Η στροφή Τσίπρα προς τ’ αριστερά οδηγεί και τον Ανδρουλάκη στην ίδια τακτική στο πλαίσιο της μονομαχίας για τη δεύτερη θέση.
Υψηλοί τόνοι, διαρκής αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, ακόμη και ακραίοι προσωπικοί χαρακτηρισμοί συνθέτουν το παζλ της μονομαχίας των Ανδρουλάκη και Τσίπρα που πλέον επιλέγουν να απευθυνθούν σε αριστερές δεξαμενές που φτάνουν μέχρι τα κινήματα διαμαρτυρίας προκειμένου να μαζέψουν ψήφους.
Αν κάποιος παρακολουθήσει τις κινήσεις των δύο πολιτικών αρχηγών εύκολα διαπιστώνει ότι επιχειρούν με κάθε τρόπο να αναγορευθούν –ο καθένας χωριστά– σε πολιτικό αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη και να κυριαρχήσουν στον χώρο της Κεντροαριστεράς, ακολουθώντας όμως μια τακτική που οδηγεί και τους δύο όλο και πιο αριστερά.
Ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στο Παρίσι για να διακόψει ενδεχομένως με εκκωφαντικό τρόπο τη… σύμβαση που είχε με γαλλική εταιρεία για το rebranding, αφού άφησε το κεντρώο προσωπείο και έφτασε να βγάζει βιντεάκια με φόντο τις κινητοποιήσεις.
Έβγαλε το… αριστερόμετρο και το κούνησε προς τον Νίκο Ανδρουλάκη επιδεικτικά, έχοντας διαπιστώσει ότι η στροφή στο κέντρο δεν πήγε καθόλου καλά. Έτσι αναζητεί ψηφοφόρους σε παλιές δεξαμενές σε μια ύστατη προσπάθεια να ανεβάσει τα ποσοστά που καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις.
Ο Ανδρουλάκης εμφανίζεται να επιχειρεί να ανταγωνιστεί τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ σε αυτό το πεδίο στρίβοντας το καράβι όσο πιο αριστερά μπορεί για τα δεδομένα του ΠΑΣΟΚ, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων που καταγράφουν τους ψηφοφόρους που ανήκουν στο κέντρο να τάσσονται κατά των υψηλών τόνων και του λαϊκισμού αλλά και να στηρίζουν αποφάσεις και παρεμβάσεις του σημερινού πρωθυπουργού.
Το ΠΑΣΟΚ υψώνει τους τόνους για όλα τα θέματα. Ακόμη και για νομοσχέδια που στο τέλος ψηφίζει σε ποσοστό που ξεπερνά το 75% επί του συνόλου των άρθρων που περιέχουν. Είναι χαρακτηριστική η υπερψήφιση των άρθρων –στην πλειονότητά τους– για το ιδιωτικό χρέος, ενώ την ίδια στιγμή ψήφιζαν οι βουλευτές όχι επί της αρχής και παρών στο σύνολο.
Προς το παρόν, τα κόμματα των δύο πολιτικών αρχηγών δεν δείχνουν να έχουν οφέλη από την τακτική αυτή γεγονός που προβληματίζει στελέχη και συνεργάτες τους που πλέον ρίχνουν το βάρος τους στο σχεδιασμό για τη μάχη για τη δεύτερη θέση και την πολιτική επιβίωση.
