατόπημα και έχει ήδη καταβάλει το τίμημα με την παραίτησή του, η συνέχιση της επίθεσης–ορισμένες φορές– παύει να αποτελεί θεσμικό έλεγχο της εξουσίας. Μετατρέπεται σε πολιτικό κανιβαλισμό.

Στην υπόθεση Τσαβδαρίδη, το λάθος ήταν δεδομένο, η πολιτική ευθύνη αποδόθηκε, καθώς ο υφυπουργός απομακρύνθηκε, και λαμβάνονται μέτρα για να κλείσουν τα κενά στα μόρια των αθλητών. Αυτό που ακολούθησε, ωστόσο, από τον Αλέξη Τσίπρα και τον Παύλο Πολάκη αποκάλυψε μια πληγή του πολιτικού μας συστήματος που παραμένει ανοιχτή: το ανελέητο χτύπημα ενός πεσμένου αντιπάλου, με… παράπλευρη απώλεια τον δημόσιο διασυρμό ενός παιδιού! Μέχρι και τη γενίκευση του λάθους διά της επαναφοράς της θεωρίας των δικών τους και των δικών μας παιδιών.

Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε τον δρόμο του δήθεν χιούμορ. Επιστρατεύοντας το «Μάθε, παιδί μου, γράμματα», φόρεσε τον μανδύα της σάτιρας για να καταφέρει ένα επικοινωνιακό χτύπημα στην κυβέρνηση, μάλλον όμως κάτω από τη μέση. Οταν ένας πρώην πρωθυπουργός χρησιμοποιεί το προσωπικό του βάρος και την ειρωνεία για να στοχοποιήσει εκτός από τον αντίπαλό του και ένα παιδί στα social media, αυτό δεν λέγεται πολιτική ευφυΐα, λέγεται θεσμικός εκφοβισμός. Το ψηφιακό καλαμπούρι στην πλάτη ενός νέου ανθρώπου νομιμοποιεί τον διαδικτυακό όχλο να συνεχίσει τον διασυρμό. Οφείλει να το γνωρίζει αυτό.

Η ωμή βαρβαρότητα του Πολάκη

Ο Παύλος Πολάκης έκανε ακριβώς το ίδιο, πετώντας το προσωπείο της ειρωνείας και επιλέγοντας την ωμή βαρβαρότητα. Η δημοσιοποίηση των βαθμολογικών επιδόσεων και των μορίων της κόρης του πρώην υφυπουργού ήταν με μια λέξη άσκοπη. Η έκθεση προσωπικών στοιχείων δεν προσέφερε απολύτως τίποτα στην αποκάλυψη του πολιτικού ζητήματος, ο πατέρας της, άλλωστε, είχε ήδη τεθεί εκτός κάδρου. Η μοναδική σκοπιμότητα ήταν, ίσως, η διαπόμπευση και το χάιδεμα των πιο ταπεινών και εκδικητικών ενστίκτων της κοινής γνώμης.

Το να ασκείς σκληρή κριτική σε έναν πολιτικό για ρουσφέτι και κατάχρηση εξουσίας είναι δημοκρατική υποχρέωση. Το να ποδοπατάς, όμως, την οικογένειά του και να στοχοποιείς το παιδί του όταν ο ίδιος βρίσκεται ήδη στο καναβάτσο, μαρτυρά ένα βαθύτατο έλλειμμα ενσυναίσθησης. Ο κ. Τσίπρας με το προσωπείο του χιούμορ και ο κ. Πολάκης με την ωμή παράθεση προσωπικών δεδομένων απέδειξαν από κοινού ότι, μπροστά στο πρόσκαιρο χειροκρότημα των social media και τα μικροκομματικά οφέλη, δεν διστάζουν να ρίξουν ανήλικους και νέους ανθρώπους στην πολιτική αρένα.

Προστασία των παιδιών

Επαναλαμβάνουμε: Παρά το γεγονός ότι η πολιτική στόχευση, η ανάδειξη δηλαδή των κυβερνητικών λαθών, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα και καθήκον της αντιπολίτευσης, το μέσο που επελέγη παραβιάζει έναν από τους πιο αυστηρούς, άγραφους κανόνες του πολιτικού πολιτισμού: την προστασία των παιδιών και των οικογενειών. Η αυστηρή κριτική απέναντι σε αυτή την τακτική από τον «Γάτο» μας δεν στοχεύει στη συγκάλυψη ενός σκανδάλου, αλλά στην υπεράσπιση των ορίων του δημόσιου διαλόγου. Οσοι συμμετέχουν στη δημόσια ζωή ζητώντας τη ψήφο των πολιτών, επιλέγουν συνειδητά να εκτεθούν, αποδεχόμενοι το κόστος της κριτικής και των επιθέσεων. Τα παιδιά τους, όμως, δεν έχουν κάνει αυτή την επιλογή.

