Η περίφημη «σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων» είναι η πλέον πολυπαιγμένη παράσταση του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Μια φαρσοκωμωδία που γυρίζει μονίμως γύρω από τον εαυτό της, χωρίς αρχή, μέση και, κυρίως, χωρίς καμία πρόθεση να φτάσει σε ουσιαστικό τέλος.
Ένα ντουέτο παραφωνίας στην πολιτική σκηνή
Στη σκηνή αυτής της ιδιότυπης όπερας μπούφα (buffa), ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδίδονται σε ένα ατελείωτο ντουέτο παραφωνίας. Ο πρώτος εμφανίζεται ως ο κήρυκας της ενότητας, ζητώντας μέτωπα και συμπράξεις της δημοκρατικής παράταξης απέναντι στην κυβέρνηση. Ο δεύτερος απαντά με κηρύγματα αυτόνομης πορείας, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι τον πρώην πρωθυπουργό με τον νυν. Παρά τη φαινομενική τους σύγκρουση, οι παρτιτούρες τους εξυπηρετούν έναν και μόνο κοινό στόχο. Προσπαθούν να πείσουν τους ψηφοφόρους ποιος από τους δύο δικαιούται τον τίτλο του κεντρικού πόλου της αντιπολίτευσης, κάνοντας απλώς εκκωφαντική βαβούρα.
Τι πραγματικά κομίζουν οι «προοδευτικοί»;
Αν ψάξει κανείς κάτω από το λούστρο των βαρύγδουπων διακηρύξεων, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο. Τι ακριβώς «προοδευτικό» κομίζουν στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα;
Για την οικονομία και την ακρίβεια: Αναπαράγουν γενικόλογες υποσχέσεις για παροχές, χωρίς να εξηγούν πού θα βρεθούν τα κονδύλια και πώς θα αποφευχθούν νέες δημοσιονομικές περιπέτειες.
Για την λειτουργία του κράτους: Καταγγέλλουν καθημερινά τους θεσμούς, αλλά όποτε βρέθηκαν σε θέσεις ευθύνης ή διαχείρισης, αναπαρήγαγαν τις ίδιες παλαιοκομματικές πρακτικές διορισμών και πελατειακών σχέσεων.
Για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις: Από την παιδεία μέχρι τη δικαιοσύνη και την ενέργεια, η στάση τους εξαντλείται σε ένα διαρκές «όχι σε όλα», βαπτίζοντας «συντηρητισμό» κάθε αλλαγή και «προοδευτισμό» την ακινησία.
Η λέξη «πρόοδος» έχει μετατραπεί σε μια βολική ταμπέλα. Δεν περιγράφει πλέον ένα σύγχρονο σχέδιο διακυβέρνησης, αλλά μια ακατάσχετη νοσταλγία για την επιστροφή στις καρέκλες της εξουσίας.
Η αριθμητική και η κολυμβήθρα του Σιλωάμ
Η πρόσφατη πολιτική ιστορία, άλλωστε, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αφέλειες. Όταν η εξουσία πλησιάζει, οι ιδεολογικές «κόκκινες γραμμές» εξατμίζονται εν μία νυκτί. Το είδαμε στην πράξη το 2015 με τη συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου. Τότε, η ριζοσπαστική αριστερά ανακάλυψε ξαφνικά κοινό βηματισμό, κοινό ήθος και κοινό όραμα με τον σκληρό δεξιό λαϊκισμό, βαπτίζοντας τον Πάνο Καμμένο «έντιμο πατριώτη» και απαραίτητο πυλώνα της προοδευτικής διακυβέρνησης.
Ακριβώς το ίδιο έργο παίζεται και σήμερα πίσω από τις κουρτίνες. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κουνάνε το δάχτυλο για τον κίνδυνο της ακροδεξιάς και τοξικοποιούν τον δημόσιο διάλογο, κρατούν ήδη ανοιχτή την κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Αν τα εκλογικά κουκιά δεν βγαίνουν, είναι απολύτως ικανοί να βαπτίσουν «αντισυστημικό σύμμαχο» και «προοδευτικό συνοδοιπόρο» ακόμη και τον Κυριάκο Βελόπουλο. Μπροστά στο μαγικό «151», κάθε ιδεολογικό ασυμβίβαστο υποχωρεί μπροστά στη γοητεία των υπουργικών θώκων.
Το τέλος της παράστασης
Αυτή η «πιπίλα» της προοδευτικής σύγκλισης δεν πρόκειται να λιώσει γιατί οι εμπνευστές της πιστεύουν ότι απευθύνονται σε πολίτες με μνήμη χρυσόψαρου. Μόνο που η κοινωνία έχει πλέον ζήσει τα πειράματα, πλήρωσε τους λογαριασμούς και δείχνει να έχει κουραστεί από τους θιάσους που αλλάζουν ιδεολογικά κοστούμια ανάλογα με τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων. Και συνήθως, σε τέτοιες παραστάσεις, το τέλος συνοδεύεται από ατέλειωτα χασμουρητά αντί χειροκροτημάτων.