Υπάρχει κάτι πραγματικά παράδοξο στην ελληνική πολιτική ζωή.
Την ώρα που η τουρκική αντιπολίτευση κατηγορεί τον Ερντογάν επειδή η Ελλάδα κερδίζει διπλωματικό και εξοπλιστικό έδαφος, στην Αθήνα ορισμένοι πολιτικοί και δημοσιογραφικοί κύκλοι προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι η χώρα υπέστη άλλη μία εθνική ήττα. Αυτή τη φορά για ένα καλώδιο.
Η υπόθεση του Great Sea Interconnector αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στις προβλεπόμενες διαδικασίες για τις έρευνες του γαλλικού πλοίου Abeille Marengo. Οι αρμόδιες ελληνικές και κυπριακές αρχές εξέδωσαν τις σχετικές NAVTEX. Η Αθήνα ξεκαθάρισε ότι δεν ζήτησε και δεν χρειαζόταν να ζητήσει άδεια από την Τουρκία. Η ενημέρωση των παράκτιων κρατών είναι μια καθιερωμένη ναυτιλιακή πρακτική. Δεν αποτελεί αναγνώριση δικαιωμάτων ούτε παραχώρηση κυριαρχίας.
Κι όμως, ένα τεχνικό και διπλωματικό ζήτημα μετατράπηκε σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Αντί να συζητάμε για την πορεία ενός έργου στρατηγικής σημασίας που συνδέει ενεργειακά την Ελλάδα με την Κύπρο, βρεθήκαμε να αναλύουμε αν η Αθήνα ζήτησε την άδεια της Άγκυρας. Λες και η Τουρκία απέκτησε ξαφνικά δικαίωμα έγκρισης για έργα που αφορούν ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα.
Ορισμένα μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να μετατρέψουν την ενημέρωση της Τουρκίας σε δήθεν αίτημα άδειας και τη διπλωματική διαχείριση σε εθνική υποχώρηση. Δεν τους αρκούσε να αναδείξουν τα ερωτήματα γύρω από το έργο. Έπρεπε να καλλιεργηθεί και η εντύπωση ότι η Αθήνα υπολόγισε την αντίδραση της Άγκυρας πριν αποφασίσει τι δικαιούται να κάνει. Έτσι, χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται ορισμένοι, η τουρκική αμφισβήτηση βρήκε και εγχώριους πρόθυμους αναμεταδότες.
Υπάρχει, μάλιστα, μια λεπτομέρεια που αποκαλύπτει την αντίφαση. Η ίδια η Τουρκία διαμαρτυρήθηκε ότι δεν της υποβλήθηκε αίτημα άδειας και χαρακτήρισε άκυρες τις ελληνικές NAVTEX. Δηλαδή, η Άγκυρα επιμένει στις διεκδικήσεις της, αλλά κάποιοι στην Ελλάδα αναλαμβάνουν να εξηγήσουν στους πολίτες γιατί δήθεν δικαιώθηκε.
Και η σύγκριση με όσα συμβαίνουν στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου είναι αποκαλυπτική. Ο αρχηγός της τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης κατηγορεί την κυβέρνησή του επειδή θεωρεί ότι η Ελλάδα ενισχύει τη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο. Εδώ, αντίθετα, υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που αντιμετωπίζουν κάθε ελληνική πρωτοβουλία σαν να κρύβει μια νέα υποχώρηση.
Η Τουρκία έχει τη δική της ατζέντα και δεν χρειάζεται να της προσφέρουμε και τη δική μας. Όταν κάθε δύσκολη διπλωματική διαδικασία βαφτίζεται εθνική καταστροφή και κάθε ελληνική πρωτοβουλία παρουσιάζεται ως υποχώρηση, η αντιπολίτευση δεν ασκεί απλώς κριτική. Επενδύει στον φόβο και στην ανασφάλεια. Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι η Άγκυρα δεν χρειάζεται πλέον να καλλιεργεί μόνη της την εικόνα μιας Ελλάδας που υποχωρεί. Βρίσκει πρόθυμους εκφραστές αυτής της αντίληψης στο εσωτερικό της χώρας. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της αντιπολιτευτικής τακτικής.