Ο αυστηρός έλεγχος της εξουσίας είναι αξία αδιαπραγμάτευτη. Ωστόσο, στην πολιτική, ο σκοπός δεν μπορεί να αγιάζει τα μέσα. Η εργαλειοποίηση ενός νεαρού προσώπου για να πληγεί ένας πολιτικός αντίπαλος αποτελεί μια βραχυπρόθεσμη επικοινωνιακή νίκη με μακροπρόθεσμο ηθικό κόστος. Τρέφει την τοξικότητα και υπονομεύει την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Η συμβουλή του «Κόκκινου Γάτου»: Η αληθινή πολιτική υπεροχή δεν αποδεικνύεται από το πόσο ηχηρά μπορείς να πλήξεις τον απέναντι, αλλά από το ύψος στο οποίο επιλέγεις να κρατήσεις την αντιπαράθεση.

Έχει κολλήσει η βελόνα του Γιώργου

Στην εκλογική του περιφέρεια, την Αχαΐα, βρέθηκε τις προηγούμενες ημέρες ο Γιώργος Παπανδρέου (σ.σ.: ως πρώην πρωθυπουργός εκλέγεται χωρίς σταυρό), και τον ακούσαμε ξανά να μιλά για το «λεφτά υπάρχουν». Πάλι ότι διαστρεβλώθηκαν τα λεγόμενά του, πάλι ότι υπήρχε σχέδιο ανατροπής του κ.ο.κ. Στα αλήθεια, τόσα χρόνια μετά, είναι τόσο δύσκολο να σκεφτεί τα γεγονότα της περιόδου και να κάνει μια στοιχειώδη αυτοκριτική; Είχε κερδίσει με 10,5 μονάδες διαφορά, ήταν πανίσχυρος, αλλά αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα εξαιτίας του οποίου είχε συντριβεί ο αντίπαλός του, μοίρασε λεφτά: έδωσε έκτακτο επίδομα (!) τον Δεκέμβριο του 2009! Και τον Μάιο του 2010 έβαλε τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο. Γιατί πίστευε ότι λεφτά υπάρχουν και αυτό δεν το είπε απλά, το έδειξαν οι πρώτες του αποφάσεις όταν πήρε την εξουσία.

Μάγκας βαρύς

Η ανάρτηση του Γιάνη Βαρουφάκη που σχολιάζουμε σήμερα είναι από τις 4 Νοεμβρίου, αλλά την είχαμε χάσει και ζητάμε συγγνώμη. Ο γραμματέας του ΜέΡΑ25 εμφανίστηκε, λοιπόν, σε βίντεο έξω από την Πρεσβεία της Κούβας, ύστερα από συνάντησή του με τον πρεσβευτή της χώρας, με τα χέρια στις τσέπες! Ναι! Δείτε το πριν το κατεβάσουν! Είναι δυνατόν ένας πολιτικός αρχηγός να θεωρεί αυτή τη γλώσσα του σώματος πρέπουσα για να απευθυνθεί στο κοινό; Μήπως ο Γιάνης πρέπει να το σκεφτεί λίγο; Καλή η οπτική γωνία του χαλαρού και αντισυμβατικού τύπου, αλλά όταν εκφράζεις την αλληλεγγύη σου σε έναν λαό, όπως έκανε στο συγκεκριμένο γύρισμα, ίσως θα πρέπει να ακολουθείς κάποιους στοιχειώδεις κανόνες καλής συμπεριφοράς. Οσο και να την έχεις δει αλλιώς.

Πρέπει να υπάρχουν όρια

Η πρόσφατη συμπεριφορά της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην Επιθεώρηση Εργασίας πρέπει να προβληματίσει πρώτα απ’ όλα την ίδια. Βασικά πρέπει να σκεφτεί μέχρι πού μπορεί να κλιμακώνει κάθε φορά. Στην πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να υπάρχουν όρια, αλλιώς γίνεται πόλεμος και μάλιστα χωρίς κανόνες! Οταν ένας πολιτικός αρχηγός ποδοπατά την αξιοπρέπεια δημοσίων υπαλλήλων και εργαζομένων στην Υγεία, δεν ασκεί πολιτική, αλλά ωμό εκφοβισμό. Ας κάνει μια άσκηση τι θα έλεγε αν ήταν άλλος πολιτικός στη θέση της. Με… καρδούλες το λέμε.