Αν η αγανάκτηση μετριόταν με το πόσοι έμειναν σπίτι, η χώρα θα ήταν στα πρόθυρα επανάστασης.
Ως «Κόκκινος Γάτος», νιώθουμε την ανάγκη να δώσουμε συγχαρητήρια στους νέους που διαδήλωσαν. Δεν υπήρξαν έκτροπα, δεν κυριάρχησαν οι μπαχαλάκηδες και οι καταστροφές τους, μόνο τα αιτήματα μαθητών και φοιτητών, τα οποία η πολιτεία οφείλει να δει πάρα πολύ σοβαρά.
Οφείλουμε, όμως, να επισημάνουμε και το εξής: γέμισαν και οι πλατείες σε κάθε γωνιά της μεγάλης μας πόλης, όχι από διαδηλωτές, αλλά από πιτσιρικαρία που έμεινε εκτός μαθημάτων. Από κοντά δάσκαλοι και καθηγητές, από τους οποίους ελάχιστοι συμμετείχαν στις πορείες που διοργανώθηκαν. Γονείς πήραν τα μικρά παιδιά στη δουλειά, κινητοποιήθηκαν παππούδες και γιαγιάδες, αλλά γιατί; Από τη συμμετοχή φάνηκε ότι οι περισσότεροι το είδαν ως «αργία», παρά ως απεργία.
Η εικόνα ήταν διδακτική. Οι περισσότεροι έκαναν την επανάστασή τους ανάμεσα σε καφέδες και κουβέντες για το πού θα φάμε το μεσημέρι. Αν η αγανάκτηση μετριόταν με το πόσοι έμειναν σπίτι, η χώρα θα ήταν στα πρόθυρα επανάστασης. Προφανώς δεν είναι, και σωστά. Η έξτρα… Κυριακή μέσα στην εβδομάδα είναι ευχάριστη, αλλά δεν λέγεται απεργία.
Το σχολείο είναι σχολείο!
Εχει έρθει η ώρα να γυρίσουμε στα βασικά. Το σχολείο είναι σχολείο! Δεν είναι χώρος έκφρασης προσωπικών πολιτικών επιλογών, ούτε βήμα για τα αδιέξοδα του καθενός. Δεν είναι δυνατόν δάσκαλοι και καθηγητές να μαθαίνουν τα παιδιά για το… κακό κράτος, που δεν μας δίνει λεφτά, δεν κάνει το ένα, δεν κάνει το άλλο. Ο «Γάτος» μας αράζει συχνά στα παράθυρα σχολείων, αλλά αντί για μάθημα ακούει αρκετές φορές γκρίνιες και συζητήσεις άσχετες με την Παιδεία. Την περασμένη εβδομάδα, σε μάθημα αριθμητικής, άκουσε επί είκοσι λεπτά για το πόσο άδικος είναι ο κόσμος και τρία λεπτά για τα κλάσματα…
Κανείς δεν λέει ότι τα παιδιά δεν πρέπει να έχουν άποψη. Αντίθετα, να έχουν, και μάλιστα τεκμηριωμένη. Η τεκμηρίωση όμως χτίζεται μέσα στην τάξη, με γνώση, κριτική σκέψη και διάβασμα, όχι με ετοιμοπαράδοτες κατάρες στο κράτος. Ενας μαθητής που έχει μάθει να σκέφτεται θα βγει στον δρόμο με επιχειρήματα. Ενας που έχει μάθει μόνο να γκρινιάζει θα βγει επειδή θα το δει ως ρεπό.
Και επειδή δεν θέλουμε να αδικήσουμε κανέναν, ας πούμε και κάτι για την άλλη πλευρά. Η πολιτεία, που σπεύδει πάντα να δηλώσει ότι «άκουσε» τα αιτήματα, ξέρει καλά ότι η πιο βολική απεργία είναι εκείνη που δεν γίνεται και αντιμετωπίζεται ως αργία. Αρα, το ερώτημα δεν είναι αν τα αιτήματα των νέων είναι δίκαια. Μάλλον είναι. Το ερώτημα είναι αν θα τα κάνουμε σοβαρά ή αν θα τα αφήσουμε να γίνουν ακόμα μία ευχάριστη διακοπή στο πρόγραμμα, με πανό, σάντουιτς και φωτογραφίες για το Instagram.
