Στην πολιτική, η απόσταση ανάμεσα στο θάρρος και το θράσος είναι συχνά δυσδιάκριτη, ειδικά όταν η ρητορική περί ηθικής προέρχεται από πρόσωπα με βεβαρυμένο ιστορικό.
Η απέλπιδα προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να εμφανιστεί ως «αδιάφθορος», με αποκλειστικό σκοπό να παρουσιάσει την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ως εστία διαφθοράς, αποτελεί κλασική περίπτωση στρέβλωσης της πραγματικότητας. Εδώ ισχύει η λαϊκή παροιμία «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης», καθώς επιχειρείται μια πλήρης αντιστροφή των γεγονότων που βλέπουμε να συμβαίνουν.
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να εγκαλείται η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για έλλειψη διαφάνειας, τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν που προχώρησε στη θεσμοθέτηση και την ενίσχυση των ειδικών ελεγκτικών σωμάτων που εξιχνιάζουν το οικονομικό έγκλημα στην πράξη. Το να ζητάει από τον πρωθυπουργό να απολογηθεί για τη δημιουργία δομών που καταπολεμούν τη διαφθορά αποτελεί την επιτομή του θράσους.
Αντί, λοιπόν, για επιθέσεις και επικοινωνιακά τεχνάσματα, ο Αλέξης Τσίπρας θα όφειλε να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Μια ειλικρινής ματιά στο είδωλό του και μια συγγνώμη για τα πεπραγμένα της δικής του διακυβέρνησης θα ήταν μια πράξη πραγματικού πολιτικού θάρρους. Η τυφλή πόλωση και οι αφορισμοί δεν μπορούν πλέον να κρύψουν την αλήθεια από τους πολίτες, οι οποίοι κρίνουν βάσει έργων και όχι κραυγών.
