Η ιστορία με τις προτροπές να γίνει η Αθήνα… Παρίσι δεν ξεκίνησε με τα συλλαλητήρια της Τετάρτης, αλλά με το κάλεσμα της 13ης Οκτωβρίου να «κατασκηνώνουμε στο Σύνταγμα», επηρεασμένο κάπως από τα όσα έγιναν και σε πόλεις της Ισπανίας.
Το κύμα παρεμβάσεων αποτυπώθηκε με τη φράση «άντε και στα δικά μας», ενώ πολιτικά κόμματα και τίτλοι δημοσιευμάτων, σε μια προσπάθεια να υπάρξει συμμετοχή στα συλλαλητήρια, δημιούργησαν κλίμα δήθεν «λαϊκής εξέγερσης» ώστε στη συνέχεια να αξιοποιηθεί προκειμένου να ασκηθεί αντιπολίτευση στη λογική του «δεν πάει άλλο».
Η επομένη των συλλαλητηρίων, όμως, βρήκε την αντιπολίτευση και όλους όσοι επένδυσαν σε αυτά μουδιασμένους. Ούτε κύμα οργής καταγράφηκε ούτε οι «νεο-Αγανακτισμένοι» κατασκήνωσαν στο Σύνταγμα και οι δέκα σκηνές που είχαν στηθεί από το βράδυ της προηγούμενης ημέρας έφυγαν. Ακόμη και η συναυλία –αποτελεί βασικό πυλώνα συγκεντρώσεων για να μαζεύεται κόσμος– είχε ανάλογη επιτυχία.
Οι διοργανωτές μάλλον δεν αισθάνθηκαν άνετα, καθώς άλλα περίμεναν –δεν μιλάμε για φασαρίες, αλλά για συμμετοχή– και άλλα είδαν. Η διαμαρτυρία ολοκληρώθηκε χωρίς επεισόδια και οι γνωστοί άγνωστοι έμειναν με τη χαρά στο χέρι. Το Παρίσι δεν ήρθε στην Αθήνα και ευτυχώς, αφού όσα είδαμε να συμβαίνουν στην Πόλη του Φωτός μόνο με… φως δεν έμοιαζαν, αλλά με ένα βαθύ σκοτάδι.
Τα προβλήματα της καθημερινότητας και η μεγάλη εικόνα
Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προβλήματα; Κάθε άλλο. Προβλήματα υπάρχουν, οι νέοι ζορίζονται, ειδικά με το στεγαστικό ζήτημα, οι διαδοχικές κρίσεις διαμορφώνουν μια κατάσταση όπου τα μόνιμα μέτρα ενίσχυσης ουσιαστικά δεν… φαίνονται –αν και πρέπει να σημειωθεί ότι θα μείνουν και μετά την κρίση, που κάποια στιγμή θα τελειώσει– και η καθημερινότητα είναι δύσκολη.
Απλά –όσο και αν αυτό δεν αρέσει σε όσους θέλουν να φύγει ο Μητσοτάκης– αν κάποιος κάνει ένα βήμα πίσω για να δει τη μεγάλη εικόνα χωρίς παρωπίδες, θα καταλάβει ότι η χώρα δεν καταστρέφεται, δεν πτωχεύει και οι πολίτες δεν γυρνούν στους δρόμους άνεργοι και πεινασμένοι. Θα καταλάβει επίσης ότι η αναταραχή δεν είναι θαυμάσια κατάσταση και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών.
Γιατί η συνταγή του λαϊκισμού δεν πείθει
Το «κάν’ το όπως το Παρίσι» δεν κόβει εισιτήρια γιατί το έργο του λαϊκισμού έχει παιχτεί πολλές φορές σε αυτή τη χώρα και ουδέποτε λειτούργησε υπέρ των πολιτών. Ούτε αντιμετώπισε τα προβλήματα. Αντιθέτως, προκάλεσε νέα, πολλές φορές και σοβαρότερα.
Είναι βέβαιο ότι αυτοί που κάποιοι αποκαλούν ειρωνικά «κυρ Παντελήδες» έχουν κλείσει τα αυτιά στις σειρήνες του λαϊκισμού. Επιλέγουν τη σταθερότητα προκειμένου να διαμορφωθούν συνθήκες προοπτικής. Η καταστροφή όπως και η καταστροφολογία ουδέποτε λειτούργησαν προς όφελος της κοινωνίας και της κοινωνικής συνοχής. Σε κάθε περίπτωση, κατανοητές οι αντιδράσεις και οι όποιες διαμαρτυρίες, εφόσον δεν μετατρέπονται σε εργαλεία μικροκομματικής εκμετάλλευσης και δεν λειτουργούν ως «όπλα» σε μια μάχη που δεν αφορά την κοινωνία, αλλά όσους αναζητούν σανίδες πολιτικής σωτηρίας.
