​Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων.

​Είναι ίσως η πιο συνηθισμένη, αλλά και η πιο παγιδευτική φράση της καθημερινότητάς μας. Τη λέμε βιαστικά στον δρόμο, στο κλείσιμο ενός τηλεφωνήματος, στο κατώφλι της πόρτας καθώς φεύγουμε τρέχοντας για τις υποχρεώσεις μας.

«Τα λέμε». Μια αυτονόητη υπόσχεση επικοινωνίας που, δυστυχώς, αφήνεται διαρκώς για ένα αόριστο «αύριο».

Ζούμε σε μια εποχή που μας παρασύρει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Το άγχος, η δουλειά, οι ατελείωτες εκκρεμότητες της ημέρας μάς κάνουν να θεωρούμε δεδομένους τους ανθρώπους που αγαπάμε πιο πολύ.

Πιστεύουμε αφελώς πως ο χρόνος μάς ανήκει, πως θα υπάρξει πάντα ένα επόμενο σαββατοκύριακο, μια επόμενη γιορτή, μια άλλη ευκαιρία για να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι, να κοιταχτούμε στα μάτια και να μιλήσουμε από καρδιάς.

Και κάπως έτσι, αφήνουμε ανείπωτα τα πιο ουσιαστικά. Αναβάλλουμε να πούμε στη μητέρα και στον πατέρα μας πόσο τους ευγνωμονούμε. Κρατάμε μέσα μας όσα νιώθουμε για τον αδελφό, την αδελφή, τον σύντροφό μας, με τη δικαιολογία πως «τα ξέρουν, δεν χρειάζεται να τα λέμε». Αφήνουμε φίλους καρδιάς στην αναμονή, περιμένοντας να αδειάσει ένα πρόγραμμα που ποτέ δεν αδειάζει.

Και ως μητέρα τριών παιδιών, νιώθω ακόμη πιο έντονα την ανάγκη να τονίσω πόσο ζωτικής σημασίας είναι να λέμε καθημερινά στα παιδιά μας πόσο πολύτιμα είναι στη ζωή μας. Μέσα στον αγώνα της καθημερινότητας, ανάμεσα σε μαθήματα, δραστηριότητες, συμβουλές και κανόνες, καμιά φορά ξεχνάμε το πιο απλό: να τους θυμίζουμε με λόγια καθαρά ότι είναι το φως, η δύναμη και το μεγαλύτερο δώρο της ύπαρξής μας.

Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται μόνο τη φροντίδα και την καθοδήγησή μας, αλλά και τη διαρκή, ηχηρή επιβεβαίωση της αγάπης μας.

Μόνο που η ζωή είναι μικρή, εύθραυστη και απρόβλεπτη. Δεν ρωτάει πριν αλλάξει τα δεδομένα, ούτε περιμένει να τακτοποιήσουμε τις δουλειές μας. Το γνωρίζω αυτό βαθιά, όχι μόνο ως άνθρωπος που έχει βιώσει την πιο σκληρή απώλεια, χάνοντας σε τροχαίο δυστύχημα τη μητέρα μου και τον αγαπημένο μου αδελφό χωρίς να προλάβω να τους πω για τελευταία φορά πόσο πολύ τους αγαπούσα, αλλά και μέσα από την καθημερινή μου ευθύνη ως Διοικήτρια της Νοσηλευτικής Μονάδας Κρεστένων.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων, που τιμάται κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Νοεμβρίου, η σκέψη όλων μας στρέφεται σε εκείνες τις ζωές που κόπηκαν απότομα στην άσφαλτο, αφήνοντας πίσω οικογένειες βυθισμένες στη σιωπή.

Στους διαδρόμους του νοσοκομείου, εκεί όπου η ανθρώπινη ευαλωτότητα απογυμνώνεται από κάθε περιττό, ο πόνος έχει σχεδόν πάντα την ίδια φωνή. Είναι η φωνή των ανθρώπων που στέκονται μπροστά στο ξαφνικό φευγιό ενός δικού τους προσώπου και ψιθυρίζουν με σπαραγμό τη φράση «δεν πρόλαβα». Δεν πρόλαβα να του πω σ’ αγαπώ, δεν πρόλαβα να ζητήσω συγγνώμη, δεν πρόλαβα να τον σφίξω στην αγκαλιά μου, δεν πρόλαβα να του πω πόσο σημαντικός ήταν για μένα. Αυτές οι ανείπωτες λέξεις γίνονται το πιο ασήκωτο φορτίο για όσους μένουν πίσω.

Ας μην κάνουμε, λοιπόν, το λάθος να αφήνουμε για αύριο όσα νιώθουμε σήμερα, γιατί το αύριο μπορεί να αποδειχθεί πολύ αργά. Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από βολικές σιωπές και τυπικές φράσεις.

Ας αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας, ας σηκώσουμε το τηλέφωνο τώρα, ας χτυπήσουμε μια πόρτα, ας δώσουμε μια αγκαλιά χωρίς αφορμή. Ας χαρίσουμε στους δικούς μας ανθρώπους τη βεβαιότητα της αγάπης μας όσο είναι ακόμη εδώ και μπορούν να την ακούσουν.

Αφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας μου, του αδελφού μου και όλων εκείνων των ανθρώπων που χάθηκαν άδικα και νωρίς και δεν προλάβαμε να τα πούμε από κοντά. Γιατί στο τέλος της διαδρομής, όσα έχουν πραγματική αξία δεν είναι όσα καταφέραμε να προλάβουμε στις υποχρεώσεις μας, αλλά όσα προλάβαμε να μοιραστούμε με όσους αγαπήσαμε.

Ας κάνουμε επιτέλους το «τα λέμε» πράξη, σήμερα.

​

*Η ​Αριστέα Παπαδοπούλου είναι αναπληρώτρια διοικήτρια Γ.Ν. Ηλείας - Ν.Μ. Κρεστένων, MSc στη Δημόσια Διοίκηση.