Η παλιά, σοφή ελληνική παροιμία «Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι» ταιριάζει γάντι σε όσους, εντός και πέριξ της Νέας Δημοκρατίας, έχουν επιδοθεί το τελευταίο διάστημα σε ένα ακατάσχετο, υπόγειο αλλά και φανερό, παρασκήνιο διαδοχολογίας.

Με το πολιτικό ημερολόγιο να δείχνει πλέον αντίστροφα για τις εθνικές κάλπες της άνοιξης του 2027, διάφοροι «καλοθελητές», αυτόκλητοι σωτήρες και παρασκηνιακοί κύκλοι διακινούν με περισσή ευχέρεια σενάρια για την επόμενη μέρα.

Το πιο εξοργιστικό, δε, είναι ότι επιχειρούν να ντύσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και τις μικροπολιτικές τους σκοπιμότητες με τον μανδύα της δήθεν αγωνίας για το «καλό» και την ενότητα της παράταξης. Μόνο που αυτή η όψιμη αγωνία τους προδίδει περισσότερο κοντόφθαλμο υπολογισμό, παρά πραγματικό ενδιαφέρον για το μέλλον της χώρας και της παράταξης.

Διότι, αν όλοι αυτοί οι «ανησυχούντες» νοιάζονταν αληθινά για το καλό της Νέας Δημοκρατίας, δεν θα χρειάζονταν περίπλοκες αναλύσεις. Θα αρκούσε μια απλή, ψύχραιμη ματιά στην αδιαμφισβήτητη πολιτική πραγματικότητα της τελευταίας δεκαετίας.

Από τον Ιανουάριο του 2016, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε την ηγεσία της παράταξης σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία, μέχρι και σήμερα, η Νέα Δημοκρατία απολαμβάνει μια ιστορική πολιτική κυριαρχία που δεν έχει προηγούμενο στη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου. Παραμένει αδιαλείπτως πρώτη σε κάθε δημοσκοπική μέτρηση για δέκα ολόκληρα χρόνια, διατηρώντας σταθερά τεράστιο προβάδισμα από τον δεύτερο. Ακόμη πιο σημαντικό: έχει αναδειχθεί καθαρή νικήτρια σε όλες ανεξαιρέτως τις εκλογικές αναμετρήσεις που ακολούθησαν.

Από τις εθνικές εκλογές του 2019 και τη διπλή, θριαμβευτική αυτοδύναμη επικράτηση του 2023, μέχρι τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές κάλπες. Σε μια Ευρώπη όπου τα κυβερνώντα κόμματα φθείρονται ραγδαία και καταρρέουν υπό το βάρος διαδοχικών κρίσεων, η Νέα Δημοκρατία παραμένει ο αδιαμφισβήτητος πυλώνας πολιτικής σταθερότητας.

Η διεύρυνση και η παρακαταθήκη Καραμανλή

Ακόμη σημαντικότερο, όμως, από τους αριθμούς, τα ποσοστά και τα εκλογικά ρεκόρ, είναι το βαθύ ιδεολογικό και πολιτικό αποτύπωμα αυτής της διαδρομής. Υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, η Νέα Δημοκρατία δεν εγκλωβίστηκε σε φοβικά σύνδρομα, ούτε υποχώρησε σε ακραίες ρητορικές.

Αντιθέτως, μετεξελίχθηκε σε μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή, πολυσυλλεκτική παράταξη, ακριβώς όπως την είχε οραματιστεί και σχεδιάσει ο ιδρυτής της, Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 1974. Ας θυμηθούμε την ιστορία, την οποία ορισμένοι βολεύονται να ξεχνούν.

Οταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεψε στη χώρα στη μεταπολίτευση για να αποκαταστήσει τη Δημοκρατία, δεν επέλεξε τον εύκολο δρόμο της αναβίωσης της παλιάς ΕΡΕ. Αντιθέτως, ίδρυσε ένα ολοκαίνουργιο κόμμα, σπάζοντας τα στεγανά του παρελθόντος. Ξεκαθάρισε εξαρχής, στην ιστορική Ιδρυτική Διακήρυξη της 4ης Οκτωβρίου 1974, ότι η Νέα Δημοκρατία είναι μια απροκατάληπτη παράταξη που «τοποθετείται έξω και πάνω από τις παραπλανητικές ετικέτες της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς», έχοντας ως μοναδικό γνώμονα τα αληθινά συμφέροντα του έθνους.

Και ο Καραμανλής δεν έμεινε στα λόγια, ούτε φοβήθηκε τις εσωκομματικές αντιδράσεις. Μετά τις εκλογές του 1977, προχώρησε σε μια τολμηρή στρατηγική διεύρυνση προς τον κεντρώο χώρο, αναγνωρίζοντας ότι οι μεγάλες παρατάξεις οφείλουν να αγκαλιάζουν τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας.

Αψήφησε τις γκρίνιες των «καθαρόαιμων» της εποχής και ενέταξε στην παράταξη κορυφαία στελέχη του Κέντρου, όπως τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον Αθανάσιο Κανελλόπουλο. Με εκείνη την κίνηση, θεμελίωσε τον «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» ως την επίσημη ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος, εξασφαλίζοντας την κυριαρχία του στον μεσαίο χώρο.

Δικαίωση οραμάτων

Αυτήν ακριβώς την ιστορική παρακαταθήκη υπηρετεί με συνέπεια και επιτυχία σήμερα η Νέα Δημοκρατία. Η πολιτική της διεύρυνσης, των μεταρρυθμίσεων και της προσήλωσης στο ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν αποτελεί «παρέκκλιση» από τις αρχές της παράταξης, αλλά την πιο γνήσια δικαίωση του οράματος του ιδρυτή της.

Οσοι, λοιπόν, παριστάνουν σήμερα τους «θεματοφύλακες» της παράταξης, αμφισβητώντας την κεντρώα στρατηγική και ράβοντας κοστούμια διαδοχής εν όψει του 2027 προσβλέποντας σε ποσοστά που θα ευνοούσαν τις φιλοδοξίες τους, είτε αγνοούν στοιχειωδώς την ιστορία του κόμματός τους είτε τη διαστρεβλώνουν σκόπιμα για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς... Οι πολίτες, ωστόσο, διαθέτουν και πολιτικό κριτήριο και μνήμη.

Γνωρίζουν ποιος κρατά το τιμόνι της χώρας σταθερό σε φουρτουνιασμένες θάλασσες και ποιοι απλώς θορυβούν εκ του ασφαλούς. Και μέχρι τον Μάιο του 2027, τα κάθε λογής σενάρια επί χάρτου θα έχουν προ πολλού ξεθωριάσει μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα της κάλπης και της πραγματικής πολιτικής ισχύος.