Η μετατροπή της Βουλής, ενίοτε σε πεδίο μάχης, με εξαπόλυση κατ’ αλλήλων ύβρεων αλλά και προσωπικών ανήκουστων υποθέσεων, ιδίως προερχόμενες από μικρά κοινοβουλευτικά κόμματα, πέραν από την έκπτωση της ποιότητας του κοινοβουλευτικού γίγνεσθαι διαπιστωτικά, αποδεικνύουν και την ένδεια των υφισταμένων πολιτικών επιχειρημάτων τους περί της συμμετοχής τους επί του πολιτικού γίγνεσθαι.
Αρχηγοί μικρών κομμάτων επιδίδονται προς μία ακατάσχετη συνθηματολογική ρητορική, βάλλοντας πανταχόθεν, εξαπολύοντας, αφοριστικά πυρ ομαδόν και αδιακρίτως λεκτικές επιθέσεις, ίνα καλύψουν ούτως την πολιτική αδυναμία και εμφατική γύμνια τους.
Η ανεπιτήδευτη τοιαύτη μονοτροπία, εκδηλώνεται πολλαχώς ένδον της Βουλής, ακριβώς δια να μην παράγεται κοινοβουλευτικό έργο, καθότι προδήλως, ο φυσικός αυτουργός αυτής της προσφιλής προβακατόρικης πρακτικής απευθύνεται κατ’ αντιστοιχία σε «ποίμνιο» ψηφοφόρων οίτινες, βοσκηματωδώς πανηγυρίζουν και αγελαίως συνάζονται τείνοντες ευήκοον ους προς τον προειρημένο ανεκδιήγητο τρόπο εκφοράς του αρχηγού τους.
Η πολιτική του εκκωφαντικού «κλόουν» εν άλλοις λόγοις, συνιστά έναν εξιδιασμένο παρελκυστικό τρόπο να κεντρίσει κανείς, το ενδιαφέρον των μέσων μαζικής ενημερώσεως, πειθαναγκάζοντας εν ταυτώ, τους άνοες και άφρονες, πνευματικώς ευνουχισμένους ψηφοφόρους τού, οίτινες επικροτούν ευθαρσώς τέτοιου είδους αντιδημοκρατικές πρακτικές.
Δηλαδή ο αρχηγός όστις, αισθάνεται την ανάγκη να συμπεριφερθεί κατά τον τρόπο, διότι απευθύνεται σε αντίστοιχης νοσηράς νοοτροπίας ψηφοφόρους, οίτινες, όντες πολιτικώς αδαείς με εξαρθρωμένη κριτική σκέψη, γαυριών και γεραίρουν τον αρχηγό τους, μόνον όταν φωνασκεί, ασχημονεί, βυσσοδομεί, συκοφαντεί και μετατρέπει την βουλή σε γήπεδο ποδοσφαίρου.
Τηρουμένων εν άλλαις λέξεσι, τις αναλογίες, ούχ ήττον αληθές είναι ότι εάν εκλείψει αυτή η επιμελώς μεθοδευμένη πολιτική του αρχηγού «καραγκιόζη», οι ψηφοφόρου του, θα παύσουν αυτοδικαίως, να θεωρούν ότι ο αρχηγός τους, αγωνίζεται δια τα δίκαια αιτήματά τους, αλλά ότι έχει συνθηκολογήσει με το εριζωμένο και απεχθές κατεστημένο, ενώ εάν διασείει και διασαλεύει την κοινοβουλευτική τάξη, φύδρην μύγδην, οι ψηφοφόροι, ενθουσιάζονται ότι ο ταγός του, δίδει γροθιά εις το μαλακό υπογάστριο του βαθέος κράτους του επαράτου καπατιαλισμού.
