Από τη συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη «Wall Street Journal» προκύπτει η οικονομική πρόοδος της Ελλάδας και διαμορφώνεται το πολιτικό διακύβευμα εν όψει των εκλογών του 2027.
Η συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη «Wall Street Journal» αποτυπώνει τη μεγάλη αλλαγή της ελληνικής οικονομίας από το 2019, αλλά και τις προτεραιότητες της επόμενης περιόδου. Μια χώρα που πριν από λίγα χρόνια αντιμετωπιζόταν ως παράδειγμα δημοσιονομικής αποτυχίας παρουσιάζεται πλέον σε ένα από τα σημαντικότερα διεθνή οικονομικά μέσα ως περίπτωση ανάκαμψης, με διδάγματα ακόμη και για ισχυρότερες ευρωπαϊκές οικονομίες.
Η μεταβολή αυτή έχει συγκεκριμένο οικονομικό υπόβαθρο. Η ταχύτερη ανάπτυξη σε σχέση με την ευρωζώνη, η αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους, τα πρωτογενή πλεονάσματα και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών συνθέτουν την εικόνα μιας οικονομίας που έχει ανακτήσει σημαντικό μέρος της χαμένης αξιοπιστίας της. Η επισήμανση του πρωθυπουργού ότι η Ελλάδα δανείζεται φθηνότερα από τέσσερις χώρες της G7 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αντιστροφής.
Η οικονομική πρόοδος και η αναγνώριση των δυσκολιών
Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο της συνέντευξης βρίσκεται στην αναγνώριση ότι οι θετικές μακροοικονομικές επιδόσεις δεν έχουν μεταφερθεί ακόμη στον επιθυμητό βαθμό στην καθημερινότητα των πολιτών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραδέχεται ότι οι μισθοί παραμένουν σχετικά χαμηλοί και ότι η ακρίβεια απορροφά σημαντικό μέρος των εισοδηματικών αυξήσεων.
Η παραδοχή αυτή έχει πολιτική σημασία, καθώς απομακρύνει την κυβερνητική επιχειρηματολογία από την αποκλειστική επίκληση οικονομικών δεικτών. Αναγνωρίζει την απόσταση ανάμεσα στη δημοσιονομική ανάκαμψη και στην πραγματική αγοραστική δύναμη, χωρίς να παραγνωρίζει τις προϋποθέσεις που δημιουργεί η πρώτη για τη βελτίωση της δεύτερης.
Σε αυτή τη βάση εντάσσεται και η πρόταση για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, με ανάπτυξη τουλάχιστον διπλάσια από τον μέσο όρο της ευρωζώνης, περισσότερες επενδύσεις και υψηλότερους μισθούς. Πρόκειται για τη μετάβαση από την προτεραιότητα της οικονομικής σταθεροποίησης στη διεκδίκηση μεγαλύτερης ευημερίας, με την παραγωγική διεύρυνση της οικονομίας να αποκτά καθοριστικό ρόλο.
Παράλληλα, η δημοσιονομική πειθαρχία παρουσιάζεται ως προϋπόθεση άσκησης κοινωνικής πολιτικής. Τα πλεονάσματα επιτρέπουν στοχευμένες ενισχύσεις και φορολογικές ελαφρύνσεις, χωρίς επιστροφή σε πρακτικές υπερβολικού δανεισμού. Η ελληνική εμπειρία της κρίσης προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα σε αυτή την επιλογή, σε μια περίοδο κατά την οποία άλλες ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν πιέσεις για περιορισμό των ελλειμμάτων τους.
Το πολιτικό δίλημμα του 2027 και η αξία της συνέπειας
Η φράση του πρωθυπουργού περί «ρεαλιστικής ελπίδας» έναντι των «πειραματισμών» συμπυκνώνει το πολιτικό επιχείρημα που επιχειρεί να διαμορφώσει ενόψει των επόμενων εκλογών. Η κυβερνητική πρόταση συνδέει τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων με τη δυνατότητα διατήρησης της αναπτυξιακής πορείας, ιδιαίτερα μέσα στο σημερινό περιβάλλον γεωπολιτικής και ενεργειακής αβεβαιότητας.
Η αναφορά στην περίοδο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εντάσσεται στην ίδια συλλογιστική. Ο Μητσοτάκης αποδίδει στις επιλογές εκείνης της διακυβέρνησης σημαντικό μέρος της παράτασης της κρίσης, υπενθυμίζοντας το κόστος που μπορούν να έχουν οι ανεφάρμοστες υποσχέσεις. Η επιχειρηματολογία του επαναφέρει στο προσκήνιο τη σχέση ανάμεσα στην πολιτική αξιοπιστία, τη συνέπεια των δεσμεύσεων και τις οικονομικές επιπτώσεις των κυβερνητικών αποφάσεων.
Ασφαλώς, η διατήρηση της δημοσιονομικής ισορροπίας δεν αρκεί για να αντιμετωπιστούν αυτομάτως το στεγαστικό πρόβλημα, οι εισοδηματικές ανισότητες και οι αδυναμίες της παραγωγικής βάσης. Απαιτούνται μετρήσιμες παρεμβάσεις, ώστε η ανάπτυξη να αποκτήσει ευρύτερο κοινωνικό αποτύπωμα.
Αυτή είναι και η ουσιαστική πρόκληση που αναδεικνύει η συνέντευξη. Η οικονομική ανάκαμψη της προηγούμενης επταετίας δημιουργεί τις προϋποθέσεις για το επόμενο βήμα, αλλά η επιτυχία του θα κριθεί από τα αποτελέσματα στην καθημερινότητα. Το πολιτικό ενδιαφέρον μεταφέρεται πλέον στην ικανότητα της χώρας να αξιοποιήσει όσα έχει κατακτήσει, διατηρώντας τη δημοσιονομική της αντοχή και επιταχύνοντας την πραγματική εισοδηματική σύγκλιση με την Ευρώπη.
