Οι αντιδράσεις γύρω από το επενδυτικό χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Νίκος Τσάφος επαναφέρουν στον δημόσιο διάλογο τη συζήτηση για το πώς η ανάγκη προσέλκυσης έμπειρων τεχνοκρατών από τη διεθνή αγορά συναντά τα αυστηρά όρια της θεσμικής δεοντολογίας, τη στιγμή μάλιστα που διακυβεύονται εμβληματικά γεωπολιτικά έργα, όπως ο Κάθετος Διάδρομος φυσικού αερίου
Η προσέγγιση που βασίζεται στη λογική της αγοράς και της τεχνοκρατικής επάρκειας υπενθυμίζει ότι στελέχη με πολυετή θητεία στο εξωτερικό διαθέτουν εξ ορισμού αποταμιευτικά προϊόντα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ουσία κρύβεται στη λεπτομέρεια των αριθμών και των τίτλων: Τα εταιρικά ομόλογα δεν είναι μετοχές με δικαίωμα ψήφου και συμμετοχή στα κέρδη, ως εκ τούτου ο κάτοχός τους είναι δανειστής με προκαθορισμένη απόδοση. Από τη στιγμή που οι τίτλοι αυτοί δηλώθηκαν στο Πόθεν Έσχες και ρευστοποιήθηκαν με την ανάληψη των καθηκόντων του, το ζήτημα θεωρείται τυπικά και ουσιαστικά λήξαν.
Από την άλλη πλευρά, η τήρηση της θεσμικής εποπτείας εστιάζει στη βαρύτητα της θέσης. Ο Κάθετος Διάδρομος δεν είναι ένα απλό τεχνικό έργο, αλλά ο νευραλγικός άξονας που αναβαθμίζει τη χώρα σε ενεργειακή πύλη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, απέναντι σε ανταγωνιστικά σχέδια της Τουρκίας στην περιοχή. Για τους επικριτές, σε ένα πεδίο όπου διασταυρώνονται τεράστια οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα, η πολιτική ηθική επιβάλλει την απόλυτη καθαρότητα, καθιστώντας επιβεβλημένο τον εξονυχιστικό έλεγχο ακόμη και της παραμικρής παρελθοντικής σύνδεσης.
Ωστόσο, το ρεπορτάζ και η πολιτική πραγματικότητα δείχνουν ότι η λεπτή γραμμή ανάμεσα στον θεμιτό κοινοβουλευτικό έλεγχο και την ωμή πολιτική εκμετάλλευση παραβιάζεται συχνά. Όταν ασαφείς αιχμές και ανυπόστατα σενάρια περί δήθεν εμπλοκής σε ανταγωνιστικά συμφέροντα επιστρατεύονται από την αντιπολίτευση για τη δημιουργία πρόσκαιρων εντυπώσεων, η συζήτηση εκτρέπεται επικίνδυνα.
Και εδώ ακριβώς γεννάται το πιο κρίσιμο ερώτημα: τη στιγμή που η χώρα δίνει σκληρή μάχη για να εδραιώσει τον Κάθετο Διάδρομο απέναντι στον περιφερειακό ανταγωνισμό, πόση ανυπολόγιστη ζημιά προκαλούν στα ελληνικά συμφέροντα η ευκολία με την οποία υιοθετούνται κατηγορίες χωρίς να παρατίθενται συγκεκριμένα στοιχεία; Και τελικά, εφόσον δοθούν όλες οι εξηγήσεις και αποδειχθεί ότι οι καταγγελίες ήταν «υπερβολικές» —για να μην πούμε «κατασκευασμένες»— θα βρεθεί άραγε εισαγγελέας να ασχοληθεί σοβαρά με την ποινική ευθύνη όσων διακινούν συστηματικά τέτοια ψέματα;