Εν προκειμένω, η φαιδρότητα ως προς όλο της το μεγαλείο ξετυλίγεται, καθότι, αντί να διεξάγονται διαβουλεύσεις και διασκέψεις υπό νηφάλιο κλίμα, παρά τις όποιες θεμιτές κομματικές διαφωνίες, αντί να ξιφουλκούν οι πολιτικοί με την δέουσα ευπρέπεια και τον προσήκοντα εκατέρωθεν σεβασμό, ορισμένοι, υπολαμβάνουν ότι έχουν κατά φύσιν το εγγενές ηθικό πλεονέκτημα, αυτοδικούν αυτογνωμόνως καταστρατηγώντας τον κανονισμό της Βουλής και υποσκάπτοντας τα ιερά θεμέλια παντός διαχρονικώς τεθειμένου θεσμού υπέρ της Δημοκρατίας.
Είθισται οι, εκ του ασφαλούς και δη αριστερόστροφοι, -μόνον ασφαλώς εις τα συνθήματα, καθότι εις τα προνόμια καθίσταται πρωταθλητές, πολιτικοί, να εκρήγνυνται θεατρικώς δια να πειθαναγκάσουν την ανυποψίαστη μάζα ότι δήθεν ανθίστανται κατά του κατεστημένου και εκπροσωπούν με πάθος και σθένος τα συμφέροντα του καθημαγμένου λαού όλως εναντίον των οργανωμένη συμφερόντων.
Πέραν όμως αυτής της μηδενιστικής θορυβώδους τακτικής και χυδαίων ύβρεων, περί πολιτικής πάσχουν λίαν σοβαρώς καθότι ουδεμία αντιπρόταση έχουν να καταθέσουν επεξηγώντας ειδικώς και εμπεριστατωμένως αιτιολογημένα τα μέσα υλοποιήσεως της.
Απορίας άξιον, είναι ότι, κληθέντες αυτά οι θορυβοποιοί αρχηγοί εις τα μέσα μαζικής ενημερώσεως, δεν ερωτώνται περί της πολιτικής προκειμένου να μην εκτεθούν διότι αγνούν στοιχειώδη πράγματα περί της Εξωτερικής πολιτικής, της οικονομίας, του αθλητισμού, της Εκκλησίας, παρά ταύτα ακκίζονται επιτηδευμένα ως άοκνοι υπηρέτους του πένητος και κατατρεγμένου πολίτου.
Η υπερεκχειλίζουσα υποκρισία εις το μεγαλείο της καθότι, δια μέσου της «Σταυροφορίας» της Αριστεράς, δηλαδή, κατά το προσφυώς λεγόμενον του θυμοσόφου λαού, οι εν λόγω επαναστάτες άνευ αιτίας «πωλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες» εξυπηρετώντας αλλότριες σκοπιμότητες, εκ διαμέτρου αντίθετες εξ αυτών τις οποίες δήθεν δημοσία φέρεται να υποστηρίζουν.
Εν κατακλείδι, η πολιτική ζωή του τόπου απαιτεί κάθαρση και εφαρμογή του Νόμου δια τους καταλύτες του, οίτινες διεκδικούν την εξουσία άνευ όμως να έχουν τις αντίστοιχες δεξιότητες, ικανότητες και γνώσεις απλώς επιθυμούν να γίνου Βασιλειάδες εις την θέση του Βασιλέως, υπό άλλη διατύπωση, τους ενδιαφέρει ιδιοτελώς η καθοιονδήποτε τρόπο η νομή της εξουσίας.
Συνελόντι ειπείν, οι εκασταχού επαγγελματίες ανθρωπιστές, δικαιωματιστές, μολονότι ενδύονται, κατ’ επίφασιν, την δορά του φαύλου επαναστάτη, κατ’ ουσίαν πρόκειται δια προβατόσχημους λυκοποιμένες οίτινες προσδοκούν να αναλάβουν την πηδαλιούχηση της χώρας παντί προσφόρω τρόπω αλλά και ξύλοις και ροπάλεις εάν και εφόσον παραστεί αδήριτος χρεία.
