Η γαλλική ρηματική διακοίνωση για τις έρευνες του πλοίου Abeille Marengo έχει μια ουσιαστική λεπτομέρεια που αξίζει να προσεχθεί.
Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν από τη γαλλική πλευρά για το περιεχόμενό της, το Παρίσι ενημέρωσε την Τουρκία για τις εργασίες στο πλαίσιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας και Κύπρου. Ξεκαθάρισε, όμως, ότι η ενημέρωση δεν αποτελεί αίτημα άδειας ούτε συνιστά τοποθέτηση στις νομικές διαφορές της Ανατολικής Μεσογείου.
Η διατύπωση που αποδίδεται στο γαλλικό έγγραφο είναι χαρακτηριστική: «Επ’ ουδενί λόγο σημαίνει αυτό ότι παίρνουμε θέση σε νομικά ζητήματα διαφιλονικούμενων περιοχών. Η ενημέρωση γίνεται χωρίς υποχρέωση και αποκλειστικά για λόγους αβροφροσύνης».
Μάλιστα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ακριβώς η ίδια διατύπωση περιλαμβάνεται και στην ενημέρωση προς την Αίγυπτο. Συνεπώς, η γαλλική πλευρά δεν ζητά τη συναίνεση της Άγκυρας ούτε αναγνωρίζει τις διεκδικήσεις της.
Εξίσου σημαντικό είναι ότι η Λιβύη δεν περιλαμβάνεται στα κράτη που έλαβαν τη συγκεκριμένη ενημέρωση. Η λεπτομέρεια αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω του τουρκολιβυκού μνημονίου. Ενός συμφώνου που η Άγκυρα χρησιμοποίησε για να επιβάλει τις δικές της αυθαίρετες διεκδικήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, αγνοώντας τη γεωγραφία και τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει άλλωστε χαρακτηρίσει ανυπόστατες τις προβλέψεις του για τις θαλάσσιες ζώνες.
Ας θυμηθούμε, όμως, και την ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Όταν υπογράφηκε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, κόμματα της αντιπολίτευσης δεν στάθηκαν με την απαιτούμενη αποφασιστικότητα απέναντι στις τουρκικές αξιώσεις. Σε αρκετές περιπτώσεις υιοθέτησαν επιχειρήματα που εξυπηρετούσαν την τουρκική πλευρά, με μοναδικό σκοπό να πλήξουν την κυβέρνηση. Αντί να αναζητήσουν ένα κοινό εθνικό μέτωπο, μετέτρεψαν μια σοβαρή υπόθεση εξωτερικής πολιτικής σε ακόμη ένα πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης.
Το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται τώρα. Πριν καν ενημερωθούν για το περιεχόμενο της γαλλικής διακοίνωσης, έσπευσαν να μιλήσουν για εθνική ήττα. Δεν περίμεναν τα πραγματικά στοιχεία. Δεν μπήκαν στον κόπο να εξετάσουν τη διατύπωση που αποδίδεται στο γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών. Η καταγγελία προηγήθηκε της ενημέρωσης.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης εμφανίζονται πρόθυμα να αμφισβητήσουν την κυβέρνηση, αλλά πολύ λιγότερο πρόθυμα να υπερασπιστούν με την ίδια ένταση τις ελληνικές θέσεις. Μετατρέπουν κάθε εθνικό ζήτημα σε αφορμή διχασμού. Καλλιεργούν ανασφάλεια στην κοινωνία και παρουσιάζουν κάθε διπλωματική κίνηση ως υποχώρηση. Η Τουρκία δεν χρειάζεται να προσπαθεί πολύ όταν βρίσκει στην Ελλάδα πολιτικές δυνάμεις που, αντί να κρατούν ενιαία στάση απέναντι στις διεκδικήσεις της, προτιμούν να τροφοδοτούν την εσωτερική αντιπαράθεση. Αυτό δεν είναι πατριωτική αντιπολίτευση. Είναι πολιτική ανευθυνότητα με εθνικό κόστος.
