Τη διαχρονική παρουσία της Νέας Δημοκρατίας ως κόμματος εξουσίας επί 52 χρόνια ανέδειξε σε τοποθέτησή του ο Γρηγόρης Δημητριάδης, αποδίδοντας την ανθεκτικότητα της παράταξης στην εσωτερική συνοχή και την πολιτική της πολυσυλλεκτικότητα.

Όπως υποστήριξε, από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μετά το 1821, κανένας άλλος πολιτικός σχηματισμός δεν κατόρθωσε να διατηρήσει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τη θέση του μεταξύ των δύο ισχυρότερων κομμάτων, διεκδικώντας σταθερά την εξουσία.

Η σύγκριση με ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ιστορικά κόμματα

Ανατρέχοντας στην ιστορία της ελληνικής πολιτικής ζωής, αναφέρθηκε στους Φιλελευθέρους του Ελευθερίου Βενιζέλου, στην Ένωση Κέντρου, στο Λαϊκό Κόμμα και στην ΕΡΕ, επισημαίνοντας ότι όλοι αυτοί οι πολιτικοί σχηματισμοί διήνυσαν κύκλους ανόδου και παρακμής.

Στην ίδια συλλογιστική ενέταξε το ΠΑΣΟΚ, υπενθυμίζοντας την εκλογική του υποχώρηση σε ποσοστά της τάξης του 4%, καθώς και τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο χαρακτήρισε πολιτικά αποδυναμωμένο, κάνοντας παράλληλα αναφορά στην άνοδο και την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα.

Κατά την εκτίμησή του, η Νέα Δημοκρατία αποτελεί τη μοναδική παράταξη που διατήρησε επί περισσότερες από πέντε δεκαετίες πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σύστημα, γεγονός που απέδωσε σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της πολιτικής της φυσιογνωμίας.

Η ενότητα της παράταξης και η παρακαταθήκη Αβέρωφ

Ως πρώτο παράγοντα της διαχρονικής αντοχής του κόμματος ανέδειξε τη στάση των ηγεσιών του στις περιόδους κρίσης, υποστηρίζοντας ότι οι πολιτικοί αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας έθεσαν, σε μεγάλο βαθμό, το συμφέρον της παράταξης πάνω από τις προσωπικές τους επιδιώξεις.

Στη συνέχεια επικαλέστηκε την ιστορική αναφορά του Ευάγγελου Αβέρωφ, σύμφωνα με την οποία «η Νέα Δημοκρατία είναι το κόμμα των νοικοκυραίων», υποστηρίζοντας ότι η συγκεκριμένη αντίληψη εξακολουθεί να αποτελεί συνεκτικό στοιχείο της κομματικής ταυτότητας.

Όπως εξήγησε, στους κόλπους της παράταξης συνυπάρχουν διαφορετικές πολιτικές τάσεις, από τον κεντρώο και φιλελεύθερο χώρο έως τη συντηρητική και λαϊκή Δεξιά, χωρίς οι ιδεολογικές αυτές διαφοροποιήσεις να αναιρούν την κοινή πολιτική τους αναφορά.

Η δυνατότητα συνύπαρξης αυτών των ρευμάτων, σε συνδυασμό με την αίσθηση συλλογικής ευθύνης των στελεχών, αποτελεί, σύμφωνα με τον ομιλητή, βασική προϋπόθεση για τη διατήρηση της συνοχής της Νέας ΔημοκρατίαςΚαταλήγοντας, υπογράμμισε ότι η προστασία της παράταξης από τα ίδια της τα μέλη επιτρέπει στο κόμμα να διατηρεί την οργανωτική και πολιτική του συνέχεια ακόμη και σε περιόδους έντονων δυσκολιών, τις οποίες, όπως υποστήριξε, έχει αντιμετωπίσει επανειλημμένα στη μακρόχρονη ιστορία του.