Ο «Γάτος» μας είναι συντηρητικό ζώο. Του αρέσει το ζεστό παράθυρο, η ησυχία και ένα μάθημα που αρχίζει και τελειώνει στην ώρα του. Θα χαιρόταν να δει μια χώρα που οι απεργίες της είναι τόσο σοβαρές, ώστε να μη χρειάζεται να τις υπερασπίζεται κανείς, και τα σχολεία της τόσο καλά, ώστε να μη χρειάζεται να τα κλείνουν δήθεν για διαμαρτυρία. Μέχρι τότε, θα συνεχίσει να παρακολουθεί από τα παράθυρα. Και την επόμενη φορά που θα ακούσει «απεργία», θα ρωτήσει πρώτα αν είναι από εκείνες με το αίτημα ή από εκείνες με το σάντουιτς.
Στο πλαίσιο αυτό, η ευθύνη των κομμάτων είναι μεγάλη. Δεν γίνεται απλά να χαϊδεύουν αυτιά ή να δυναμιτίζουν καταστάσεις μόνο και μόνο για να αποκομίσουν εκλογικά οφέλη. Η Παιδεία είναι εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση για να γίνεται πεδίο επαναστατικών ασκήσεων. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τους νέους ως πιόνια των δικών του σκοπιμοτήτων. Και δεν πρέπει να τους υποτιμά, γιατί έχουν την πρόσβαση στην πληροφορία που χρειάζονται για να συγκρίνουν, να κρίνουν και να αποφασίσουν ποιοι κάνουν πράγματα και ποιοι μένουν μόνο στα ωραία, μεγάλα λόγια.
Δεν κέρδισε η Τουρκία
Πολύς λόγος έχει γίνει για την επικύρωση του μνημονίου Λιβύης-Τουρκίας από το Κοινοβούλιο της πρώτης. Σε επίπεδο Διεθνούς Δικαίου, δεν άλλαξε τίποτα! Μια δεύτερη υπογραφή, από ένα δεύτερο σώμα, στην ίδια ανύπαρκτη νομική βάση, δεν κάνει τη συμφωνία των δύο κρατών πιο ισχυρή. Το Δίκαιο της Θάλασσας δεν έχει ρήτρα που να λέει «εκτός αν συμφωνήσουν δύο κράτη». Τα δικαιώματα τρίτων δεν καταργούνται με διμερή συμφωνία. Αυτό ισχύει για την Ελλάδα, ισχύει και για την Τουρκία. Αν η γείτων πιστεύει διαφορετικά, μπορεί να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο.
Δεν έχασε η Ελλάδα
Η διπλωματική αντίδραση της Ελλάδας ήταν σωστή και άμεση, κερδίζοντας την απόλυτη υποστήριξη της ΕΕ. Η Αθήνα δεν έχασε κανένα από τα χαρτιά που είχε στα χέρια της, απλώς η Τουρκία έβαλε ένα ακόμη στη δική της πλευρά. Το οποίο πιθανότατα θα της κόστισε και αρκετά, καθώς και οι δύο κυβερνήσεις στη Λιβύη έχουν ανάγκη από διπλωματική υποστήριξη, χρήματα και όπλα. Και αν η πρώτη δεν κοστίζει και πολύ, σαν την απόφαση του Κοινοβουλίου, τα λόγια είναι αέρας, τα χρήματα και τα όπλα έχουν άλλο κόστος. Και δεν είναι ατελείωτα. Ο,τι βάζεις κάπου, το μεταφέρεις από αλλού.
Ένα αστέρι πέφτει, πέφτει
Δεν είναι καλά τα μαντάτα για τη Μαρία Καρυστιανού. Μετά τα ξυλόλια, κατέρρευσε και ο μύθος της κβαντικής ιατρικής, η οποία φαίνεται τελικά πως πλησιάζει περισσότερο στη μαγεία και λιγότερο στην επιστήμη. Η πρόεδρος της Ελπίδας έχει πλέον έρθει αντιμέτωπη με τα όρια του εγχειρήματός της και αυτό δύσκολα μπορεί να αλλάξει με επιθέσεις στις εταιρείες δημοσκοπήσεων.
