Η σύλληψη του Ρίζου Ρίζου για την υπόθεση της αλυσίδας φούρνων «Το Χωριάτικο» ξαναφέρνει στην επικαιρότητα την εποχή που ο συνδικαλισμός, η πολιτική και οι επιχειρηματικές δραστηριότητες συναντιούνταν με τρόπους που προκαλούσαν σοβαρά ερωτήματα.
Ο άλλοτε ισχυρός παράγοντας της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ βρίσκεται πλέον ανάμεσα στους 59 συλληφθέντες για την υπόθεση της φερόμενης φορολογικής απάτης των 100 εκατομμυρίων ευρώ. Φέρεται να είναι το δεξί χέρι του εγκεφάλου της απάτης, Αγγελου Γιαννακόπουλου. Και το πολιτικό ενδιαφέρον στρέφεται αναπόφευκτα στα χρόνια κατά τα οποία ο Αλέξης Τσίπρας στήριζε τις κινητοποιήσεις της Ομοσπονδίας, καταγγέλλοντας τη διαπλοκή και υπερασπιζόμενος, όπως έλεγε, το δημόσιο συμφέρον.
Ο Ρίζος ήταν ίσως ο συνδικαλιστής της διαπλοκής. Είχε διατελέσει οργανωτικός γραμματέας της ΓΕΝΟΠ, με πολιτική διαδρομή στον χώρο του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα λέγεται ότι μαζί τότε διαμόρφωναν πολιτική παρασκηνιακά. Τόσο για τις περιβόητες «μπούκες» όσο και στις επίσημες συναντήσεις με την ηγεσία της ΔΕΗ την πενταετία 2010-2015.
Σήμερα φέρεται να είχε στενή συνεργασία με τον Αγγελο Γιαννακόπουλο, τον επιχειρηματία που βρίσκεται στο επίκεντρο της έρευνας για το «Χωριάτικο». Οι Αρχές εξετάζουν δίκτυο εκατοντάδων εταιρειών και εικονικών διαχειριστών, με τον Ρίζο να φέρεται ότι είχε ρόλο στη διασύνδεση προσώπων. Η σύλληψή του σίγουρα δεν αποτελεί καταδίκη, όμως η επιστροφή του ονόματός του στην επικαιρότητα ανασύρει μια ολόκληρη συνδικαλιστική ιστορία, με εξυπηρέτηση πάντα άλλων υποχθόνιων σκοπών. Αν δούμε υποθέσεις όπως η «ΓΕΝΟΠ tours» και μια σειρά από δικαστήρια προς τους συνδικαλιστές, ο Ρίζος βρισκόταν πάντα στο κατηγορητήριο.
Καταγγελίες για offshore
Ηδη από το 2014 είχαν δημοσιοποιηθεί στοιχεία και καταγγελίες για offshore εταιρείες στην Κύπρο, οικονομικές συναλλαγές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, συνδικαλιστικά προνόμια, πολυτελείς δαπάνες και ταξίδια. Ο Ρίζος Ρίζος είχε βρεθεί στο επίκεντρο ερευνών για υπεράκτιες εταιρείες, λογαριασμούς 750.000 ευρώ στην Κύπρο και δεσμεύσεις ακινήτων. «Τα λεφτά τα απέκτησε από τον μισθό της ΔΕΗ ή ως συνδικαλιστής της ΓΕΝΟΠ;» έχουν διερωτηθεί όλοι οι επόμενοι.
Στο ίδιο περιβάλλον είχαν περιγραφεί σχέσεις με κομματικούς μηχανισμούς της ΠΑΣΚΕ και της Αριστεράς. Η επιρροή του ήταν τέτοια που τους «κρατούσε» όλους. Στις εσωτερικές εκλογικές διαδικασίες και στις ισορροπίες που καθόριζαν ποιος θα βρισκόταν στην ηγεσία της ΓΕΝΟΠ, πάντα όριζε τον πρόεδρο. Είτε ΔΑΚΕ που δεν έγινε ποτέ όσο ήταν ο Ρίζος, είτε ΠΑΣΚΕ που τον κάλυπταν στα δικαστήρια. Εκείνη την περίοδο ο Τσίπρας βρισκόταν πολιτικά στο πλευρό της ΓΕΝΟΠ.
Στην ίδια ιστορία ήρθε να προστεθεί και η παρέμβαση-καταπέλτης του Αδωνι Γεωργιάδη. Ο υπουργός Υγείας υποστήριξε ότι «ο επιχειρηματίας Αγγελος Γιαννακόπουλος είχε καταδικαστεί για trafficking επί κυβέρνησης Σαμαρά, αλλά δεν φυλακίστηκε επί κυβέρνησης Τσίπρα», συνδέοντας την εξέλιξη με τις διατάξεις του νόμου Παρασκευόπουλου.
Ο πράσινος κουμπάρος
Στην άλλη πλευρά βρίσκεται ο Νίκος Ανδρουλάκης. Εδώ η σχέση με το πρόσωπο που ελέγχεται δεν προέρχεται από κάποια παλιά συνδικαλιστική κινητοποίηση, αλλά από προσωπικό δεσμό. Ο Γιώργος Λαμπράκης, λογιστής από την Κρήτη και κουμπάρος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κρίθηκε προφυλακιστέος στις 18 Δεκεμβρίου 2025 για την υπόθεση των παράνομων επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες. Ο Λαμπράκης είχε απομακρυνθεί από το ΠΑΣΟΚ επί Φώφης Γεννηματά και επανήλθε στα κομματικά πράγματα επί Ανδρουλάκη. Μετά τις ποινικές εξελίξεις, το κόμμα κινήθηκε για την αναστολή της ιδιότητάς του.
Εδώ υπάρχει ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα: Ποια κριτήρια εφαρμόστηκαν για την επιστροφή του και τι έλεγχος είχε προηγηθεί; Η κουμπαριά, ασφαλώς, δεν συνεπάγεται συνενοχή. Ούτε όμως η επίκληση μιας προσωπικής σχέσης αρκεί για να απαντηθούν τα ερωτήματα σχετικά με τις κομματικές διαδικασίες.
Χάθηκε το μέτρο
Ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης ζητούν συχνά εξηγήσεις και κουνούν το δάχτυλο της «κάθαρσής» τους. Είναι δικαίωμά τους και μέρος της αντιπολιτευτικής δράσης. Το ίδιο δικαίωμα, όμως, έχουν οι πολίτες να απαιτούν από εκείνους σαφείς απαντήσεις για το δικό τους πολιτικό περιβάλλον και αυτούς που κατά καιρούς βρίσκονται δίπλα τους. Η δικαστική ευθύνη είναι προσωπική και κρίνεται με αποδείξεις. Η πολιτική συνέπεια, από την άλλη, κρίνεται δημόσια. Και η πιο απαιτητική δοκιμασία για όποιον μιλάει περί κάθαρσης δεν είναι να ελέγχει τους αντιπάλους του, αλλά να εφαρμόζει το ίδιο ακριβώς μέτρο όταν οι ερωτήσεις φτάνουν στη δική του πόρτα.
